{"id":8361,"date":"2015-07-28T09:46:15","date_gmt":"2015-07-28T07:46:15","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8361"},"modified":"2015-07-28T10:49:20","modified_gmt":"2015-07-28T08:49:20","slug":"powrocilem-nad-zalew","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/07\/28\/powrocilem-nad-zalew\/","title":{"rendered":"Dzie\u0144, w kt\u00f3rym powr\u00f3ci\u0142em nad zalew"},"content":{"rendered":"

Wracam z wakacji, a tu czeka 67 nowych koncert\u00f3wek Sunn O)))<\/a>, nie m\u00f3wi\u0105c ju\u017c nawet o wszystkich innych p\u0142ytach, kt\u00f3re latem nie przestaj\u0105 wychodzi\u0107<\/a>. A trzeba pami\u0119ta\u0107, \u017ce s\u0105 w\u015br\u00f3d nich i takie, kt\u00f3re wysz\u0142y ju\u017c po moim kr\u00f3tkim urlopie, ale nak\u0142ad wyczerpa\u0142 si\u0119, zanim jeszcze zd\u0105\u017cy\u0142em wr\u00f3ci\u0107. Jak ciekawa kompilacja My Heart Is In My Hand<\/a><\/em>. To pot\u0119\u017cne zaleg\u0142o\u015bci, tym bardziej je\u015bli w drodze – a jako\u015b tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o – s\u0142ucha\u0142o si\u0119 g\u0142\u00f3wnie France Musique. No dobrze, na pok\u0142adzie samochodu by\u0142o kilka przypadkowo dobranych p\u0142yt, ale przypadkowo dobrane p\u0142yty maj\u0105 to do siebie, \u017ce w czasie wielogodzinnej jazdy okazuj\u0105 si\u0119 niepotrzebne, zbyt ciche i pe\u0142ne detali, nie pasuj\u0105 do klimatu lub po prostu usypiaj\u0105. Dlatego seri\u0119 automatycznie publikowanych, napisanych wcze\u015bniej (przyznaj\u0119) notek zamkn\u0119 jedn\u0105 z najkr\u00f3tszych p\u0142yt, o jakich tu pisa\u0142em. 16-minutow\u0105 EP-k\u0105 Thundercata. Jakie s\u0105 pozosta\u0142e powody? <\/p>\n

Ot\u00f3\u017c Thundercat (p\u0142yta nosi tytu\u0142 The Beyond \/ Where the Giants Roam<\/em>) pogodzi\u0142 dwa pokolenia pasa\u017cer\u00f3w pojazdu, dostosowuj\u0105c si\u0119 do wszystkich okoliczno\u015bci odkrywania i opuszczania, jazdy w t\u0119 i z powrotem. Ekscytacji i zm\u0119czenia. Cho\u0107 trudno t\u0119 kr\u00f3ciutk\u0105 – i chyba najlepsz\u0105 dot\u0105d w dorobku basisty\/wokalisty\/kompozytora Stephena Brunera – p\u0142yt\u0119 sklasyfikowa\u0107 jako album do samochodu.<\/p>\n

Brunera zna\u0142em nie\u017ale jako \u015bwietnego muzyka sesyjnego z p\u0142yt Flying Lotusa i Eryki Badu (troch\u0119 s\u0142abiej jako cz\u0142onka Suicidal Tendencies), a ostatnio te\u017c Kendricka Lamara i Kamasiego Washingtona. I jako solist\u0119, bardzo obiecuj\u0105cego, ale wiecznie nieco poni\u017cej oczekiwa\u0144. Na p\u0142ytach swoich pracodawc\u00f3w zostawi\u0142 mn\u00f3stwo lekko\u015bci inspirowanej funkowo-jazzowym wirtuozerstwem George’a Duke’a. Trudno przeceni\u0107 jego wk\u0142ad w postaci charakterystycznych, niespokojnych partii basu: cztero- lub coraz cz\u0119\u015bciej sze\u015bciostrunowego (ostatnio popisywa\u0142 si\u0119 m.in. w towarzystwie Flying Lotusa tutaj<\/a>). Melodyjny styl tych bas\u00f3wkowych wej\u015b\u0107 automatycznie wywo\u0142ywa\u0142 skojarzenia z Jaco Pastoriusem. A jako wcielenie Pastoriusa pasuje jako partner muzyczny pasuje do roli partnera muzycznego Flying Lotusa, wsp\u00f3\u0142czesnego Hancocka. Tyle \u017ce Thundercat zarazem b\u0142yszczy technik\u0105 i nie popisuje si\u0119 – jak muzyk Weather Report – sol\u00f3wkami. <\/p>\n

