{"id":8260,"date":"2015-07-09T09:33:10","date_gmt":"2015-07-09T07:33:10","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8260"},"modified":"2015-07-07T21:56:41","modified_gmt":"2015-07-07T19:56:41","slug":"estetycznie-poprawna-politycznie-niepoprawna","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/07\/09\/estetycznie-poprawna-politycznie-niepoprawna\/","title":{"rendered":"Estetycznie poprawna, politycznie niepoprawna"},"content":{"rendered":"<p>Prowokacyjna jest ta nowa p\u0142yta <strong>Jenny Hval<\/strong>. Niby \u0142adna i po skandynawsku \u015bpiewna, ale zarazem dos\u0142owna, dosadna\u00a0w feminizuj\u0105cej wizji seksualno\u015bci, szczera w przera\u017ceniu\/fascynacji odwiedzinami w \u00a0Ameryce. No i do\u015b\u0107 ambitna w \u015bci\u0105ganiu pojedynczych wykonawc\u00f3w, kt\u00f3rzy maj\u0105 zapewni\u0107 wyj\u0105tkowo\u015b\u0107 brzmie\u0144 &#8211; Rhodri Davies gra na harfie, Okkyung Lee na wiolonczeli, Thor Harris na perkusjonaliach. Do tego Hval ma jeszcze swego rodzaju superproducenta &#8211; Lasse Marhaug zaj\u0105\u0142 si\u0119 kszta\u0142tem d\u017awi\u0119kowym p\u0142yty, zarazem wsp\u00f3\u0142komponuj\u0105c te\u017c dwa utwory. Posypa\u0142y si\u0119 por\u00f3wnania z Bj\u00f6rk. To \u0142atwizna i lenistwo. Moim zdaniem w\u0142a\u015bciwy kierunek to Laurie Anderson.<!--more--><\/p>\n<p>Ca\u0142a sekwencja kilku pierwszych utwor\u00f3w nie pozostawia w\u0105tpliwo\u015bci. Na pocz\u0105tek deklamacja tekstu bawi\u0105cego si\u0119 j\u0119zykiem na tle delikatnego dronowego podk\u0142adu. Tekstu o Ameryce. Kto po\u015bwi\u0119ci\u0142 ca\u0142y cykl album\u00f3w Ameryce? Kto \u015bpiewa\u0142 o &#8222;Big Science&#8221;? Dalej na tle minimalistycznej, pn\u0105cej si\u0119 do g\u00f3ry syntezatorowej melodii mamy Hval na zmian\u0119 m\u00f3wi\u0105c\u0105 (tu ju\u017c wyra\u017anie w stylu <em>Bright Red<\/em>) i powoli si\u0119 roz\u015bpiewuj\u0105c\u0105. A wreszcie przetwarzaj\u0105c\u0105 sw\u00f3j g\u0142os, ko\u0144cz\u0105c\u0105 utw\u00f3r <em>Take Care of Yourself<\/em> g\u0142osem m\u0119\u017cczyzny. To\u017c to ulubiony patent Laurie!<\/p>\n<p>Jeszcze pocz\u0105tek uroczego &#8211; promuj\u0105cego t\u0119 p\u0142yt\u0119 &#8211; <em>That Battle Is Over<\/em>, imponuj\u0105co buduj\u0105cego d\u0142ug\u0105 melodi\u0119 na tle oszcz\u0119dnego perkusyjno-organowego groove&#8217;u, mo\u017ce si\u0119 kojarzy\u0107 z Laurie. Dalej mamy ju\u017c bardziej skandynawsk\u0105 p\u0142yt\u0119 z eterycznymi wokalizami i wej\u015bciami instrumentalnych interludi\u00f3w. Po przes\u0142uchaniu tego wszystkiego wiele, naprawd\u0119 wiele razy, widz\u0119 jeden zasadniczy problem: nie sk\u0142ada si\u0119 to w ca\u0142o\u015b\u0107, rozmywa, rozpoczyna zbyt d\u0142ugo i za bardzo ucieka w delikatno\u015b\u0107 i bezpostaciowo\u015b\u0107. Album, kt\u00f3ry sygnalizuje pewn\u0105 si\u0142\u0119 i bezczelno\u015b\u0107, zapada si\u0119 w wolnych tempach, cho\u0107 i lekko pretensjonalny fragment a cappella na tle szumu morza przej\u015b\u0107 tu mo\u017ce w \u015bwietny utw\u00f3r <em>Heaven <\/em>(je\u015bli gdzie\u015b ju\u017c s\u0142ycha\u0107 t\u0119 Bj\u00f6rk, to tutaj). Rzecz o religii, te\u017c do\u015b\u0107 nieoczywista, bo najwyra\u017aniej i religi\u0105 w Stanach Hval jest troch\u0119 zafascynowana.<\/p>\n<p>Ta estetycznie zbyt poprawna, cho\u0107 do\u015b\u0107 niepoprawna politycznie p\u0142yta mo\u017ce si\u0119 bardzo podoba\u0107 we fragmentach, Jenny Hval potwierdza te\u017c wybitny talent wokalny w partiach, kt\u00f3re dystansuj\u0105 nie tylko duetow\u0105 p\u0142yt\u0119 z Susann\u0105 <em>Meshes of Voice<\/em>, ale i wszystko, co sama nagra\u0142a wcze\u015bniej. Tyle \u017ce troch\u0119 brakuje spoiwa, i pod tym wzgl\u0119dem nie jest to jeszcze poziom \u017cadnej z wymienionych w pierwszym akapicie wokalistek.<\/p>\n<p><strong>JENNY HVAL <em>Apocalypse, Girl<\/em><\/strong>, Sacred Bones 2015, <strong>7\/10 <\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"450\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/192981983&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;visual=true\"><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Prowokacyjna jest ta nowa p\u0142yta Jenny Hval. Niby \u0142adna i po skandynawsku \u015bpiewna, ale zarazem dos\u0142owna, dosadna\u00a0w feminizuj\u0105cej wizji seksualno\u015bci, szczera w przera\u017ceniu\/fascynacji odwiedzinami w \u00a0Ameryce. No i do\u015b\u0107 ambitna w \u015bci\u0105ganiu pojedynczych wykonawc\u00f3w, kt\u00f3rzy maj\u0105 zapewni\u0107 wyj\u0105tkowo\u015b\u0107 brzmie\u0144 &#8211; Rhodri Davies gra na harfie, Okkyung Lee na wiolonczeli, Thor Harris na perkusjonaliach. Do tego [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":8263,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,312,120,1923],"tags":[1820],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8260"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8260"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8260\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8264,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8260\/revisions\/8264"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/8263"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8260"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8260"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8260"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}