{"id":8107,"date":"2015-06-13T13:30:37","date_gmt":"2015-06-13T11:30:37","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8107"},"modified":"2015-06-13T12:54:03","modified_gmt":"2015-06-13T10:54:03","slug":"festiwal-starej-piosenki-w-opolu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/06\/13\/festiwal-starej-piosenki-w-opolu\/","title":{"rendered":"Festiwal starej piosenki w Opolu"},"content":{"rendered":"

Ciekawie si\u0119 ogl\u0105da przebitki ze starych festiwali i program\u00f3w telewizyjnych, kt\u00f3re pokazuj\u0105 regularnie w Opolu (w tym roku np. w koncercie po\u015bwi\u0119conym Skaldom). Dlaczego? Bo s\u0105 znacznie \u017cywsze ni\u017c to wszystko, co dzieje si\u0119 na scenie. Mo\u017ce si\u0119 zdziwi\u0105 stali czytelnicy tego bloga, ale jego autor regularnie t\u0119 telewizyjn\u0105 imprez\u0119 \u015bledzi \u2013 wprawdzie w tym roku dosta\u0142em osza\u0142amiaj\u0105c\u0105 ofert\u0119 akredytacji: z biletami za 400 z\u0142 lub bez bilet\u00f3w (sic!) za 200 z\u0142, ale postanowi\u0142em zosta\u0107 na bezpiecznej pozycji na fotelu, z mo\u017cliwo\u015bci\u0105 ogl\u0105dania, i to bez dop\u0142aty 200 z\u0142. Dzi\u0119ki temu mog\u0119 si\u0119 podzieli\u0107 z wami pewn\u0105 refleksj\u0105, banaln\u0105, ale pewnie nie bardziej ni\u017c sam program imprezy: Festiwal w Opolu, zamieniony w prezentacj\u0119 starej piosenki, ju\u017c dawno temu straci\u0142 sw\u0105 moc kreacji i dop\u00f3ki jego tw\u00f3rcy b\u0119d\u0105 my\u015ble\u0107 o ogl\u0105dalno\u015bci, ta moc nie wr\u00f3ci.<\/strong><\/p>\n

Na tegoroczny festiwal z\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 dot\u0105d nast\u0119puj\u0105ce cz\u0119\u015bci:<\/p>\n

1. Wspomnieniowy koncert na 50-lecie Skald\u00f3w<\/strong>, zgrabnie wykorzystany do tego, by paru m\u0142odym artystom \u015bci\u0105gni\u0119tym do koncertu Debiut\u00f3w (tradycja, z kt\u00f3rej zrezygnowa\u0107 trudno) da\u0107 do za\u015bpiewania murowane hity Skald\u00f3w sprzed lat. Wyb\u00f3r zwyci\u0119zc\u00f3w nie by\u0142 trudny \u2013 wi\u0119kszo\u015b\u0107 uczestnik\u00f3w koncertu zmaga\u0142a si\u0119 na scenie z podstawowymi problemami intonacyjnymi. Najbardziej oryginalne, cho\u0107 i tak ma\u0142o satysfakcjonuj\u0105ce, wykonanie Mary Spolsky przypomnia\u0142o, \u017ce mo\u017ce ta generacja mia\u0142aby nawet co\u015b do powiedzenia, gdyby pozwolono jej powiedzie\u0107 to, co chce, a nie to, co nale\u017cy w danym czasie antenowym.<\/p>\n

2. Wspomnieniowy koncert z piosenkami Jeremiego Przybory<\/strong> na 100-lecie urodzin (awansem \u015bwi\u0119towane, w \u0142adnej, trzeba przyzna\u0107, scenografii), wykonywanymi g\u0142\u00f3wnie przez aktor\u00f3w, co w warunkach polskich zosta\u0142o sprawdzone ju\u017c wielokrotnie. Aktorzy gwarantuj\u0105 bezpieczny poziom wykona\u0144 \u2013 idealnie \u015bredni. I wygranie atrakcyjnej dla Opola warto\u015bci kabaretowej, z pewnym zaniedbaniem (momentami) warto\u015bci muzycznej. O nowatorstwie aran\u017cacji nie by\u0142o mowy – pod tym wzgl\u0119dem ju\u017c Debiuty ze Skaldami sta\u0142y wy\u017cej. Ale Hanna Banaszak, Natalia Przybysz i Anna Maria Jopek by\u0142y mi\u0142\u0105 odmian\u0105, przypominaj\u0105c\u0105 w czasie koncertu, \u017ce do \u015bpiewania, przynajmniej od czasu do czasu, przydaj\u0105 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c wokali\u015bci.<\/p>\n

