{"id":7822,"date":"2015-04-22T14:46:04","date_gmt":"2015-04-22T12:46:04","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=7822"},"modified":"2015-04-23T00:07:33","modified_gmt":"2015-04-22T22:07:33","slug":"rok-2014-w-danych-czyli-jak-zarobic-na-pokoleniu-z","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/04\/22\/rok-2014-w-danych-czyli-jak-zarobic-na-pokoleniu-z\/","title":{"rendered":"Rok 2014 w danych, czyli jak zarobi\u0107 na Pokoleniu Z"},"content":{"rendered":"

Chodzi o to pokolenie dzisiejszych dzieciak\u00f3w i nastolatk\u00f3w, o kt\u00f3rym co jaki\u015b czas m\u00f3wi nadsy\u0142any do mnie spam mailowy. Z tytu\u0142ami w stylu: „Zmaksymalizuj zyski dzi\u0119ki naszym szkoleniom na temat Pokolenia Z”. Ot\u00f3\u017c przemys\u0142 muzyczny ju\u017c dawno je w tej sferze maksymalizuje, nawet bez specjalnych szkole\u0144. \u015awiatowy raport o sprzeda\u017cy muzyki za rok 2014 przygotowany tradycyjnie przez IFPI, wyra\u017anie wskazuje na to, \u017ce o hitach roku dowiemy si\u0119 najwi\u0119cej od swoich dzieci. Je\u015bli i Wy chcecie wiedzie\u0107, to ju\u017c t\u0142umacz\u0119, bo zd\u0105\u017cy\u0142em u moich zasi\u0119gn\u0105\u0107 j\u0119zyka. <\/p>\n

Pierwsz\u0105 dziesi\u0105tk\u0119 album\u00f3w roku (sprzeda\u017c 10 mln egz.) otwiera album z muzyk\u0105 do filmu „Frozen”, czyli „Kraina Lodu”. Film zarobi\u0142 dot\u0105d, bagatelka, ponad miliard dolar\u00f3w. Ale piosenk\u0119 „Let It Go” – wykonywan\u0105 oryginalnie przez Idin\u0119 Menzel (znacie?), nie tyle piosenkark\u0119, co raczej aktork\u0119 musicalow\u0105 – do\u015b\u0107 d\u0142ugo musia\u0142em ignorowa\u0107. W wersji polskiej nosi tytu\u0142 „Mam t\u0119 moc”, w wykonaniu Katarzyny \u0141askiej (znacie?), te\u017c aktorki znanej z musicali Teatru Roma. Kto zna, ten zna – pierwszy raz „Mam t\u0119 moc” us\u0142ysza\u0142em od razu w wersji duetowej mojej c\u00f3rki i siostrzenicy (4 lata, chyba si\u0119 jeszcze za\u0142apuj\u0105 na Pokolenie Z?), nawet nie wiedzia\u0142em, \u017ce to a\u017c takie popularne w Polsce. Z kolei na czele globalnej listy bestsellerowych singli znalaz\u0142o si\u0119 „Happy” Pharrella Williamsa, piosenka, kt\u00f3r\u0105 m\u00f3j syn (lat 7) pozna\u0142 szybciej ode mnie, bo przecie\u017c zanim zosta\u0142a singlem by\u0142a cz\u0119\u015bci\u0105 soundtracku filmu „Minionki rozrabiaj\u0105”. Sprzeda\u0142o si\u0119 tego – w wersjach cyfrowych – 13,9 mln. <\/p>\n

Wiem, co sobie teraz my\u015blicie: \u017ce to m\u00f3g\u0142 by\u0107 zbieg okoliczno\u015bci. \u017be nie zawsze familijne kino i familijna muzyka ratuj\u0105 show biznes. Pewnie tak, ale sp\u00f3jrzmy na dalszy ci\u0105g tych list.
\nLista bestsellerowych album\u00f3w 2014 (wszystkie formaty \u0142\u0105cznie): <\/strong>
\n1. R\u00f3\u017cni wykonawcy, Frozen
\n2. Taylor Swift, 1989
\n3. Ed Sheeran, X<\/p>\n

Lista singli 2014 r.:<\/strong>
\n1. Pharrell Williams, Happy
\n2. Katy Perry feat. Juicy J, Dark Horse
\n3. John Legend, All of Me
\n(Idina Menzel i „let It Go” jest na pi\u0105tym)
\nPe\u0142ne zestawienia mo\u017cna znale\u017a\u0107 TUTAJ<\/a>.<\/p>\n

