{"id":8349,"date":"2015-07-16T09:38:00","date_gmt":"2015-07-16T07:38:00","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8349"},"modified":"2015-07-15T21:57:19","modified_gmt":"2015-07-15T19:57:19","slug":"z-laptopem-w-trawie-uzywane-plyty-cz-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/07\/16\/z-laptopem-w-trawie-uzywane-plyty-cz-2\/","title":{"rendered":"Z laptopem w trawie (u\u017cywane p\u0142yty cz. 2)"},"content":{"rendered":"

Ta p\u0142yta niczego nowego nie wprowadza, niczego starego nie obala, niczego nie obiecuje… Czy aby na pewno? Przecie\u017c jedyny album The Other People Place<\/strong> – solowego projektu nie\u017cyj\u0105cego ju\u017c Jamesa Marcela Stinsona (Drexciya) – nie odnosi si\u0119 do rewolucji muzycznych, tylko ju\u017c z tytu\u0142u zwraca si\u0119 ku przemianom obyczajowym. Lifestyles of the Laptop Cafe<\/em> zabra\u0142em na wakacje jak laptopa. Naturalnym gestem. Zapominaj\u0105c, \u017ce kiedy s\u0142ucha\u0142em tego materia\u0142u po raz pierwszy, w roku 2001 (opisywa\u0142em go wtedy chyba dla „Kaktusa” albo dla „Machiny”), kawiarenki internetowe by\u0142y wprawdzie powszechne, ale zabieranie laptopa na \u0142ono przyrody wydawa\u0142o si\u0119 czym\u015b jeszcze do\u015b\u0107 abstrakcyjnym. A tu prosz\u0119.<\/p>\n

Automatycznie klasyfikowana jako Detroit techno, p\u0142yta Stinsona jest krokiem w stron\u0119 chilloutowego muzaka, jakiego sporo si\u0119 narobi\u0142o na pocz\u0105tku XXI wieku (ale krokiem postawionym wyj\u0105tkowo zr\u0119cznie, trzeba przyzna\u0107), a zarazem nawi\u0105zaniem do nurtu electro. O ile inna s\u0142ynna p\u0142yta z kawiarni\u0105 w tytule i rytmik\u0105 electro, Electric Cafe<\/em> Kraftwerk, by\u0142a kiedy\u015b g\u0142osem na temat zrobotyzowanej, odhumanizowanej rzeczywisto\u015bci \u015bwiata informatyzacji (w\u0142a\u015bciwie by\u0142a ledwie paroma zdaniami, ale cho\u0107 wyj\u0105tkowo op\u00f3\u017anionymi technologicznie, jak zwykle u Kraftwerk wypowiedzianymi bardzo pewnie i proroczo), to The Other People Place daje obraz elektroniki ucywilizowanej, wprz\u0119gni\u0119tej w naturalny rytm \u017cycia cz\u0142owieka. Bogaty, pe\u0142ny w\u0142a\u015bnie owego ludzkiego czynnika wyra\u017canego w syntezatorowych melodiach, czasem jakim\u015b elektrycznym pianinie, g\u0142osach skontrastowanych z jednostajnym pulsem automatu perkusyjnego. Nienatr\u0119tny, nietaneczny, z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 ciep\u0142y, od czasu do czasu przemycaj\u0105cy jaki\u015b rodzaj b\u0142\u0119du, niedoci\u0105gni\u0119cia. Szkicowy. Naturalny. <\/p>\n

Nawet gdy odzywa si\u0119 refren wci\u0105gaj\u0105cego Let Me Be Me<\/em>, dalej nie jest to typowa opowie\u015b\u0107 ze \u015bwiata techno ani house’owy szlagier. Te\u017c przynosi przyjemny rodzaj wycofania. Dalej niczego nowego nie chce wprowadza\u0107, niczego starego nie obala, niczego nie obiecuje. Bo nie przynosi \u017cadnej zmiany w sferze tego, co wykorzystujemy, tylko tego, jak to robimy. Nie to, \u017ce laptopy w og\u00f3le, tylko laptopy pod grusze. Pami\u0119tam, \u017ce mniej wi\u0119cej w 2004 roku zauwa\u017cy\u0142em, \u017ce mijane na regularnych wyjazdach berli\u0144skie knajpy zacz\u0119\u0142y si\u0119 przemeblowywa\u0107 tak, \u017ceby przyjmowa\u0107 klientel\u0119 z w\u0142asnymi laptopami. Nie pami\u0119ta\u0142em wtedy The Other People Place, niewznawianej zreszt\u0105 przez lata p\u0142yty (szukajcie w komisach!), kt\u00f3ra – cho\u0107 wielokrotnie s\u0142uchana i bardzo przeze mnie lubiana – przemkn\u0119\u0142a mi mimo wszystko w roku 2001 jako zapowied\u017a pewnego spo\u0142ecznego klimatu. <\/p>\n

THE OTHER PEOPLE PLACE Lifestyles of the Laptop Cafe<\/em><\/strong>, Warp 2001, 8\/10<\/strong><\/p>\n