{"id":8015,"date":"2015-06-05T09:33:34","date_gmt":"2015-06-05T07:33:34","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8015"},"modified":"2015-06-05T09:22:19","modified_gmt":"2015-06-05T07:22:19","slug":"kozelek-czy-pudelek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/06\/05\/kozelek-czy-pudelek\/","title":{"rendered":"Kozelek czy Pudelek?"},"content":{"rendered":"

Za\u0142o\u017c\u0119 si\u0119, \u017ce mieli\u015bcie ju\u017c chwile zw\u0105tpienia w Waszych ulubionych, cz\u0119sto fantastycznych artyst\u00f3w. Johnny Cash bywa\u0142 mo\u017ce zraniony, ale i samemu rani\u0142. Keith Richards bywa\u0142 w \u017cyciu zabawny, ale i smutny. Kanye West nie ma problem\u00f3w z pisaniem du\u017cych przeboj\u00f3w, ale ma du\u017ce problemy z ego. Pawe\u0142 Kukiz jest do\u015b\u0107 wszechstronny jako wokalista, ale monotonny jako polityk. Amy Winehouse \u015bpiewa\u0142a pi\u0119knie, ale marnowa\u0142a \u017cycie w brzydki spos\u00f3b. Bertrand Cantat pisa\u0142 zab\u00f3jczo dobre piosenki, ale i sam doprowadzi\u0142 do czyjej\u015b \u015bmierci. No dobra, nie s\u0105 to przyk\u0142ady do ko\u0144ca do siebie przystaj\u0105ce. Teraz mamy jednak zupe\u0142nie nowy: oto Mark Kozelek ma wra\u017cliwych fan\u00f3w, ale sam okazuje si\u0119 fatalnie grubosk\u00f3rny. Pisze rozbrajaj\u0105co szczere piosenki o w\u0142asnych uczuciach, z robrajaj\u0105c\u0105 szczero\u015bci\u0105 wchodz\u0105c te\u017c z butami na czyje\u015b. \u015awiadczy o tym historia, kt\u00f3ra zaczyna w mediach wyprzedza\u0107 newsy o nowej p\u0142ycie „Universal Themes” jego projektu Sun Kil Moon<\/strong>. Mo\u017ce nie uwierzycie, bo to rzecz, kt\u00f3ra brzmi jak tekst z alternatywnego serwisu plotkarskiego.<\/p>\n

Najpierw pojawi\u0142 si\u0119 enigmatyczny tekst Johna Mulveya<\/a> na stronie internetowej magazynu „Uncut” – o wyst\u0119pie Kozelka, kt\u00f3ry podczas niedawnego, promuj\u0105cego nowy album wyst\u0119pu w londy\u0144skim Barbican wy\u017cywa\u0142 si\u0119 na dziennikarzach. Owszem, zdarza si\u0119, i jakkolwiek czasem uzasadnione w stosunku do jednostek, zwykle jest totalnie niesprawiedliwe wobec wszystkich. „Zgraja pieprzonych pomyle\u0144c\u00f3w” – mia\u0142 powiedzie\u0107 Kozelek ze sceny. I doda\u0107, \u017ce na pewno stwierdz\u0105, \u017ce „Universal Themes” jest gorsza od „Benji”. Potem jednak – notuje Mulvey – Kozelek za\u015bpiewa\u0142 zaimprowizowan\u0105 na miejscu piosenk\u0119 o dziennikarce, kt\u00f3ra „chcia\u0142a si\u0119 z nim r\u017cn\u0105\u0107”, ale „powinna odsta\u0107 swoje w kolejce”. Kilkakrotnie pad\u0142o ze sceny nazwisko dziennikarki. Potem przeprosi\u0142, a jeszcze p\u00f3\u017aniej za\u015bpiewa\u0142 rzecz od nowa. By\u0142y brawa. Pod tekstem Mulveya wysypa\u0142y si\u0119 za to ju\u017c zar\u00f3wno konstatacje na temat chamowatej natury Kozelka, jak i sugestie wobec dziennikarza, \u017ce jest stronniczy i za\u0142atwia sprawy za kole\u017cank\u0119 po fachu.<\/p>\n

