11 p\u0142yt, na kt\u00f3re warto czeka\u0107 w najbli\u017cszych miesi\u0105cach. I kilka, na kt\u00f3re zapewne czeka\u0107 nie warto. Bo og\u00f3\u0142em premier zapowiada si\u0119 mn\u00f3stwo. P\u0142yty New Order, Public Image Ltd., Duran Duran, solowy Keith Richards, Iron Maiden – w drugim p\u00f3\u0142roczu roku 2015 mo\u017cna si\u0119 b\u0119dzie poczu\u0107 troch\u0119 jak w po\u0142owie lat 80. Co jeszcze si\u0119 uka\u017ce? Na co warto odk\u0142ada\u0107 pieni\u0105dze (o ile kto\u015b w og\u00f3le jeszcze p\u0142aci za muzyk\u0119)? I co mo\u017ce mie\u0107 wsp\u00f3lnego New Order ze Zbigniewem Wodeckim? Dzi\u015b \u015bci\u0105ga dla wszystkich zagubionych fonograficznie mi\u0119dzy urlopami i festiwalami. <\/p>\n
Gdyby da\u0142o si\u0119 jako\u015b liczbowo okre\u015bli\u0107 wsp\u00f3\u0142czynnik hajpu jako wyraz oczekiwa\u0144 wi\u0105zanych z premier\u0105 p\u0142yty, to rock opera punkowc\u00f3w z grupy Titus Andronicus<\/strong>, kt\u00f3ra wychodzi za kilka dni, mia\u0142aby wyj\u0105tkowo wysok\u0105 punktacj\u0119. Ju\u017c teraz ma mocne 9\/10 i tytu\u0142 albumu miesi\u0105ca w magazynie „Uncut”, a „Rolling Stone” por\u00f3wnuje j\u0105 z Quadropheni\u0105 <\/em>The Who. \u015amia\u0142o. Ale pierwsze pr\u00f3bki pozwalaj\u0105 mi jednak delikatnie w\u0105tpi\u0107 w to, \u017ce b\u0119dzie to w swojej klasie lepsze ni\u017c cho\u0107by David Comes To Life<\/em> Fucked Up.<\/p>\n 21 sierpnia wysokonak\u0142adowa prasa b\u0119dzie si\u0119 z pewno\u015bci\u0105 rozpisywa\u0107 o nowym albumie The Weeknd<\/strong> Beauty Behind the Madness<\/em>. Na Polifonii raczej nie b\u0119d\u0119 si\u0119 rozwodzi\u0107 na temat Abla Tesfaye (by\u0142o zreszt\u0105 poprzednio), za to na pewno wspomn\u0119 wtedy co\u015b o nowym Wilco<\/strong>, p\u0142ycie zatytu\u0142owanej Star Wars<\/em>, kt\u00f3r\u0105 „Rolling Stone” uzna\u0142 za dow\u00f3d tego, \u017ce zesp\u00f3\u0142 zn\u00f3w potrafi si\u0119 cieszy\u0107 graniem. „RS” odwa\u017cnie por\u00f3wna\u0142 j\u0105 przy tej okazji z Yankee Hotel Foxtrot<\/em> i Being There<\/em>. Redakcja przyzna\u0142a grupie Jeffa Tweedy’ego 4,5 na 5 punkt\u00f3w. Trudno jednak traktowa\u0107 t\u0119 wysok\u0105 ocen\u0119 zupe\u0142nie powa\u017cnie, maj\u0105c w pami\u0119ci 5\/5 dla ostatniego U2 i „pi\u0105tk\u0119” dla Wrecking Ball <\/em> (ale te\u017c Magic <\/em>i Working on a Dream<\/em>) Bruce’a Springsteena. Za to Wilco udost\u0119pniaj\u0105 w sieci za darmo, wi\u0119c mo\u017cna sprawdzi\u0107 samemu<\/a>. Na pierwszy rzut ucha – na pewno ciekawsze ni\u017c trzy powy\u017csze p\u0142yty Springsteena, o ostatnim U2 nie wspominaj\u0105c. Wklejam poni\u017cej jako przerywnik w wyliczance. Z The Weeknd ma to jedn\u0105 cech\u0119 wsp\u00f3ln\u0105 – mog\u0105 si\u0119 te p\u0142yty spotka\u0107 w przysz\u0142orocznej rywalizacji o Grammy.<\/p>\n