{"id":7807,"date":"2015-04-21T13:36:46","date_gmt":"2015-04-21T11:36:46","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=7807"},"modified":"2015-04-21T13:51:11","modified_gmt":"2015-04-21T11:51:11","slug":"zgrac-lata-80-na-dyskietke","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/04\/21\/zgrac-lata-80-na-dyskietke\/","title":{"rendered":"Zgra\u0107 lata 80. na dyskietk\u0119"},"content":{"rendered":"

\"IMG_20150418_160042_edit\"<\/a>Ten jeden raz Record Store Day wygl\u0105da\u0142 cho\u0107 we fragmencie jak gie\u0142da na Grzybowskiej. Je\u015bli kto\u015b nie zazna\u0142 tego drugiego zjawiska, wyja\u015bniam: by\u0142 to (w epoce przedmediamarktowej) bazar nowych technologii w budynku sto\u0142ecznej Szko\u0142y Podstawowej nr 25, na kt\u00f3rym mo\u017cna by\u0142o kupi\u0107 najnowsze procesory i inny sprz\u0119t komputerowy, a przy okazji – a zwykle przede wszystkim – za niewielk\u0105 op\u0142at\u0105 skopiowa\u0107 lub naby\u0107 najnowsze oprogramowanie, oczywi\u015bcie w pirackiej wersji. A zatem Media Markt i Pirate Bay w jednym. I jak to bywa z przybytkami uk\u0105szonymi starym pirackim romantyzmem – od dawna nie istnieje. Nie za\u0142apa\u0142em si\u0119 wprawdzie na pierwsz\u0105 fal\u0119 gier komputerowych wczytywanych z kaset magnetofonowych, ale zd\u0105\u017cy\u0142em sta\u0107 si\u0119 szcz\u0119\u015bliwym posiadaczem o\u015bmiobitowca ze stacj\u0105 dysk\u00f3w 5,25 cala – a mimo to nigdy nie przysz\u0142o mi do g\u0142owy, \u017ce rzecz mo\u017ce by\u0107 pod wzgl\u0119dem wielko\u015bci na sw\u00f3j spos\u00f3b „kompatybilna” z p\u0142yt\u0105 CD. No i z RSD – poza stert\u0105 ci\u0119\u017ckich winyli, o kt\u00f3rych kiedy indziej – wr\u00f3ci\u0142em z por\u0119czn\u0105 p\u0142yt\u0105 CD przebran\u0105 za dyskietk\u0119. Jak na zdj\u0119ciu powy\u017cej. W \u015brodku bardzo ciekawe wydawnictwo dla wszystkich podstarza\u0142ych klient\u00f3w Grzybowskiej.<\/p>\n

