{"id":8317,"date":"2015-07-08T09:56:13","date_gmt":"2015-07-08T07:56:13","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8317"},"modified":"2015-07-08T10:02:54","modified_gmt":"2015-07-08T08:02:54","slug":"parno-duszno-techno","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/07\/08\/parno-duszno-techno\/","title":{"rendered":"Parno, duszno, techno"},"content":{"rendered":"

Pozwol\u0119 sobie wykorzysta\u0107 moment: jeszcze nie wsz\u0119dzie dosz\u0142o do za\u0142amania ci\u0119\u017ckawej pogody, jeszcze nie opad\u0142y emocje po wczorajszej dyskusji i jeszcze nie umilk\u0142y g\u0142osy „brakuje mi tu…” po p\u00f3\u0142rocznym zestawieniu, a ja spiesz\u0119 z ca\u0142\u0105 seri\u0105 znakomitych polskich wydawnictw. Mamy tu jedn\u0105 z pewno\u015bci\u0105 najlepszych p\u0142yt techno w historii tego kraju, mamy ciekawy i bezpretensjonalny basowy minialbum z zaci\u0119ciem w zakresie poszukiwa\u0144 brzmieniowych i s\u0142abo\u015bci\u0105 do dawnej erotyki (no i przynajmniej jednym rewelacyjnym nagraniem), mamy wreszcie trzeci\u0105 i najlepsz\u0105 p\u0142yt\u0119 tria, kt\u00f3re elementy improwizacji \u0142\u0105czy z duszn\u0105, ale i uduchowion\u0105 atmosfer\u0105 (ku zadowoleniu redaktor\u00f3w „The Quietus”<\/a>). Wszystkie trzy warto mie\u0107, o wszystkich trzech warto rozmawia\u0107, albo mo\u017ce ju\u017c bezpiecznej pogaw\u0119dzi\u0107, ale w pierwszej kolejno\u015bci pos\u0142ucha\u0107 warto. Ca\u0142\u0105 tr\u00f3jk\u0119 dopisuj\u0119 do tego poniedzia\u0142kowego zestawienia.<\/p>\n

Mam wra\u017cenie, \u017ce Jacek Sienkiewicz<\/strong>, m\u00f3wi\u0105c, bierze s\u0142owo „techno” w lekki cudzys\u0142\u00f3w. Rzeczywi\u015bcie, dla niego taka klasyfikacja musi brzmie\u0107 jak bana\u0142. Po pierwsze, barw tego techno powsta\u0142o do dzi\u015b mn\u00f3stwo, a on sam dzia\u0142a\u0142 w obr\u0119bie kilku konwencji, no i udowodni\u0142 ostatnio parokrotnie, \u017ce jest tak naprawd\u0119 tw\u00f3rc\u0105 szeroko rozumianej muzyki elektronicznej. Ale Drifting <\/em>to JEST album techno. Ze wszystkimi najlepszymi cechami takiej p\u0142yty. \u015awietnie zbudowany, z paroma wsysaj\u0105cymi uwag\u0119 s\u0142uchacza, fenomenalnymi momentami do\u015b\u0107 r\u00f3wnomiernie rozsianymi po p\u0142ycie. Ju\u017c w otwieraj\u0105cym j\u0105 Stand Up<\/em> mamy pierwszy – z lekkimi brzmieniami dzwonk\u00f3w, co\u015b jak z nagra\u0144 Pantha du Prince czy Ricardo Villalobosa, tyle \u017ce Sienkiewicz takie rzeczy robi\u0142 wcze\u015bniej w czasach Cocoon (na Good Night and Good Luck<\/em>?). Po szarpni\u0119ciu dwoma mocniejszymi tematami przychodzi kolejny kluczowy moment w utworze tytu\u0142owym, z klasycznymi groove’em w stylu Detroit techno – niezbyt mocny miarowy puls b\u0119bna taktowego, a na drugim planie swobodniejsze i delikatniejszy motyw syntezatora stopniowo splataj\u0105 si\u0119 w jeden mocniej akcentowany funkuj\u0105cy groove. Kluczowa jest w og\u00f3le ca\u0142a \u015brodkowa cz\u0119\u015b\u0107 p\u0142yty – z rewelacyjnym Mistrzem<\/em>. Cho\u0107 na ko\u0144cu, w Sunsetstorm <\/em>z \u0142adnym arpeggiem, zn\u00f3w mamy jeden z tych wspomnianych kluczowych moment\u00f3w. To nie jest tylko kwestia talentu czy „dobrej formy” – s\u0142ycha\u0107 w ka\u017cdej sekundzie, \u017ce Drifting <\/em>jest niezwykle pieczo\u0142owicie dopracowanym albumem. Osobistym, bior\u0105c pod uwag\u0119 wtopione tu sample o charakterze prywatnych wspomnie\u0144 d\u017awi\u0119kowych (dodatkowo te\u017c Drifting <\/em>sygnalizuje albumowy powr\u00f3t do w\u0142asnej wytw\u00f3rni Recognition). Uderzaj\u0105co te\u017c delikatnie zmasterowanym, dynamicznym, pozostawiaj\u0105cym sporo powietrza i bardzo finezyjnym, r\u00f3\u017cnorodnym, w czym kojarzy si\u0119 z Robertem Hoodem, ale pod pewnymi wzgl\u0119dami te\u017c z nagraniami mojego prywatnego ulubie\u0144ca z drugiej fali z Detroit, czyli Kenny’ego Larkina. <\/p>\n

JACEK SIENKIEWICZ Drifting<\/em><\/strong>, Recognition 2015, 9\/10<\/strong> <\/p>\n