Zd\u0105\u017cy\u0142em ju\u017c zapomnie\u0107 o Mulveyu i zas\u0142ucha\u0107 si\u0119 w niez\u0142ym, cho\u0107 rzeczywi\u015bcie nie tak dobrym jak „Benji”<\/a> (prorok?) albumie artysty. Zdecydowanie mocniejszym, wpadaj\u0105cym momentami – mimo akustycznego gitarowego akompaniamentu (jest tu wi\u0119cej niez\u0142ego gitarowego grania przy du\u017co kr\u00f3tszych ni\u017c poprzednio tekstach) – w rockowe akcenty. Tymczasem wczoraj tekst na stronie „Guardiana”<\/a> opublikowa\u0142a Laura Snapes, czyli – jak si\u0119 okazuje – bohaterka afery. Zatytu\u0142owa\u0142a rzecz troch\u0119 w stylu Kozelka: „I Interviewed Mark Kozelek. He Called Me a Bitch on Stage”. Dalej jednak nie by\u0142o piosenki, tylko do\u015b\u0107 dobrze tonuj\u0105ca emocje relacja o tym, jak Snapes zabiega\u0142a o wywiad face-to-face (czyli bezpo\u015bredni, na miejscu) z Kozelkiem, jego pr-owcy odm\u00f3wili, p\u00f3\u017aniej zacz\u0119\u0142a dopytywa\u0107 o Kozelka jego muzyk\u00f3w, na co on podobno zareagowa\u0142 nerwowo, bo nie uznaje wywiad\u00f3w na jego temat za jego plecami. Do\u015b\u0107 powiedzie\u0107, \u017ce w mailu do Snapes napisa\u0142 (cytuj\u0119 za jej tekstem): „My\u015blisz, \u017ce jeste\u015b jedyn\u0105 osob\u0105, kt\u00f3ra zabiega o wywiad face-to-face? Ustaw si\u0119 w kolejce. Jestem najlepszym, co mo\u017ce ci\u0119 spotka\u0107 i pewnego dnia, je\u015bli w og\u00f3le si\u0119 zobaczymy, zapewne zechcesz mie\u0107 ze mn\u0105 dziecko”. <\/p>\n

W korespondencji by\u0142o wi\u0119cej seksistowskich uwag, m.in. na temat tego, co poczuje Snapes, gdy zobaczy jego muskulatur\u0119 (MK opisuje swoj\u0105 dba\u0142o\u015b\u0107 o form\u0119 w tekstach na nowej p\u0142ycie). Dziennikark\u0119 przerazi\u0142o jednak g\u0142\u00f3wnie nagranie audio z koncertu: w sali na prawie 2 tys. os\u00f3b w jej kraju (zreszt\u0105 jej teksty, drukowane w kilku tytu\u0142ach, czytaj\u0105 odbiorcy na ca\u0142ym \u015bwiecie) Kozelek wy\u015bpiewywa\u0142 „Laura Snapes totally wants to fuck me \/ Get in line, bitch… \/ Laura Snapes totally wants to have my babies”. Na szcz\u0119\u015bcie dziennikarka zamienia t\u0119 histori\u0119 w ilustracj\u0119 przemiany artystycznej Kozelka, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 autorem pracuj\u0105cym w trybie instant i cz\u0119sto reaguje bardzo brutalnie na bie\u017c\u0105ce sprawy, emocje, zatargi. Tyle tylko, \u017ce oczywi\u015bcie inny wymiar ma adresowany do The War On Drugs tekst piosenki „War On Drugs Suck My Cock”<\/a> (tu mo\u017cna jej pos\u0142ucha\u0107<\/a>), kt\u00f3ra – gdyby by\u0142a utworem hiphopowym – wydawa\u0142aby si\u0119 banalnym przyk\u0142adem tw\u00f3rczego zatargu, beefu, a co innego, gdy wchodzi si\u0119 publicznie z butami w sfer\u0119 domniemanych uczu\u0107 konkretnej, znanej z nazwiska osoby. By\u0107 mo\u017ce – jak interpretuje autorka „Guardiana” – ten rodzaj emocji w stosunku do kobiet narodzi\u0142 si\u0119 u Kozelka, gdy zamiast groupies zacz\u0105\u0142 ko\u0142o siebie widzie\u0107 t\u0142umy facet\u00f3w w trampkach. Po tym wydarzeniu fanek pewnie mu nie przyb\u0119dzie, cho\u0107 pewnie jest ziarno prawdy z kr\u0105\u017c\u0105cej jako dowcip historii o facecie, kt\u00f3ry zaczyna znajomo\u015b\u0107 od „chcesz si\u0119 r\u017cn\u0105\u0107, ma\u0142a?” i zalicza, co chcia\u0142, w jednym na dziesi\u0119\u0107 przypadk\u00f3w (cho\u0107by i w dziewi\u0119ciu dosta\u0142 w twarz). <\/p>\n

Pewnie s\u0105 jakie\u015b inne rzeczy, kt\u00f3re go t\u0142umacz\u0105: przej\u015bcia \u017cyciowe, konserwatywne wychowanie czy otoczenie, maczyzm ameryka\u0144skiej prowincji, konwencja muzyczna z pogranicza folku i country (chocia\u017c bodaj grupie The War On Drugs \u015bpiewa\u0142: „Oh, you redneck, shut the fuck up”). Ale wra\u017cenia tanizny nic nie zmyje i gdybym mia\u0142 napisa\u0107 piosenk\u0119 o nowym albumie Kozelka, brzmia\u0142aby: S\u0142ucha\u0142em nowego Sun Kil Moon \/ po przeczytaniu tekstu Laury Snapes, \/ my\u015bl\u0105c o tym, czy jestem w stanie \/ wzruszy\u0107 si\u0119 jego losem tak jak przedtem. <\/p>\n

SUN KIL MOON Universal Themes<\/em><\/strong>, Caldo Verde 2015, 7\/10<\/strong><\/p>\n