Publiczno\u015b\u0107 Taylor Swift to nie liceum, Katy Perry to raczej nie ludzie w \u015brednim wieku, co do Eda Sheerana i Johna Legenda mo\u017cna dyskutowa\u0107, ale mieszcz\u0105 si\u0119 w grupie familijnej rozrywki muzycznej. Mo\u017ce to i b\u0142aha refleksja, ale pami\u0119tajmy, w jakiej sytuacji jest ca\u0142y przemys\u0142: lekko traci (-0,4 proc. w 2014 roku), coraz mocniej si\u0119 cyfryzuje (wi\u0119c wp\u0142yw na jego kszta\u0142t ma w coraz wi\u0119kszym stopniu „g\u0142osowanie” smartfonem, a w mniejszym – g\u0142osowanie portfelem w sklepie muzycznym), a serwisy oparte na subskrypcji s\u0105 – jak g\u0142osi raport – „kluczowym elementem portfolio przemys\u0142u muzycznego”. Tak czy inaczej – idziemy w stron\u0119 generacji Z. Jak zombie, powiedzieliby z\u0142o\u015bliwcy, zwa\u017cywszy na spo\u0142eczne dzia\u0142anie smartfona. Pozostaje si\u0119 jednak cieszy\u0107 z wynik\u00f3w winylu, kt\u00f3ry w Polsce zanotowa\u0142 w roku 2014 dwukrotny wzrost sprzeda\u017cy i przyni\u00f3s\u0142 (cytuj\u0119 raport) sprzeda\u017c na poziomie 12 mln z\u0142. I jest to ponownie najwi\u0119kszy przyrost procentowy spo\u015br\u00f3d wszystkich no\u015bnik\u00f3w.<\/p>\n

Wiem ju\u017c, co b\u0119d\u0119 robi\u0142 przez weekend – b\u0119d\u0119 indoktrynowa\u0142 moje dzieci w sprawie muzyki na p\u0142ytach. Bo rynek rozje\u017cd\u017ca si\u0119 ju\u017c fundamentalnie na dwie grupy: m\u0142odych streamuj\u0105cych, wzgl\u0119dnie popowych cyfrowych i starszych\/dojrza\u0142ych o kolekcjonerskich i bardziej p\u0142ytowych upodobaniach. Ci drudzy s\u0105 jednak w odwrocie („The Endless River” Pink Floyd, bestsellerowe niby z za\u0142o\u017cenia, jest jednak dopiero na 9 miejscu na li\u015bcie!). D\u0105\u017cenie do tego, \u017ceby dzieciaki s\u0142ucha\u0142y czego\u015b powa\u017cniejszego ni\u017c piosenki z musicali, to raczej walka z wiatrakami. Ka\u017cdy – z wyj\u0105tkiem jednostek muzycznie niepokalanie pocz\u0119tych, kt\u00f3re Lutos\u0142awskiego i Cage’a wyssa\u0142y z mlekiem matki – musi przej\u015b\u0107 przez popowy epizod. Z mojej perspektywy wa\u017cne jednak, \u017ceby nie ka\u017cdy sko\u0144czy\u0142 na streamowaniu hit\u00f3w z listy bestseller\u00f3w, tylko poszed\u0142 w jakim\u015b sobie tylko w\u0142a\u015bciwym kierunku. <\/p>\n

By\u0142o ostatnio troch\u0119 premier polskich, proponuje wi\u0119c \u015bwie\u017c\u0105 zagraniczn\u0105. „Damogen Furies” Squarepushera<\/strong> wysz\u0142o przedwczoraj (a propos – jeszcze jeden news z raportu IFPI: od lipca premiery album\u00f3w na ca\u0142ym \u015bwiecie b\u0119d\u0105 wyj\u015bciowo w pi\u0105tki!) i zd\u0105\u017cy\u0142o si\u0119 ju\u017c zderzy\u0107 z fal\u0105 krytyki – towarzysz\u0105cej ostatnio wszystkim dzia\u0142aniom tego autora – ale potem ton recenzji jakby z\u0142agodnia\u0142. Tom Jenkinson wraca bowiem do ca\u0142kiem niez\u0142ej formy. Kto ocenia ca\u0142\u0105 p\u0142yt\u0119 przez pryzmat pierwszego utworu (w wersji CD przynajmniej!) „Stor Eiglass”, ten by\u0107 mo\u017ce sko\u0144czy na wytykaniu mu podobie\u0144stw do hitu „Just Like Heaven” The Cure. W informacji prasowej nie ma wprawdzie s\u0142owa na ten temat, a utwory s\u0105 brzmieniowo odleg\u0142e, ale bli\u017aniacze pod wzgl\u0119dem konstrukcji, wi\u0119c niekt\u00f3rzy ju\u017c dzi\u015b udowadniaj\u0105 plagiat, por\u00f3wnuj\u0105c jeden i drugi:<\/p>\n