{"id":7936,"date":"2015-05-18T19:30:58","date_gmt":"2015-05-18T17:30:58","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=7936"},"modified":"2015-05-18T16:52:08","modified_gmt":"2015-05-18T14:52:08","slug":"jak-pladrujemy-prl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/05\/18\/jak-pladrujemy-prl\/","title":{"rendered":"Jak pl\u0105drujemy PRL"},"content":{"rendered":"

Dzisiejsze og\u0142oszenia go\u015bci Off Festivalu to w du\u017cej cz\u0119\u015bci gwiazdy czasu przysz\u0142ego. Jest iLoveMakonnen, czyli 26-letni raper przebijaj\u0105cy si\u0119 do ameryka\u0144skiej superligi, nagrywaj\u0105ca dla Hardly Art wokalistka Colleen Green, a wreszcie kolejny francuski duet sugeruj\u0105cy now\u0105 etnicznie faz\u0119 muzyki tanecznej Acid Arab. Ale najwa\u017cniejszym newsem jest dzi\u015b og\u0142oszenie wyst\u0119pu duetu Pro8l3m<\/strong> – niewielu pami\u0119tam tak oczekiwanych polskich wykonawc\u00f3w na du\u017cych letnich imprezach. Jest jeden problem z Pro8l3mem – nomen omen – w radiu ich raczej nie us\u0142yszycie, po materia\u0142 z p\u00f3\u0142legalnego chyba (sample!) „Art Brut” jest nie do zalegalizowania od strony prawnej, jest pl\u0105drofoni\u0105 w czystej postaci. A teksty, co mo\u017ce i gorsze pod wzgl\u0119dem radiowym, sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 w du\u017cej mierze z realistycznie oddanych, prawdziwych i nierzadko zabawnych, ale te\u017c wulgarnych i brutalnych ulicznych gadek. Zarazem jednak jest to powa\u017cny sygna\u0142 niesamowicie wa\u017cnej tendencji w dzisiejszej polskiej muzyce: masowego ju\u017c pl\u0105drowania popu czas\u00f3w PRL-u.<\/p>\n

Nie chodzi mi tu tym razem o reedycje starych p\u0142yt. Przeciwnie. Chodzi raczej o to, co mo\u017cna z tych starych p\u0142yt wyci\u0105gn\u0105\u0107 – nawet z tych, kt\u00f3re niekoniecznie doczeka\u0142y si\u0119 reedycji – i wykorzysta\u0107 w zupe\u0142nie innym kontek\u015bcie. Pisa\u0142em niedawno w „Polityce”<\/a> o projekcie „Albo inaczej”, kt\u00f3ry teksty klasyk\u00f3w polskiego hip-hopu pokazywa\u0142 na nowo, jako swinguj\u0105ce przeboje w \u015bpiewanych wersjach Andrzeja D\u0105browskiego czy Krystyny Pro\u0144ko. Dzi\u015b ukazuje si\u0119 te\u017c na p\u0142ycie koncert Zbigniewa Wodeckiego z formacj\u0105 Mitch & Mitch, przywracaj\u0105cy publiczno\u015bci zapomniany easy-listeningowy debiutancki album Wodeckiego. A podczas ostatniego Record Store Day kupi\u0142em sobie w\u0142a\u015bnie rzeczony „Art Brut” Pro8l3mu i czuj\u0119 pewne rozdarcie. Owszem, w radiowej dyskusji w Dw\u00f3jce na temat przywracania starej rozrywkowej tradycji, nie mog\u0142em tego rzecz jasna wykorzysta\u0107, bo jak sami nie bluzgaj\u0105 (momentami uroczo), to sampluj\u0105 stosowne dialogi z „Wielkiego Szu”. Ale spos\u00f3b, w jaki wykorzystuj\u0105 – zupe\u0142nie bezczelnie, longiem – ca\u0142e podk\u0142ady z piosenek Krystyny Pro\u0144ko, Haliny Fr\u0105ckowiak, Krystyny Gi\u017cowskiej, Marka Bili\u0144skiego, Lombardu, Breakoutu czy Rezerwatu, jest ju\u017c ca\u0142kiem b\u0142yskotliwy. Sporo nawycinano u nas sampli z takich bezb\u0142\u0119dnych groove’\u00f3w jak „Jeste\u015b lekiem na ca\u0142e z\u0142o”, ale ma\u0142o kto potraktowa\u0142 zjawisko tak twardo i niemal rytualnie tradycj\u0119, by na starych ta\u015bmach dogra\u0107 swoje, pe\u0142ne emocji co nieco, wyci\u0105gaj\u0105ce co trzeba z orygina\u0142\u00f3w, rozmawiaj\u0105ce z ich tekstami, ogrywaj\u0105ce je na wszelkie mo\u017cliwe sposoby. Nie tylko ze wzgl\u0119du na sentyment i retro-mod\u0119 na ich koncercie na Offie b\u0119d\u0105 t\u0142umy. Pos\u0142ucha\u0107 mo\u017cna poni\u017cej, nie rekomenduj\u0119 jednak s\u0142uchania g\u0142o\u015bno w pracy. Albo zbierze si\u0119 t\u0142um s\u0142uchaj\u0105cych, albo przyjdzie zbulwersowany brutalnym atakiem na klasyk\u0119 szef i wam przerwie.<\/p>\n