{"id":8190,"date":"2015-06-25T13:24:06","date_gmt":"2015-06-25T11:24:06","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8190"},"modified":"2015-06-25T16:35:43","modified_gmt":"2015-06-25T14:35:43","slug":"gora-guru-czyli-80-lat-rileya","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/06\/25\/gora-guru-czyli-80-lat-rileya\/","title":{"rendered":"G\u00f3ra guru, czyli 80 lat Rileya"},"content":{"rendered":"

Jak tu na szybko stre\u015bci\u0107 80 lat wielkiego kompozytora w dniu urodzin? Jest hiperwa\u017cny, spr\u00f3bujmy wi\u0119c opowiedzie\u0107 go hipertekstem – linki s\u0105 istotne. Nale\u017c\u0119 do tych, kt\u00f3rzy najpierw poznali grupy Curved Air<\/a>, Tangerine Dream<\/a>, Soft Machine<\/a> i The Who<\/a>, a dopiero potem us\u0142yszeli A Rainbow in Curved Air<\/em> Terry’ego Rileya<\/strong> – arcydzie\u0142o z roku 1969. Ale kiedy ju\u017c us\u0142ysza\u0142em<\/a>, u\u015bwiadomi\u0142em sobie, \u017ce w\u0142a\u015bnie zderzy\u0142em si\u0119 z g\u00f3r\u0105 lodow\u0105. I \u017ce cudak z d\u0142ug\u0105 brod\u0105 o wygl\u0105dzie guru<\/a> mieszkaj\u0105cy od lat troch\u0119 poza czasem, w Kalifornii, to jeden z tych cudak\u00f3w, kt\u00f3rych trzeba pos\u0142ucha\u0107, bo mo\u017ce by\u0107 w tym co\u015b wa\u017cnego.<\/p>\n

\"riley_legacy\"<\/a><\/p>\n

Kupi\u0142em kolejne p\u0142yty i z zaskoczeniem zauwa\u017cy\u0142em, \u017ce by\u0142y ca\u0142kiem r\u00f3\u017cne. Szybko zda\u0142em sobie spraw\u0119, \u017ce dorobek<\/a> ma ten kompozytor pot\u0119\u017cny i ta g\u00f3ra guru jest bardziej z\u0142o\u017cona ni\u017c si\u0119 pocz\u0105tkowo wydawa\u0142o. Arpeggia organowe Rileya by\u0142y wi\u0119c inspiracj\u0105 dla Townshenda i setek muzyk\u00f3w syntezatorowych, jego drony<\/a> wyprzedzi\u0142y ich drony, otwarto\u015b\u0107 w dziedzinie improwizacji (do\u015b\u0107 skrajna, bo przypiecz\u0119towana ca\u0142onocnymi sesjami improwizowanymi<\/a>) i korzystanie nawet w p\u00f3\u017anych orkiestrowych utworach z jazzowych progresji zapewni\u0142a mu podziw awangardowych jazzman\u00f3w, a sympatia do konwencji psychodeliczno-rockowych (zasygnalizowana cho\u0107by znakomitymi, cho\u0107 troch\u0119 zapomnianymi nagraniami<\/a> z Johnem Cale’em) zrobi\u0142a z niego realnego guru rocka kosmicznego lat 70. Przy tym wszystkim Riley ma do\u015b\u0107 powa\u017cny dorobek utwor\u00f3w na kameralne sk\u0142ady orkiestrowe, ch\u00f3r, a przede wszystkim – d\u0142ug\u0105 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Kronos Quartet, kt\u00f3r\u0105 sygnalizuje wydany na osiemdziesi\u0105tk\u0119 \u015bwietny album Sunrise of the Planetary Dream Collector<\/em>, kolejny we wsp\u00f3lnej dyskografii.<\/p>\n