Trzy kolejne czekaj\u0105 nas dzi\u015b wieczorem i jutro:<\/p>\n

3. SuperJedynki i SuperPremiery, czyli koncerty sprawdzonych gwiazd<\/strong>, kt\u00f3re, cho\u0107by czasem nawet i poni\u017cej sze\u015b\u0107dziesi\u0105tki, maj\u0105 szanse nie obni\u017cy\u0107 telewizyjnej ogl\u0105dalno\u015bci. Koncert te\u017c b\u0119dzie po cz\u0119\u015bci wspomnieniowy. Hity 15-lecia SuperJedynek \u2013 nagrody, kt\u00f3rej znaczenie pozosta\u0142o przez ten czas iluzoryczne, a istota niezrozumia\u0142a \u2013 za\u015bpiewa na wszelki wypadek znana z telewizyjnego talent show Kasia Mo\u015b, bo jest ryzyko, \u017ce wykonawc\u00f3w sprzed paru lat publiczno\u015b\u0107 mog\u0142aby nie rozpozna\u0107. Ten i kolejny koncert (SuperPremiery, ewidentnie skalkulowane w tym roku pod triumf duetu Donatan i Maryla Rodowicz, kt\u00f3ry m\u0142odsza publiczno\u015b\u0107 z pewno\u015bci\u0105 obejrzy \u2013 cho\u0107by i dla beki) wsp\u00f3\u0142prowadzi\u0107 b\u0119d\u0105 na wszelki wypadek gwiazdy kabaret\u00f3w. Wszystko po to, by odbiorcy nie zauwa\u017cyli czasem, \u017ce ogl\u0105daj\u0105 koncert z muzyk\u0105. <\/p>\n

4. Wspomnieniowy recital Edyty G\u00f3rniak<\/strong> na 25-lecie dzia\u0142alno\u015bci artystycznej. Jest co wspomina\u0107 \u2013 m\u0142odszym przypomn\u0119, \u017ce artystka rzeczywi\u015bcie odnosi\u0142a ogromne sprzeda\u017cowe sukcesy na polskiej scenie muzycznej jeszcze oko\u0142o 20 lat temu. To sytuuje zreszt\u0105 ten wyst\u0119p w awangardzie koncert\u00f3w wspomnieniowych tej edycji opolskiej imprezy.<\/p>\n

5. Wspomnieniowy (dla odmiany) koncert na 90-lecie Polskiego Radia<\/strong> w niedziel\u0119. Zdefiniowa\u0142 go w pewnym sensie trzyp\u0142ytowy album wydany na radiowe urodziny, na kt\u00f3rym piosenek nagranych po 2000 r. naliczy\u0142em pi\u0119\u0107. Tu b\u0119dzie za to i Maryla Rodowicz, i Edyta G\u00f3rniak. Na wszelki wypadek jednak, gdyby zestaw piosenek okaza\u0142 si\u0119 zbyt nowoczesnty, telewizyjna Dw\u00f3jka nada w tym samym czasie program kabaretowy.<\/p>\n

Swoj\u0105 drog\u0105 to zachwianie proporcji nie jest to tylko problemem Polskiego Radia, ale ca\u0142ej radiofonii i telewizji w Polsce. Nie znalaz\u0142y dobrego pomys\u0142u na rzeczywisto\u015b\u0107 polskiej muzyki pop od czasu prze\u0142omu wiek\u00f3w. Dlaczego? Dlatego mianowicie, \u017ce na playlistach radiowych, szczeg\u00f3lnie radiofonii komercyjnej, dominuje ten sam, utrwalony przez lata telefonicznymi badaniami (respondenci potwierdzali tylko, \u017ce wol\u0105 znane ju\u017c przeboje) zestaw hit\u00f3w z lat 90. A do tego – bezkrytyczny kult tego, co stanowi histori\u0119 polskiej piosenki, dla kt\u00f3rej Opole tworzy\u0142o przez lata przecie\u017c nie archiwum, tylko rzeczywisto\u015b\u0107. Stosunek m\u0142odszego pokolenia do imprezy najlepiej opisa\u0142a Karolina Czarnecka (ta od haszu i LSD), kt\u00f3ra przed wyst\u0119pem przyzna\u0142a, \u017ce my\u015bla\u0142a dot\u0105d, \u017ce Opole to gdzie\u015b nad morzem<\/a>.<\/p>\n

Po co to wszystko pisz\u0119? Bez wielkiej nadziei na prze\u0142om, ale \u017ceby wszystkim tym, kt\u00f3rzy w ten weekend mieli mniej lub bardziej przypadkowy kontakt z telewizyjnym festiwalem starej piosenki w Opolu u\u015bwiadomi\u0107, \u017ce wbrew temu, co widzieli, polska muzyka rozrywkowa prze\u017cywa ostatnio sw\u00f3j najlepszy czas od dawna (pisa\u0142em o tym niedawno przy okazji relacji z pozna\u0144skiego festiwalu Spring Break<\/a>). Tylko w Opolu o tym nie wiedz\u0105. Bo sk\u0105d by niby mieli wiedzie\u0107, skoro przestali pyta\u0107?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ciekawie si\u0119 ogl\u0105da przebitki ze starych festiwali i program\u00f3w telewizyjnych, kt\u00f3re pokazuj\u0105 regularnie w Opolu (w tym roku np. w koncercie po\u015bwi\u0119conym Skaldom). Dlaczego? Bo s\u0105 znacznie \u017cywsze ni\u017c to wszystko, co dzieje si\u0119 na scenie. Mo\u017ce si\u0119 zdziwi\u0105 stali czytelnicy tego bloga, ale jego autor regularnie t\u0119 telewizyjn\u0105 imprez\u0119 \u015bledzi \u2013 wprawdzie w tym […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,13,120,1],"tags":[2079,2080,2081,2077,2078,2082],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8107"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8107"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8107\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8112,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8107\/revisions\/8112"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8107"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8107"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8107"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}