{"id":8265,"date":"2015-07-13T09:30:53","date_gmt":"2015-07-13T07:30:53","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8265"},"modified":"2015-07-10T12:17:12","modified_gmt":"2015-07-10T10:17:12","slug":"slyszalem-etatowych-muzykow-uzywane-plyty-cz-1","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/07\/13\/slyszalem-etatowych-muzykow-uzywane-plyty-cz-1\/","title":{"rendered":"S\u0142ysza\u0142em etatowych muzyk\u00f3w (u\u017cywane p\u0142yty cz. 1)"},"content":{"rendered":"

Kilka moich ostatnich pomys\u0142\u00f3w dotycz\u0105cych koncert\u00f3w zosta\u0142o przyj\u0119tych jako, powiedzmy, do\u015b\u0107 radykalne. Mo\u017ce i s\u0142usznie, ale sp\u00f3jrzmy na bardziej jeszcze radykalny obrazek: lata 70., zesp\u00f3\u0142 Novi Singers<\/strong> pracuje na etacie w Polskim Radiu (w zamian za nagrywanie dla radia 120 minut muzyki rocznie – jak czytam w ksi\u0105\u017ceczce p\u0142yty). Pracuj\u0105 ze swobod\u0105, maj\u0105 praktycznie nieograniczony dost\u0119p do studia, i wydaj\u0105 na koniec p\u0142yt\u0119, kt\u00f3ra jest nie tylko wybitn\u0105 pozycj\u0105 w ich dyskografii, ale i wybitn\u0105 w dyskografii polskiej muzyki tamtej epoki. Dzi\u015b par\u0119 s\u0142\u00f3w o Five, Four, Three<\/em>, bo niedawno ukaza\u0142a si\u0119 nak\u0142adem GAD Records (wreszcie) kompaktowa reedycja. A w najbli\u017cszych dniach na tym blogu nieco rozlu\u017anione, wakacyjne tempo. Z g\u00f3ry te\u017c ostrzegam, \u017ce czasem trzeba b\u0119dzie d\u0142u\u017cej poczeka\u0107 na moderacj\u0119 komentarzy. No i program na najbli\u017csze tygodnie wype\u0142ni\u0105 g\u0142\u00f3wnie p\u0142yty mocno u\u017cywane, p\u0142yty z pewn\u0105 histori\u0105, a nie najnowsze premiery.<\/p>\n

Jeszcze zanim si\u0119 dowiedzia\u0142em, co oznacza s\u0142owo „break” w hip-hopie (dla niewtajemniczonych: kr\u00f3tki, zap\u0119tlany p\u00f3\u017aniej motyw instrumentalny, zwykle perkusyjny, wyj\u0119ty ze starego nagrania), zna\u0142em to s\u0142owo z katalogu dystrybutorni, kt\u00f3ra 20 lat temu handlowa\u0142a rockiem progresywnym i jazzem. Pojawiaj\u0105ce si\u0119 przy p\u0142ytach okre\u015blenie plenty of breaks<\/em> odnosi\u0142o si\u0119 do tego, \u017ce perkusista uparcie prze\u0142amywa\u0142 rytm, funkuj\u0105c i cz\u0119sto wykorzystuj\u0105c hi-hat, co by\u0142o zar\u00f3wno po\u017c\u0105dan\u0105 cech\u0105 dobrego prog-rocka z okolic np. sceny Canterbury, jak i jazz-rocka. I doprowadzi\u0142o mnie ostatnio do pewnego ol\u015bnienia podczas s\u0142uchania tej w\u0142a\u015bnie p\u0142yty Novi Singers. Zna\u0142em nie\u017ale pierwszy okres ich dzia\u0142alno\u015bci, pami\u0119tam dobrze ich Chopina, ale Five, Four, Three<\/em>, wydane oryginalnie w roku 1977, jako\u015b nie mia\u0142o szcz\u0119\u015bcia do wznowie\u0144 – poza pierwszym na p\u0142ycie, szlagierowym utworem Off Season<\/em>, kt\u00f3ry da\u0142 nawet tytu\u0142 jednej z ciekawych kompilacji starego polskiego funku. Bill Cobham, James Brown, a nawet funkowy Miles Davis – te skojarzenia b\u0119d\u0105 wraca\u0107 na albumie. W\u0142\u0105cznie ze skojarzeniem z grup\u0105 Magma, bo przecie\u017c gdyby zamiast tych wszystkich wokaliz w stylu jazzowego scatu znale\u017a\u0107 zespo\u0142owi tek\u015bciarza z wyobra\u017ani\u0105 Christiana Vandera, toby t\u0119 muzyk\u0119 wys\u0142a\u0142 w kosmos, pisz\u0105c po prostu teksty w nieistniej\u0105cym j\u0119zyku. Cho\u0107 oczywi\u015bcie rozumiem ucieczk\u0119 w scat, gdy angielski akcent bywa jedynym drobnym mankamentem ca\u0142o\u015bci. Gra sekcji rytmicznej na tej p\u0142ycie jest powalaj\u0105ca (nawet je\u015bli w Ameryce nagraliby t\u0119 sekcj\u0119 pewnie nieco lepiej), wybitna jest te\u017c funkowa rytmika partii Wojciecha Karolaka graj\u0105cego tu na organach i pianinie Fendera (to w\u0142a\u015bnie ten Davisowski w\u0105tek).<\/p>\n

