{"id":8045,"date":"2015-06-11T09:31:05","date_gmt":"2015-06-11T07:31:05","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8045"},"modified":"2015-06-11T09:32:14","modified_gmt":"2015-06-11T07:32:14","slug":"rakiety-mainstreamu-i-armaty-podziemia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/06\/11\/rakiety-mainstreamu-i-armaty-podziemia\/","title":{"rendered":"Rakiety mainstreamu i armaty podziemia"},"content":{"rendered":"

P\u0142yt maja 2015 cz\u0119\u015b\u0107 druga, tym razem polskie albumy. Oczywi\u015bcie, by\u0142o tego wi\u0119cej, cho\u0107by d\u0142ugo oczekiwany koncert Mitch & Mitch i Zbigniewa Wodeckiego (pisa\u0142em o nim<\/a> na \u0142amach „Polityki”), niesamowity album Alameda 5<\/a> Duch tornada<\/em>, albo opisywane na tym blogu i na papierze<\/a> Ptaki. Ten ostatni album ostatecznie jednak nie ukaza\u0142 si\u0119 w maju, ma by\u0107 gotowy dopiero za kilka dni. Ale je\u015bli t\u0119 wielk\u0105 tr\u00f3jk\u0119 wyci\u0105\u0107, zostanie jeszcze kilka tytu\u0142\u00f3w, z pewno\u015bci\u0105 ciekawszych ni\u017c ten sygnalizowany w poprzednim wpisie Big Cyc. Ma\u0142e spostrze\u017cenie: krajowi wydawcy nie lubi\u0105 zbytnio Soundclouda, poni\u017cej wi\u0119c premiowa\u0107 b\u0119d\u0119 tych, kt\u00f3rzy z niego przy promocji swoich tytu\u0142\u00f3w korzystaj\u0105 – jako odr\u0119bny, ciekawy przypadek polecam zreszt\u0105\u00a0dziennik d\u017awi\u0119kowy<\/a> Dominika Strycharskiego.<\/p>\n

3275 KG ORCHESTRA 3275 kg Orchestra<\/em><\/strong>, Bemowskie Centrum Kultury 2015, 6\/10<\/strong> \u266b<\/a>
\nDla mnie s\u0105 grup\u0105 z s\u0105siedniej dzielni. Mo\u017cecie si\u0119 \u015bmia\u0107 lub nie, ale aktywista warszawskiej sceny Maciej Trifonidis za\u0142o\u017cy\u0142 ten 30-osobowy zesp\u00f3\u0142 jako orkiestr\u0119 przy Bemowskim Centrum Kultury, co ju\u017c w dziedzinie spo\u0142ecznych inicjatyw lokalnych zas\u0142uguje na wzmiank\u0119. Nie by\u0142oby jednak tej wzmianki na Polifonii, gdyby nie fakt, \u017ce p\u0142yta 3275 kg Orchestra<\/strong>, z\u0142o\u017cona z kompozycji r\u00f3\u017cnych jej cz\u0142onk\u00f3w, jest ciekawa tak\u017ce pod wzgl\u0119dem muzycznym. Kilka temat\u00f3w nawi\u0105zuj\u0105cych czy to do bigbandowych tradycji, czy okolic sceny klezmerskiej, czy do nowoczesnych formacji typu Jaga Jazzist (niez\u0142e Magic Suite<\/em>), z pewno\u015bci\u0105 zostanie wam po przes\u0142uchaniu w pami\u0119ci. Nie jest to mo\u017ce wielka p\u0142yta jazzowa na miar\u0119 albumu Kamasiego Washingtona, ani te\u017c\u00a0wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy si\u0119 album z muzyk\u0105 improwizowan\u0105 (taki jest w tym zestawieniu nieco dalej), ale ilekro\u0107 po niego si\u0119gam, zar\u00f3wno same kompozycje, jak i pe\u0142na energii realizacja ca\u0142ego przedsi\u0119wzi\u0119cia poprawiaj\u0105 mi nastr\u00f3j.<\/p>\n