Autorem p\u0142yty zatytu\u0142owanej „0101” jest Jakub Pokorski, czyli Krojc<\/strong>. Posta\u0107 znana z Lao Che, ale znana te\u017c z licznych nagra\u0144 solowych, tak\u017ce czytelnikom Polifonii. Opisywa\u0142em „Pirxa”<\/a>, jego najlepsze dot\u0105d wydawnictwo – te\u017c zreszt\u0105 oryginalnie opakowane. Nowy album ma podobnie koncepcyjny charakter – jest ho\u0142dem dla gier z epoki o\u015bmiobitowc\u00f3w w\u0142a\u015bnie. I wydaje mi si\u0119 jeszcze lepszy od „Pirxa”, pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem. Przede wszystkim stylowy, bo oparty na charakterystycznych samplach z d\u017awi\u0119kowych czip\u00f3w z lat 80., ale te\u017c oddaj\u0105cy ducha tamtej muzyki (szarpane, nerwowe rytmy), a jednocze\u015bnie spogl\u0105da na to wszystko nie na zasadzie odtwarzania 1:1, tylko przez pryzmat nostalgicznych wokaliz (jak w „X-Manie”) albo pojedynczych fraz do\u015bpiewywanych w stylu Kraftwerk („Stargate”). Czasem narracyjn\u0105 warstw\u0119 tworz\u0105 po prostu cytaty tekst\u00f3w pojawiaj\u0105cych si\u0119 w grze („Robbo” – niezapomniany tytu\u0142 z ko\u0144ca lat 80., pierwsza polska gra, z jak\u0105 mia\u0142em do czynienia – i jak si\u0119 okazuje by\u0142y ju\u017c pr\u00f3by \u0142\u0105czenia tego z muzyk\u0105<\/a>). Czyli o\u015bmiobitowce ubrane w formy, kt\u00f3re ju\u017c przypominaj\u0105 piosenki, ale ducha soundtrack\u00f3w z gier nie trac\u0105. Mam wra\u017cenie, \u017ce w ka\u017cdym nagraniu Krojc wykorzysta\u0142 w postaci sampli oryginalne odg\u0142osy z gier na komputery z lat 80., czasem te\u017c p\u00f3\u017aniejsze wynalazki – bo przecie\u017c „Prince of Persia” (prze\u0142om lat 80. i 90.) ewidentnie gra ju\u017c raczej ca\u0142kiem dojrza\u0142y procesor d\u017awi\u0119kowy Atari ST, ewentualnie Amigi.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie utrzyma\u0107 si\u0119 w ca\u0142o\u015bci w brzmieniu o\u015bmiu bit\u00f3w by\u0142oby nu\u017c\u0105co, wi\u0119c rzecz nie jest stuprocentowo czysta. Je\u015bli chodzi o wielokrotne s\u0142uchanie, to du\u017co lepiej. A fakt, \u017ce Krojc skroi\u0142 na t\u0119 p\u0142yt\u0119 kilka atrakcyjnych motyw\u00f3w melodycznych, \u015bwiadczy tylko o tym, jak bardzo inspiruj\u0105cy jest ogl\u0105dany z tej wieloletniej perspektywy \u015bwiat starych gier wideo. Fina\u0142owe akcenty p\u0142yty – z paroma wycieczkami w stron\u0119 rozbudowanego techno lat 90., z okolic Orbitala – \u015bwiadcz\u0105, \u017ce by\u0107 mo\u017ce jest tej historii starych komputer\u00f3w na wi\u0119cej ni\u017c jedn\u0105 p\u0142yt\u0119. Tyle \u017ce pe\u0142nowymiarowy kompakt za nic by si\u0119 ju\u017c nie zmie\u015bci\u0142 w 3,5-calow\u0105 dyskietk\u0119, a ca\u0142o\u015b\u0107 trzeba by by\u0142o produkowa\u0107 inaczej, \u017ceby nie zabrzmia\u0142o jak Orbital w wersji cha\u0142upniczej. Na razie starzy u\u017cytkownicy Atari XL\/XE uroni\u0105 \u0142z\u0119 przy utworze „River Ride”. Je\u015bli chodzi o poziom nostalgii, przerasta on naj\u015bmielsze oczekiwania tw\u00f3rc\u00f3w gry „River Raid” – po latach znajd\u0105 si\u0119 nie tylko tacy, kt\u00f3rzy z rozrzewnieniem pos\u0142uchaj\u0105 Krojca, ale i tacy, kt\u00f3rzy zachowuj\u0105 oryginalne d\u017awi\u0119ki zer i jedynek nagranych na ta\u015bm\u0119, z kt\u00f3rej si\u0119 t\u0119 gr\u0119 wgrywa\u0142o w najstarszych systemach – ale to ju\u017c oczywi\u015bcie poza zasadniczym tematem „0101”, no i charakter maj\u0105 takie odg\u0142osy zdecydowanie bardziej, hm, eksperymentalny<\/a>. Du\u017co wspomnie\u0144 wr\u00f3ci szczeg\u00f3lnie tym, kt\u00f3rzy tak d\u0142ugo zgrywali te ta\u015bmy, \u017ce maj\u0105 w g\u0142owie kompilator.<\/p>\n

KROJC 0101<\/em><\/strong>, BDTA 2015, 8\/10<\/strong><\/p>\n