Five, Four, Three<\/em> – w tytule odnosz\u0105ca si\u0119 do topniej\u0105cego sk\u0142adu wokalnej legendy PRL, bo zesp\u00f3\u0142 z pi\u0119ciu os\u00f3b zszed\u0142 do czterech, a tu nawet do rozmiar\u00f3w tria – to p\u0142yta \u015bwietnie zbudowana i uwodz\u0105ca palet\u0105 innych skojarze\u0144. On the Road<\/em> rozpoczynaj\u0105cy si\u0119 pianem w stylu Korzy\u0144skiego to w dalszej cz\u0119\u015bci poziom nagra\u0144 Isaaca Hayesa, to r\u00f3wnie\u017c moja ulubiona kompozycja na albumie, wielow\u0105tkowa, rzeczywi\u015bcie konstruowana chyba wyj\u0105tkowo d\u0142ugo i pieczo\u0142owicie. Pas startowy<\/em> to \u015bwietny temat z filmu („Na niebie i na ziemi”), Z tob\u0105 wci\u0105\u017c<\/em> imponuje gitarowymi partiami z wah-wah. Chwilami pojawiaj\u0105 si\u0119 melodyczne motywy przypominaj\u0105ce m\u00f3j ulubiony Soft Machine. Cz\u0119\u015b\u0107 z tych utwor\u00f3w to bonusy, w\u0142a\u015bnie z tych sesji dla Polskiego Radia, cz\u0119\u015b\u0107 albumowych kompozycji zosta\u0142a tu zawarta w pe\u0142nych wersjach (na oryginalnym LP by\u0142y skr\u00f3cone). <\/p>\n

Jak na trio Novi byli tu zespo\u0142em totalnym i kompletnym – cho\u0107 oczywi\u015bcie rzecz polega na tym, \u017ce zaanga\u017cowani s\u0105 tu i orkiestra Jana „Ptaszyna” Wr\u00f3blewskiego, i du\u017cy orkiestrowy zesp\u00f3\u0142 pod dyr. Andrzeja Trzaskowskiego, oba te\u017c stale pracuj\u0105ce dla radia i telewizji. Na perkusji gra nieoceniony Czes\u0142aw Bartkowski. Dzi\u0119ki nim wszystkim s\u0142ycha\u0107, owszem, wp\u0142ywy, ale kompleks\u00f3w ani troch\u0119. Etat nikomu tu nie przeszkodzi\u0142. <\/p>\n

NOVI SINGERS Five, Four, Three<\/em><\/strong>, Polskie Nagrani 1977\/GAD 2015, 9\/10<\/strong><\/p>\n