{"id":8058,"date":"2015-06-12T10:12:30","date_gmt":"2015-06-12T08:12:30","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8058"},"modified":"2015-06-12T10:22:31","modified_gmt":"2015-06-12T08:22:31","slug":"niesprawiedliwa-dymisja-johna-luriego","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/06\/12\/niesprawiedliwa-dymisja-johna-luriego\/","title":{"rendered":"Niesprawiedliwa dymisja Johna Luriego"},"content":{"rendered":"

Dzi\u015b w Zach\u0119cie otwarcie wystawy malarstwa<\/a> Johna Luriego<\/strong>, kt\u00f3rego wiele os\u00f3b ma za oszusta. No dobra, sam widzia\u0142em w nim oszusta. Dlaczego? Zrobi\u0142 karier\u0119 jako amatorski aktor w filmach modnego re\u017cysera zatrudniaj\u0105cego tak naprawd\u0119 ulubionych muzyk\u00f3w. Nagrywaj\u0105c p\u0142yty, przez lata m\u00f3wi\u0142, \u017ce to „fake jazz”, czyli oszukany jazz. Dla swojej grupy wybra\u0142 nazw\u0119 The Lounge Lizards – od m\u0142odych, dobrze ubranych podrywaczy, kt\u00f3rzy za punkt honoru bior\u0105 sobie bajerowanie bogatych znudzonych kobiet. Wymy\u015bli\u0142 jednego z ciekawszych nieistniej\u0105cych muzyk\u00f3w. Lubi\u0142em go bardzo, ale zarazem patrzy\u0142em – jak to na cz\u0142owieka wielu talent\u00f3w – z dystansem. Odszed\u0142 tymczasem na lata od muzyki za spraw\u0105 choroby, o kt\u00f3rej opowiada w rozmowie dla „Polityki”<\/a>. Po latach pos\u0142ucha\u0142em go na nowo i tym bardziej uznaj\u0119 to odej\u015bcie za wielk\u0105 niesprawiedliwo\u015b\u0107. Im bardziej go s\u0142ucham, tym mocniej s\u0142ysz\u0119 w nim nie oszusta, tylko wizjonera. A po kilku dniach s\u0142uchania chcia\u0142bym si\u0119 podzieli\u0107 kr\u00f3tkim poradnikiem. Oto Lurie dla pocz\u0105tkuj\u0105cych.<\/p>\n

Najpierw cytat (via „The Wire” sprzed 28 lat): Trzy miesi\u0105ce mojego \u017cycia po\u015bwi\u0119ci\u0142em na granie w filmach. Ale poniewa\u017c si\u0119 pojawi\u0142em w „Inaczej ni\u017c w raju”, a potem „Poza prawem”, wszyscy znaj\u0105 mnie z ekranu. O tym, co robi\u0119 w muzyce, nie wie pieprzony pies z kulaw\u0105 nog\u0105. Wczoraj udziela\u0142em wywiadu, kole\u015b pokazuje m\u00f3j futera\u0142 na saksofon i pyta: „Co to jest?”.<\/em> <\/p>\n

Trzy proste fakty \u0142atwiej docieraj\u0105 do mnie dzi\u015b ni\u017c gdy fascynowa\u0142em si\u0119 Luriem w latach 90., w du\u017cej mierze odkrywaj\u0105c jego muzyk\u0119 za spraw\u0105 Jarmuscha. Po pierwsze, postawa. To jego rzekome „oszustwo” to wyj\u015bcie poza \u015brodowisko, po\u0142\u0105czone z fascynacj\u0105 jazzem. Nie przypomina Wam to czego\u015b? Naprawd\u0119? A scena yassowa? Druga sprawa – styl muzyczny. Kr\u00f3tkie utwory, ucinane na punkow\u0105 mod\u0142\u0119, z mocno bij\u0105c\u0105 sekcj\u0105 rytmiczn\u0105, na pocz\u0105tku praktycznie bez sol\u00f3wek. W \u0142\u0105czeniu punka z jazzem The Lounge Lizards byli pionierami, o czym \u015bwiadczy pierwszy album z roku 1981 The Lounge Lizards<\/em>, zestaw w\u0142asnych utwor\u00f3w i standard\u00f3w (Thelonious Monk, Earle Hagen) przedstawionych w syntetycznej formule. Po trzecie – spos\u00f3b bycia podkre\u015blaj\u0105cy bycie pomostem mi\u0119dzy tradycj\u0105 a nowoczesno\u015bci\u0105. Prowokacyjna elegancja. W tym sensie grupa Luriego wyprzedzi\u0142a na przyk\u0142ad Mostly Other People Do the Killing<\/a>. <\/p>\n