![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2010\/06\/marcinera_awaria.jpg\" "\\"marcinera_awaria\\"")
<\/a>Warto by\u0142o chocia\u017cby dla jednego tytu\u0142u. Album solowego projektu perkusisty Psychocukru Marcinera Awaria<\/strong> (odmienia\u0107 czy nie odmienia\u0107? – z jego prawdziwym nazwiskiem Marcin Awierianow by\u0142oby \u0142atwiej), zatytu\u0142owany „Rebus” (6\/10), jest lepszy, albo przynajmniej r\u00f3wnie dobry co p\u0142yty tej\u017ce grupy. Mo\u017ce dlatego, \u017ce kompletnie wyciszony, \u0142adnie za\u015bpiewany do\u015b\u0107 wycofanym g\u0142osem, wspartym najcz\u0119\u015bciej tylko perkusj\u0105 i gitar\u0105, czasem jakimi\u015b klawiszami. Nie do ko\u0144ca na szcz\u0119\u015bcie zepsuty przez \u015bredniej klasy domow\u0105 produkcj\u0119. \u0141adne melodie. S\u0105 nawet utwory, kt\u00f3rych pos\u0142ucha\u0107 trzeba: „Czerwone s\u0142o\u0144ce”, „Love Me”, „Dont”, „So Why”. Jak przysta\u0142o na wydawnictwo w\u0142asne artysty, p\u0142yta do kupienia na Allegro. Widzia\u0142em przy okazji, \u017ce pewien allegrowicz sprzedaje ju\u017c z drugiej r\u0119ki, ale za to o 1,90 z\u0142 dro\u017cej ni\u017c „How To Dismantle Atomic Bomb” U2 i o z\u0142ot\u00f3wk\u0119 dro\u017cej ni\u017c jakie\u015b Oasis. S\u0142usznie. Chocia\u017c ja bym (z r\u00f3\u017cnych wzgl\u0119d\u00f3w) jednak trzyma\u0142. Tylko ten akcent, polska s\u0142abo\u015b\u0107, „rewoluszyn” – b\u0142agam, s\u0142icz tu Polisz nekst tajm!<\/p>\n<\/a>Nowej Job Karmy<\/strong> – zredukowanej dzi\u015b do rozmiar\u00f3w duetu – s\u0142ucham po kawa\u0142ku ju\u017c od miesi\u0105ca i cho\u0107 kiedy\u015b (a pami\u0119tam pocz\u0105tki tego zespo\u0142u) by\u0142em bli\u017cej takiej mrocznej muzyki wychodz\u0105cej z industrialu i nowej fali, to jednak kapitalne brzmienia syntezator\u00f3w jestem tu w stanie doceni\u0107. P\u0142yta „Punkt” (zn\u00f3w 6\/10) nie jest w \u017cadnym razie rewolucyjna, ale do\u0142uj\u0105ca jak ta lala i ma ca\u0142kiem \u0142adne, analogowe brzmienie, kt\u00f3rego nie powstydziliby si\u0119 wykonawcy z tej bran\u017cy za granic\u0105. Mo\u017ce by tak dopracowa\u0107 brzmieniowo now\u0105 p\u0142yt\u0119 Marcinera Awarii nast\u0119pnym razem?<\/p>\n<\/a>„One Million $” (4\/6) grupy La Men<\/strong>, zas\u0142u\u017conej i znanej w pewnym momencie cho\u0107by z emisji w Tr\u00f3jce, brzmi nawet do\u015b\u0107 \u017cywio\u0142owo jak na wracaj\u0105cych po 20 latach rockman\u00f3w. Riffy gitarowe na poziomie, przyzwoite partie wokalne po angielsku z nieco staro\u015bwieckimi ch\u00f3rkami (ale harmonicznie ciekawe bardzo – np. w „Walk On Tine – 4KT”) – nie podnios\u0142o mi to wprawdzie ci\u015bnienia, ale fani muzyki rockowej sprzed lat mog\u0105 si\u0119 z tego ucieszy\u0107, bo kapela wraca stylistycznie do tego samego dok\u0142adnie momentu, w kt\u00f3rym przerwa\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107. Taki do\u015b\u0107 zdrowy anachronizm, czyli – tak,tak, s\u0142usznie czytacie mi\u0119dzy wierszami – przyzwoicie zrobiona nuda.<\/p>\n<\/a>Do tego Natalia Kukulska<\/strong> ze swym m\u0119\u017cem Micha\u0142em D\u0105br\u00f3wk\u0105<\/strong>. Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce nie mia\u0142em szcz\u0119\u015bcia do ich rodzinnej p\u0142yty „CoMix” (5\/10), bo najpierw podchodzi\u0142em do niej jak pies do je\u017ca, a po dok\u0142adnym przes\u0142uchaniu i opisaniu co\u015b mi zjad\u0142o ju\u017c gotowy tekst, co przyj\u0105\u0142em ze zgroz\u0105, bo brn\u0105\u0107 jeszcze raz przez ten materia\u0142 od nowa to jednak rzecz momentami bolesna. Zrobi\u0142em to jednak na fali wiary w Natali\u0119, u kt\u00f3rej ostatnio bywa\u0142o muzycznie lepiej ni\u017c \u015brednio (Sexi Flexi<\/em>), a mimo wszystko ci\u0105gle nie udaje jej si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0107 sp\u00f3jnej p\u0142yty z utwor\u00f3w, kt\u00f3re ma pod r\u0119k\u0105. Ta, cho\u0107 spi\u0119ta wsp\u00f3lnym mianownikiem rodzinnej sp\u00f3\u0142ki, te\u017c sp\u00f3jna nie jest. Angloj\u0119zyczna cz\u0119\u015b\u0107 utwor\u00f3w z regu\u0142y dra\u017cni paskudnie swoim bezp\u0142ciowym, bezstylowym brzmieniem. Polskie budz\u0105 nadziej\u0119, bo w paru miejscach zgrabnie odwo\u0142uj\u0105 si\u0119 do krajowej tandety z epoki Peweksu – tak jest i w „To jest komiks”, i w „Wierz\u0119 w nas”, i wreszcie w si\u0119gaj\u0105cym wprost po stylistyk\u0119 Anny Jantar utworze „Niewidzialna”. Teksty pisze Natalia bardzo przyzwoite, cho\u0107 te\u017c w zabawnym tonie lat 80. – troch\u0119 rozrywki, troch\u0119 edukacji. Jak w „To jest komiks”: „Chcesz pozna\u0107 prawd\u0119 \/ Wybra\u0142e\u015b drog\u0119 z\u0142\u0105 \/ Na pr\u00f3\u017cno szukasz jej w\u015br\u00f3d kolorowych stron”. Ale ju\u017c ca\u0142o\u015b\u0107 robi niestety przygn\u0119biaj\u0105ce wra\u017cenie niemo\u017cno\u015bci po\u0142atanej kliszami. Z tego wszystkiego ok\u0142adka i zdj\u0119cia w \u015brodku chyba najfajniejsze.<\/p>\n