{"id":8200,"date":"2015-06-26T10:32:24","date_gmt":"2015-06-26T08:32:24","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8200"},"modified":"2015-06-26T10:44:18","modified_gmt":"2015-06-26T08:44:18","slug":"dowcipy-spod-malego-palca","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/06\/26\/dowcipy-spod-malego-palca\/","title":{"rendered":"Dowcipy spod ma\u0142ego palca"},"content":{"rendered":"

Kiedy mam napisa\u0107 o gitarowym stylu fingerpicking<\/em>, zawsze pl\u0105cze mi si\u0119 j\u0119zyk. No bo tak: fingerstyle<\/em> to dos\u0142ownie styl palcowy<\/em>, ale kto by tak m\u00f3wi\u0142 o powa\u017cnych artystach? Poza tym u\u017cywana od czas\u00f3w Johna Faheya etykietka primitivism <\/em>to prymitywizm<\/em>, z czego ostatnio pozwoli\u0142em sobie po\u017cartowa\u0107, pisz\u0105c o Michaelu Chapmanie (uwaga, w lipcu z Mikiem Cooperem gra w Pardon To Tu<\/a>!). Tymczasem muzyka w \u017cadnym razie prymitywna nie jest, a gitarzy\u015bci wykorzystuj\u0105cy techniki palcowe to jedni z najlepszych warsztatowo szarpidrut\u00f3w w ca\u0142ej sferze rozrywki. Mam do nich s\u0142abo\u015b\u0107, czemu dawa\u0142em ju\u017c wyraz wielokrotnie<\/a>, ale trzeba przyzna\u0107, \u017ce maj\u0105 tez w sobie co\u015b, co sk\u0142ania innych muzyk\u00f3w do wymy\u015blania kawa\u0142\u00f3w o fingerstyle’owcach. Kt\u00f3re kr\u00f3tko zreferuj\u0119.<\/p>\n

Ot\u00f3\u017c najkr\u00f3cej zjawisko gitarzysty-prymitywisty opisuje dowcip o adepcie szko\u0142y fingerstyle, kt\u00f3ry wygra\u0142 15 milion\u00f3w (funt\u00f3w albo dolar\u00f3w – w zale\u017cno\u015bci od kraju) w Lotto. Kiedy reporterzy pytali go, na co przeznaczy t\u0119 wygran\u0105, odpar\u0142: „B\u0119d\u0119 kontynuowa\u0142 tourn\u00e9e, dop\u00f3ki kasa si\u0119 nie sko\u0144czy”. Co zreszt\u0105 koresponduje ze z\u0142ot\u0105 my\u015bl\u0105 na temat gitarzyst\u00f3w – \u017ce sprz\u0119t za 5000 dolar\u00f3w wo\u017c\u0105 samochodem za 500 dolar\u00f3w, \u017ceby gra\u0107 koncerty za 50 dolc\u00f3w.<\/p>\n

Stosunek \u015bwiata do fingerpickingu lepiej jednak obrazuje inny dowcip. Ot\u00f3\u017c samotna m\u0142oda kobieta przychodzi do doktora (\u017ceby nie powiedzie\u0107: przychodzi baba do lekarza), a ten – przebadawszy j\u0105 dok\u0142adnie – oznajmia, \u017ce jest \u015bmiertelnie chora i rokowania s\u0105 bardzo z\u0142e, zosta\u0142o jej jakie\u015b sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy \u017cycia. Na to zrozpaczona kobieta zwraca si\u0119 do lekarza:
\n– Czy jest cokolwiek, co mog\u0142abym zrobi\u0107?
\n– Na pani miejscu jak najszybciej po\u015blubi\u0142bym gitarzyst\u0119 fingerstyle – odpowiada doktor.
\n– Ale jak to mo\u017ce wp\u0142yn\u0105\u0107 na moj\u0105 chorob\u0119?
\n– Nie wp\u0142ynie, ale te sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy b\u0119dzie si\u0119 wtedy wydawa\u0142o trwa\u0107 wiecznie. <\/p>\n

Ot\u00f3\u017c z tym fingerpicking\/fingerstyle jest troch\u0119 tak jak z rockiem progresywnym (przy okazji: polecam wielki prog-raport w Onecie<\/a>, mia\u0142em sw\u00f3j drobny udzia\u0142) – do\u015b\u0107 mocno eksponuje techniczn\u0105 bieg\u0142o\u015b\u0107, a kompozycje przynosz\u0105 tyle niuans\u00f3w, \u017ce ju\u017c samo to wywo\u0142uje w ludziach punkowy odruch odrzucenia. Tyle tylko, \u017ce w przeciwie\u0144stwie do prog-rocka, sam uk\u0142ad kompozycji bywa prosty. Jak w \u015bwietnym Won’t You Cross Over to That Other Shore <\/em>Daniela Bachmana<\/strong> z jego bardzo udanej nowej p\u0142yty River<\/em>. To niemal 15-minutowy utw\u00f3r, oparty na niezbyt d\u0142ugiej sekwencji akord\u00f3w ogrywanej jednak w spos\u00f3b niezwykle misterny i dramatyczny, a jednocze\u015bnie swobodny, na co pozwala sytuacja pojedynczego muzyka. <\/p>\n