{"id":758,"date":"2011-04-29T18:02:34","date_gmt":"2011-04-29T16:02:34","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=758"},"modified":"2011-05-02T09:38:16","modified_gmt":"2011-05-02T07:38:16","slug":"pop-i-antypop","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/04\/29\/pop-i-antypop\/","title":{"rendered":"Pop i antypop"},"content":{"rendered":"

Moim ulubionym komentarzem do dzisiejszego \u015blubu Williama i Kate by\u0142 jeden z gad\u017cet\u00f3w z bardzo trafionym napisem<\/a>. Sam musia\u0142em to ogl\u0105da\u0107 od pocz\u0105tku do ko\u0144ca – z tak zwanego dziennikarskiego obowi\u0105zku, chocia\u017c i nie bez ciekawo\u015bci w pewnych momentach. Dlatego (z g\u00f3ry uprzedzam) ca\u0142kowicie zawali\u0142em ambitne plany blogowe na dzi\u015b.<\/p>\n

A propos moment\u00f3w. Siedz\u0105c przed telewizorem w pracy, na bie\u017c\u0105co udziela\u0142em informacji kole\u017cankom i kolegom, kt\u00f3rzy zagl\u0105dali z pytaniem, jaki to etap uroczysto\u015bci, no i kiedy b\u0119d\u0105 si\u0119 ca\u0142owa\u0107. „Za godzin\u0119” – odpowiada\u0142em. A potem: „Jeszcze dwadzie\u015bcia minut”. P\u00f3\u017aniej: „Ju\u017c za chwil\u0119”. Po czym – skoro ju\u017c pe\u0142ni\u0142em wart\u0119 przy odbiorniku – uzna\u0142em za stosowne wydrze\u0107 si\u0119 na ca\u0142e pi\u0119tro: „B\u0119d\u0105 si\u0119 ca\u0142owa\u0107!!”. Tak, \u017ceby nikt nie przegapi\u0142 momentu, dla kt\u00f3rego \u015bledzi si\u0119 nudne trzy godziny przygotowa\u0144, kapelusze celebryckiego towarzystwa na \u015blubie i sceny z nie do ko\u0144ca zrozumia\u0142ej anglika\u0144skiej liturgii.<\/p>\n

Problem w tym, \u017ce kiedy ju\u017c przed telewizorem zasiad\u0142o p\u00f3\u0142 pi\u0119tra, ja na chwil\u0119 si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142em i w\u0142a\u015bnie wtedy – co za pech – Kate i William si\u0119 poca\u0142owali. Musia\u0142 to by\u0107 buziak przypominaj\u0105cy uk\u0105szenie pszczo\u0142y, bo gdy na widowni rozleg\u0142o si\u0119 kr\u00f3tkie „Ooo!” (akcentowane w redakcji oczywi\u015bcie z g\u0142\u0119bokim dystansem), natychmiast si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142em i… by\u0142o ju\u017c po wszystkim. Jakie\u017c to symboliczne – przy tej ca\u0142ej celebrze, napompowanym monarszym \u017cyciu, niesko\u0144czonych mo\u017cliwo\u015bciach, zwyk\u0142e \u017cycie. D\u0142ugie godziny w ko\u015bciele dla tego kr\u00f3tkiego ca\u0142usa.<\/p>\n

Nie pierwszy raz telewizja pokrzy\u017cowa\u0142a mi plany. Tym razem mia\u0142em zestawia\u0107 i por\u00f3wnywa\u0107 ca\u0142\u0105 stert\u0119 polskich album\u00f3w ostatnich tygodni, a tak – uda mi si\u0119 zasygnalizowa\u0107 tylko jeden. Za to b\u0119dzie to ten, do kt\u00f3rego jestem bardzo przekonany, p\u0142yta „Pot One Tea” tria No\u00ebl, Pleszy\u0144ski, Ma\u0107kowiak<\/strong>. Wydawnictwo niepozorne i nagrane chyba troch\u0119 z g\u0142upia frant, bo wsp\u00f3\u0142praca gitarzysty Something Like Elvis i muzyka Potty Umbrella (Artur Ma\u0107kowiak) z dwojgiem artyst\u00f3w wizualnych (Ann No\u00ebl, Grzegorz Pleszynski) to co\u015b zaskakuj\u0105cego, przynajmniej dla mnie. Tym bardziej, \u017ce 66-letnia Ann No\u00ebl ma do\u015b\u0107 imponuj\u0105cy dorobek<\/a> i po co by jej do tego wszystkiego by\u0142a muzyka?<\/p>\n

Okazuje si\u0119 jednak, \u017ce troch\u0119 tego og\u00f3lnoartystycznego sposobu my\u015blenia, kt\u00f3re ostatnio na przyk\u0142ad nie\u017ale wykorzystuje w dzia\u0142aniach Niwei wszechstronny Wojtek B\u0105kowski, przydaje si\u0119 te\u017c tutaj. Cho\u0107 jest to bardziej my\u015blenie z okolic Laurie Anderson, Yoko Ono, mo\u017ce nawet niekt\u00f3rych projekt\u00f3w Patti Smith – snucie opowie\u015bci na tle muzyki, sugestywne wkomponowywanie g\u0142osu w reszt\u0119 do\u015b\u0107 swobodnie dobieranych instrument\u00f3w (opr\u00f3cz gitary – syntezatory i puzon), praca nad d\u017awi\u0119kiem, ju\u017c bez ogl\u0105dania si\u0119 na muzyczne konwencje. I na szcz\u0119\u015bcie bez niepotrzebnego naburmuszenia. To rzucanie pojedynczych hase\u0142, motyw\u00f3w nale\u017c\u0105cych do \u015bwiata kultury popularnej, prowadzenie jednoczesnych improwizacji, nieko\u0144cz\u0105ca si\u0119 rozmowa tw\u00f3rc\u00f3w o r\u00f3\u017cnych artystycznych do\u015bwiadczeniach… Najsztywniejsz\u0105, niemal piosenkow\u0105 form\u0119 przybiera to wszystko w „Hey Man!”, a z biegiem czasu rozlu\u017ania si\u0119, by w „Breathing” wprowadzi\u0107 atmosfer\u0119 jakiego\u015b nowojorskiego jam session. Ale to wszystko w Polsce, w Bydgoszczy.<\/p>\n

\"\"<\/a>NO\u00cbL, PLESZY\u0143SKI, MA\u0106KOWIAK „Pot One Tea”<\/strong>
\nWet Records 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Salty Wind”, „Hey Man!”. Recenzj\u0119 tego albumu przeczyta\u0107 mo\u017cna r\u00f3wnie\u017c w najnowszym numerze PopUp Music<\/a>.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Noel\/Pleszynski\/Mackowiak – Salty Wind<\/a> by wetmusic<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Moim ulubionym komentarzem do dzisiejszego \u015blubu Williama i Kate by\u0142 jeden z gad\u017cet\u00f3w z bardzo trafionym napisem. Sam musia\u0142em to ogl\u0105da\u0107 od pocz\u0105tku do ko\u0144ca – z tak zwanego dziennikarskiego obowi\u0105zku, chocia\u017c i nie bez ciekawo\u015bci w pewnych momentach. Dlatego (z g\u00f3ry uprzedzam) ca\u0142kowicie zawali\u0142em ambitne plany blogowe na dzi\u015b. A propos moment\u00f3w. Siedz\u0105c przed […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,3,120,1,7,435],"tags":[570,568,569],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/758"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=758"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/758\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":767,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/758\/revisions\/767"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=758"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=758"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=758"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}