{"id":7982,"date":"2015-06-02T09:31:01","date_gmt":"2015-06-02T07:31:01","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=7982"},"modified":"2015-06-02T09:43:09","modified_gmt":"2015-06-02T07:43:09","slug":"tetralogia-sienkiewicza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/06\/02\/tetralogia-sienkiewicza\/","title":{"rendered":"Sienkiewicz s\u0142uchany po latach"},"content":{"rendered":"

Na prze\u0142omie wiek\u00f3w Jacek Sienkiewicz<\/strong> by\u0142 dla mnie mitem – cz\u0142owiekiem st\u0105d<\/em>, kt\u00f3ry przebija\u0142 si\u0119 na scenie techno tam<\/em>, kt\u00f3rego nagrania \u0142atwiej by\u0142o dosta\u0107 w Berlinie ni\u017c w Warszawie. Nazwiskiem wymienianym zawsze w jednym zdaniu z Marcinem Czubal\u0105, gdy si\u0119 chcia\u0142o podkre\u015bli\u0107, \u017ce nasi te\u017c graj\u0105 techno. Jak Henryk Sienkiewicz z Boles\u0142awem Prusem, gdy kto\u015b chce wymieni\u0107 klasycznych autor\u00f3w XIX-wiecznej polskiej powie\u015bci. Gorzej jednak by\u0142o z konfrontacj\u0105 mitu z rzeczywisto\u015bci\u0105, z dost\u0119pem do nagra\u0144. Pierwsz\u0105 p\u0142yt\u0105, na kt\u00f3rej mia\u0142em Sienkiewicza, by\u0142 wi\u0119c miks Richiego Hawtina „DE9. Closer to the Edit”, oddzielnie autorskie nagrania Sienkiewicza wpad\u0142y mi w r\u0119ce jeszcze p\u00f3\u017aniej, a do tego czasu moje pierwotne zainteresowanie tak\u0105 muzyk\u0105 na jaki\u015b czas nieco os\u0142ab\u0142o. Tym bardziej ciesz\u0119 si\u0119 dzi\u015b, gdy Jacek Sienkiewicz wydaje cztery p\u0142yty w ci\u0105gu paru miesi\u0119cy, a w dodatku jest to muzyka, do kt\u00f3rej i mnie w tym momencie blisko. <\/p>\n

W\u015br\u00f3d czterech wydawnictw znajdziemy „Nomatter” opublikowane w lutym przez wytw\u00f3rni\u0119, kt\u00f3r\u0105 prowadzi Atom TM, i zapowiadany na czerwiec – bardzo obiecuj\u0105cy, s\u0105dz\u0105c po urywkach<\/a> – album „Drifting” (Recognition). Ja jednak skoncentruj\u0119 si\u0119 na dw\u00f3ch EP-kach, kt\u00f3re pokazuj\u0105 aspiracje Sienkiewicza do tworzenia muzyki wychodz\u0105cej hen, daleko poza idiom techno. <\/p>\n

Pierwsza to „Ridges” (Recognition), duet Sienkiewicza ze specem od syntezy d\u017awi\u0119ku Maxem Loderbauerem. Bardzo delikatne wydawnictwo opowiadaj\u0105ce muzyk\u0105 wizj\u0119 wsp\u00f3lnej pasji obu producent\u00f3w, czyli g\u00f3r. Albo przynajmniej do\u015bwiadczenia z g\u00f3rami, mo\u017ce si\u0119 zagalopowa\u0142em. P\u0142yta nieco senna, w\u0142a\u015bciwie z pogranicza ambientu. W „zachodniej” cz\u0119\u015bci („West Ridge”, strona A nagrana na 33 rpm) mamy jak\u0105\u015b wizj\u0119 nieistniej\u0105cego g\u00f3rskiego folkloru, kontemplacyjn\u0105, psychodeliczn\u0105. Robert Piotrowicz m\u00f3g\u0142by co\u015b podobnego wyda\u0107 jako kolejn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 serii „Rurokura”, gdyby chcia\u0142 kiedy\u015b do niej powr\u00f3ci\u0107. A Brian Eno z Davidem Bowiem mogliby na jej bazie stworzy\u0107 kolejn\u0105 fantazj\u0119 – niczym kiedy\u015b w oparciu o melodi\u0119 niemal r\u00f3wnie fikcyjnego „Helokania”. Na drugiej stronie winyla znalaz\u0142o si\u0119 z kolei „East Ridge” – nieco bardziej energiczna wizja, w kt\u00f3rej g\u00f3ry odbieramy jako krain\u0119 echa, gdzie – jak si\u0119 wydaje – \u017cadna partia wokalna si\u0119 nie zaczyna i \u017cadna nie ko\u0144czy, wszystkie brzmi\u0105, a z drugiego planu pn\u0105 si\u0119 pot\u0119\u017cniej\u0105ce arpeggia syntezatora, kt\u00f3rym towarzysz\u0105 punktowe d\u017awi\u0119ki o do\u015b\u0107, jak si\u0119 wydaje, przypadkowym charakterze (odg\u0142osy wspinaczki?). Ca\u0142y ten obrazek hipnotyzuje, momentami lekko i usypia, ale zarazem pozostawia pewien niedosyt, g\u0142\u00f3d, kt\u00f3ry zaspokaja kolejna p\u0142yta. <\/p>\n

MAX LODERBAUER & JACEK SIENKIEWICZ Ridges<\/em><\/strong>, Recognition 2015, 7\/10<\/strong><\/p>\n