BEDNAREK Oddycham…<\/em><\/strong>, Lou & Rocked 2015, 4\/10<\/strong> \u266b<\/a>
\nOk\u0142adka p\u0142yty mign\u0119\u0142a mi najpierw jako przedmiot pod\u015bmiechujek w sieci. Trudno by\u0142o si\u0119 zreszt\u0105 spodziewa\u0107 innych reakcji – Kamil Bednarek to artysta zbyt znany, by si\u0119 nie doczeka\u0107 hejtu. Tyle tylko, \u017ce wydaje si\u0119 j\u0105 prowokowa\u0107 zbyt natr\u0119tnie jako cz\u0142owiek-drzewo, id\u0105c przy tym z cytatami z Georgesa Bernanosa, ale i Paulo Coelho na sztandarach (a czasem pod\u0105\u017caj\u0105c w stron\u0119 tego ostatniego w tekstach piosenek), a zarazem to tu, to tam sprzedaj\u0105c nam jaki\u015b produkt. Nie mam nic przeciwko sprzedawaniu, ale wol\u0119 umiar i lubi\u0119 harmonijny rozw\u00f3j w ka\u017cdej dziedzinie, a tu muzyka troch\u0119 zosta\u0142a w tyle w por\u00f3wnaniu z dzia\u0142em sprzeda\u017cy – a pisze to cz\u0142owiek, kt\u00f3remu si\u0119 zdarza\u0142o przychylnie wyra\u017ca\u0107 na temat produkcji Star Guard Muffin. Prawie wszystkiego jest tu za du\u017co, w\u0142\u0105cznie z go\u015b\u0107mi, co pisz\u0119 ze smutkiem, bo fajnie jest mie\u0107 w ch\u00f3rkach Juniora Kelly’ego. Bud\u017cet przer\u00f3s\u0142 tu momentami potencja\u0142 artystyczny. A gdy tylko Bednarek wychodzi z estetyki reggae (Spragniony<\/em>), kt\u00f3ra pewn\u0105 s\u0142odycz, prostot\u0119 i naiwno\u015b\u0107 ma wkalkulowan\u0105, brzmi ju\u017c bardzo cukierkowo. \u017beby doceni\u0107 miejsce nagra\u0144 i jednocze\u015bnie odda\u0107 rzeczy porz\u0105dek: studio Tuff Gong w Kingston na Jamajce nagrywa\u0142o ju\u017c lepsze rzeczy.<\/p>\n

THE FERAL TREES The Feral Trees<\/em><\/strong>, Antena Krzyku 2015, 7\/10<\/strong> \u266b<\/a>
\nPouczaj\u0105ce, ciekawe, a nawet imponuj\u0105ce wydawa\u0142o mi si\u0119 to, \u017ce na Spring Break spotka\u0142y si\u0119 dwie grupy skupiaj\u0105ce prawie tych samych muzyk\u00f3w, a graj\u0105ce tak inaczej – Hidden World i w\u0142a\u015bnie The Feral Trees<\/strong>. O ile ci pierwsi w dziedzinie hardcore’owego, ostrego \u0142ojenia zaprezentowali si\u0119 dobrze, to zdecydowanie wi\u0119ksz\u0105 karier\u0119 wr\u00f3\u017cy\u0142bym drugiemu obliczu kompanii z Pu\u0142aw. Czyli mrocznym folkowo-rockowym balladom, z lekka przypominaj\u0105cym mi budowany na gruzach grunge’u folk The Walkabouts. Cho\u0107 wokalistka z Ameryki, Moriah Woods, akompaniuj\u0105ca sobie na banjo i na gitarze, stylistycznie idzie raczej w stron\u0119, powiedzmy, Cat Power. \u015awiatowa rzecz w polskich realiach, cho\u0107 niez\u0142e pr\u00f3by grania takiej muzyki ju\u017c si\u0119 u nas zdarza\u0142y. S\u0142owo wi\u0119cej w papierowej „Polityce” niebawem.<\/p>\n