{"id":813,"date":"2011-05-17T18:17:43","date_gmt":"2011-05-17T16:17:43","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=813"},"modified":"2011-05-17T21:57:48","modified_gmt":"2011-05-17T19:57:48","slug":"ulotny-wdziek-kate-bush","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/05\/17\/ulotny-wdziek-kate-bush\/","title":{"rendered":"Ulotny wdzi\u0119k Kate Bush"},"content":{"rendered":"

Nie ma nic bardziej perwersyjnego ni\u017c spos\u00f3b, w jaki Kate Bush<\/strong> \u0142\u0105czy tradycjonalist\u00f3w i alternatywn\u0105 m\u0142odzie\u017c. Dla konserwatyst\u00f3w ceni\u0105cych ambitny pop z lat 80., artystowski i barokowy, bywa czasem najm\u0142odsz\u0105 w historii (no, mo\u017ce poza Tori Amos) wokalistk\u0105 wart\u0105 s\u0142uchania. A z drugiej strony – k\u0142ania si\u0119 jej nisko pokolenie dwudziestolatk\u00f3w, z chillwave’owcami w\u0142\u0105cznie, no i jeszcze nowe gwiazdy pokroju Joanny Newsom. Ci wyczuwaj\u0105 pod tym barokiem tajemnic\u0119, mg\u0142\u0119 romantyzmu, zapach dzieci\u0144stwa. Sam odkupi\u0142em sobie „Hounds of Love”, zafascynowany tym nowym odbiorem, cho\u0107 Kate Bush by\u0142a dla mnie zawsze mi\u0142o\u015bci\u0105 nie-do-ko\u0144ca. Obietnic\u0105 mi\u0142o\u015bci. A na ko\u0144cu zwykle lekkim zawodem – mo\u017ce dlatego, \u017ce mimo wyj\u0105tkowego jak na tamt\u0105 epok\u0119 wyemancypowania muzycznego i panowania nad ca\u0142o\u015bci\u0105, niebywa\u0142ego perfekcjonizmu, jakiego\u015b elementu bezczelno\u015bci, niepokorno\u015bci mi w tej jej wizji brakowa\u0142o. Ten wdzi\u0119k bywa\u0142, cholera, ulotny.<\/p>\n

Fakt, \u017ce na „Hounds of Love”, co truizmem pewnie jest, wypada najlepiej. Ale \u015bwietnie wspominam te\u017c m\u00f3j pierwszy kontakt z „The Sensual World” lata temu. Teraz mam okazj\u0119 do rewizji tego materia\u0142u, bo Kate Bush – nie rozpieszczaj\u0105ca dalej fan\u00f3w nowym repertuarem – postanowi\u0142a odkurzy\u0107 dwie mniej entuzjastycznie odbierane p\u0142yty – „TSW” w\u0142a\u015bnie oraz „The Red Shoes”. I pokaza\u0107 nam jeden album z tytu\u0142ow\u0105 „wersj\u0105 re\u017cysersk\u0105” poszczeg\u00f3lnych kawa\u0142k\u00f3w. Brzmi nie\u017ale. I do niedawna, gdy album by\u0142 w zapowiedziach, ustawia\u0142a si\u0119 po niego w wysy\u0142kowych sklepach brytyjskich niez\u0142a kolejka. Teraz ju\u017c jest, wi\u0119c mo\u017cna stwierdzi\u0107, czy by\u0142o warto. <\/p>\n

Na pocz\u0105tek jasna sprawa: je\u015bli z dw\u00f3ch nie najgorszych w sumie p\u0142yt zrobi si\u0119 jedn\u0105, to z lekk\u0105 poprawk\u0105 na koncepty (u KB wszechobecne) prawie zawsze efekt b\u0119dzie lepszy. „Director’s Cut” jest wi\u0119c niez\u0142ym zestawem. Kilka utwor\u00f3w autorka nie tylko przemiksowa\u0142a, ale wr\u0119cz NAGRA\u0141A od nowa. Najwi\u0119ksze wra\u017cenie pod tym wzgl\u0119dem robi „This Woman’s Work” w wersji naprawd\u0119 kameralnej, a nie tylko „pseudokameralnej”, na fortepian i tony pog\u0142osu, jak to si\u0119 robi\u0142o pod koniec lat 80. W „Deeper Understanding” posz\u0142a na ca\u0142o\u015b\u0107, wykorzystuj\u0105c wokoder w ch\u00f3rku i Auto-Tune na g\u0142\u00f3wnej linii refrenu – bardzo kontrowersyjny (bior\u0105c pod uwag\u0119 tradycjonalist\u00f3w, o kt\u00f3rych by\u0142o w pierwszych zdaniach tej recenzji) ruch. No i je\u015bli to nie fascynacja Jamesem Blakiem albo kanye Westem, to co ni\u0105 jest? <\/p>\n

Wydawa\u0142oby si\u0119 wi\u0119c, \u017ce wszystko zmierza w dobrym kierunku. Kiedy s\u0142ucham „The Song of Solomon”, w mocnych partiach basu dostrzegam prawie dubow\u0105 moc, zawsze modn\u0105, a dzi\u015b odbieran\u0105 doskonale. Nawet dudy we „Flower of the Mountain” jestem w stanie \u015bcierpie\u0107, bo uznaj\u0119, \u017ce ten utw\u00f3r – oryginalnie tytu\u0142owy z „The Sensual World” Kate Bush wzbogaci\u0142a o tekst Joyce’a, kt\u00f3ry zawsze mia\u0142 tu by\u0107, ale kiedy\u015b nie uda\u0142o jej si\u0119 dosta\u0107 zgody na wykorzystanie. Poza tym cz\u0119\u015b\u0107 element\u00f3w obu superprodukcji (obie p\u0142yty nagrywane by\u0142y z udzia\u0142em jakiej\u015b absurdalnej liczby go\u015bci) sprytnie zostawi\u0142a na starych ta\u015bmach, odchudzaj\u0105c aran\u017ce. Ale gdzie indziej KB zabrn\u0119\u0142a w \u015blepy zau\u0142ek. W niekt\u00f3rych fragmentach z „The Red Shoes” („And So is Love”) pozostawi\u0142a te niezno\u015bne partie gitarowe Jeffa Becka i Erica Claptona (przepraszam, s\u0105 wielcy, ale nie na tym albumie) i ch\u00f3rki rodem z p\u00f3\u017anego Pink Floyd. A „Rubberband Girl” zmasakrowa\u0142a riffem w stylu Stones\u00f3w, niszcz\u0105c klimat produkcji z lat 80., cenny w jej nagraniach – tego ju\u017c chillwave’owcy jej nie daruj\u0105. Ale to ju\u017c nie jest muzyka z WTEDY, tylko jej wersja z DZI\u015a. I mimo wszystkich uwag s\u0142uchanie i odkrywanie r\u00f3\u017cnic to fascynuj\u0105ce do\u015bwiadczenie, nawet je\u015bli sama p\u0142yta prze\u0142omowa nie jest, a KB zn\u00f3w ulatuje i zn\u00f3w nie da si\u0119 ukocha\u0107. <\/p>\n

\"\"<\/a>KATE BUSH „Director’s Cut”<\/strong>
\nFish People\/EMI 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„The Song of Solomon”, „Deeper Understanding”, „This Woman’s Work”.<\/p>\n