W\u0142a\u015bciwie wiedzieli\u015bmy o tym od pocz\u0105tku jego solowej dzia\u0142alno\u015bci. Ale to, co d\u0142u\u017cy\u0142o si\u0119 wcze\u015bniej, tu dostajemy w postaci kondensatu – \u0142adnie skomponowanej serii miniatur, kt\u00f3ra na sw\u00f3j spos\u00f3b uk\u0142ada si\u0119 w suit\u0119 w sze\u015bciu cz\u0119\u015bciach. Otwiera j\u0105 i zamyka delikatny motyw \u015bpiewany charakterystycznym falsetem – i to nie powt\u00f3rka, tylko raczej rodzaj kontynuacji. Z tych dw\u00f3ch drobiazg\u00f3w mo\u017cna by z\u0142o\u017cy\u0107 oddzielny d\u0142u\u017cszy utw\u00f3r. W centrum mamy oczywi\u015bcie Them Changes<\/em>, najbardziej przebojowy, najpe\u0142niej zbudowany, je\u015bli chodzi o aran\u017cacj\u0119 (muzyka Thundercata jest wbrew pierwszemu wra\u017ceniu do\u015b\u0107 oszcz\u0119dna – tutaj w pe\u0142nym brzmieniu w trio na koncercie<\/a>) utw\u00f3r z najmocniejszym perkusyjnym groove’em. Tego oczywi\u015bcie dobrze si\u0119 s\u0142ucha i z osobna, ale reszta zyskuje sens spojona w jedn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107. Pozostawia te\u017c spory niedosyt, a to uczucie do\u015b\u0107 rzadkie w czasach zalewu premierowymi wydawnictwami. <\/p>\n

W kategorii miniatur jest to p\u0142yta znakomita. I mam wra\u017cenie, \u017ce w ostatnich miesi\u0105cach w ca\u0142ym tym szeroko rozumianym obozie Brainfeedera wydarzy\u0142o si\u0119 co\u015b wyj\u0105tkowego. Bo najpierw p\u0142yta Lamara, na kt\u00f3rej ludzie zwi\u0105zani z wytw\u00f3rni\u0105 Brainfeeder graj\u0105 wa\u017cne role, p\u00f3\u017aniej gargantuiczny, trzyp\u0142ytowy album Kamasiego Washingtona, a teraz ta miniatura. Jest tu zreszt\u0105 Kamasi, przez moment (ale i Hancock w utworze numer 4!). W ka\u017cdej kategorii, w ka\u017cdym rozmiarze i ka\u017cdej konwencji to grono muzyk\u00f3w radzi sobie tak dobrze, \u017ce nierozs\u0105dnie by\u0142oby przegapi\u0107 cokolwiek z tego, co ostatnio robi\u0105. Dla mnie te 16 minut to ma\u0142y krok w nadrabianiu zaleg\u0142o\u015bci, ale za to krok mi\u0142y, kt\u00f3ry pozwala mi jeszcze przez moment zosta\u0107 w atmosferze wakacji.<\/p>\n

THUNDERCAT The Beyond \/ Where the Giants Roam<\/em><\/strong>, Brainfeeder 2015, 8\/10<\/strong><\/p>\n