{"id":8575,"date":"2015-08-19T09:42:45","date_gmt":"2015-08-19T07:42:45","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8575"},"modified":"2015-08-19T21:48:57","modified_gmt":"2015-08-19T19:48:57","slug":"kazdy-przyzna-ze-slabizna","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/08\/19\/kazdy-przyzna-ze-slabizna\/","title":{"rendered":"Ka\u017cdy przyzna, \u017ce s\u0142abizna?"},"content":{"rendered":"

Nawet najgorsze p\u0142yty wielkich zespo\u0142\u00f3w sprzed lat to klasyki. I nawet te kiedy\u015b gorzej oceniane, po latach zyskuj\u0105 zamiast traci\u0107. Perspektywa ka\u017ce zapomnie\u0107 o ma\u0142ych, za to powi\u0119ksza wielkich. Prawda? Nie, s\u0105 to rzecz jasna same bzdury. O tym, dlaczego takie twierdzenia s\u0105 bezsensowne, najlepiej si\u0119 przekona\u0107, s\u0142uchaj\u0105c ostatnich p\u0142yt z serii (og\u00f3lnie ca\u0142kiem udanej jako seria) reedycji dyskografii grupy Led Zeppelin<\/strong>. Dla potrzeb tego wpisu wys\u0142ucha\u0142em Presence<\/em>, In Through the Out Door<\/em> oraz Cody<\/em>. I teraz zamierzam opublikowa\u0107 tych kilka s\u0142\u00f3w, by czasu po\u015bwi\u0119conego na s\u0142uchanie nie uzna\u0107 za ca\u0142kiem stracony. Dodatkowo sprowokowa\u0142a mnie jaka\u015b poranna tr\u00f3jkowa audycja, w kt\u00f3rej fragmenty p\u0142yty Presence <\/em>ogrywa\u0142 Marek Nied\u017awiecki.<\/p>\n

Przy okazji jeszcze jedna refleksja dotycz\u0105ca trybu s\u0142uchania dzi\u015b i w przesz\u0142o\u015bci. Ot\u00f3\u017c przez wiele lat w\u0142a\u015bciwie nie odrabia\u0142em lekcji z p\u00f3\u017anego dorobku Zeppelin\u00f3w. Czemu? Bo chyba ka\u017cdy zbi\u00f3r wiedzy na temat muzyki rockowej uznawa\u0142 t\u0119 ko\u0144c\u00f3wk\u0119 za s\u0142absz\u0105, a inwestowanie czasu, energii i pieni\u0119dzy w czasach przed internetem i streamingiem w kompletowanie, a potem wielokrotne ods\u0142uchy, wydawa\u0142o si\u0119 bezsensowne. Z przyjemno\u015bci\u0105 (szczeg\u00f3lnie przy okazji niekt\u00f3rych odcink\u00f3w serii<\/a>) powtarza\u0142em sobie wi\u0119c ostatnio stare p\u0142yty w \u015bwie\u017co zmasterowanych wersjach. <\/p>\n

Wbrew tytu\u0142owemu has\u0142u (ukutemu kiedy\u015b bodaj przez samego Nied\u017awieckiego zreszt\u0105!) pojawiaj\u0105 si\u0119 tu i \u00f3wdzie laurki dla fina\u0142owych album\u00f3w Led Zep. Ostatnio w Pitchforku<\/a>, kt\u00f3ry postanowi\u0142 za wszelk\u0105 cen\u0119 dostrzec co\u015b tam, gdzie wielbiciele IV<\/em> czy Physical Graffiti<\/em> niewiele widzieli. Czyli na jednej z najbardziej rozje\u017cd\u017conych dr\u00f3g w historii rockowej \u017curnalistyki. Na drodze powolnego rozpadu zespo\u0142u i tw\u00f3rczej drodze donik\u0105d. Zamiast najgorszych moment\u00f3w Mark Richardson stara si\u0119 wi\u0119c eufemistycznie odnale\u017a\u0107 tu momenty „najdziwniejsze”. Nie czarujmy si\u0119: mo\u017ce i oryginalnie wychodzi\u0142y w wielkich czasach, ale \u017cadna z tych trzech p\u0142yt – gdyby ukaza\u0142a si\u0119 dzi\u015b – nie mia\u0142aby szansy na tytu\u0142 albumu miesi\u0105ca w najbardziej zapyzia\u0142ym rockandrollowym magazynie, jaki jeste\u015bcie sobie w stanie wyobrazi\u0107. <\/p>\n

Najlepszy numer na wszystkich trzech p\u0142ytach to ten, kt\u00f3ry rozpoczyna pierwsz\u0105 z nich, Presence<\/em>, czyli Achilles Last Stand<\/em>. Progresywno-rockowy charakter to czysta koniunktura w roku 1976, gdy album wychodzi. Ale broni tego 10-minutowego fragmentu \u017cywio\u0142owy pocz\u0105tek, dramatyczne solo Page’a i porz\u0105dna struktura. Na tym jednak atuty albumu w\u0142a\u015bciwie si\u0119 ko\u0144cz\u0105. Oci\u0119\u017ca\u0142y For Your Life<\/em> proponuje atrakcyjny riff, za kt\u00f3rym jednak nie idzie \u017cadne sensowne rozwini\u0119cie. Oci\u0119\u017ca\u0142e i bez wizji jest te\u017c Nobody’s Fault But Mine<\/em>, w kt\u00f3rym Zeppelini brzmi\u0105 troch\u0119 jak w\u0142asny cover band. Jest to z pewno\u015bci\u0105 wina nie najlepszej formy Roberta Planta, kt\u00f3ry – nied\u0142ugo po wypadku samochodowym – nagrywa wokale na w\u00f3zku. <\/p>\n

Candy Store Rock<\/em> z odniesieniami do Presleya to jaka\u015b paniczna wyprzeda\u017c rockandrollowej symboliki. Nieco lepiej wypadaj\u0105 Hots on for Nowhere<\/em> – o tyle, \u017ce tu gdzie\u015b lekkiego blues-metalowego grania mogli si\u0119 uczy\u0107 od Page’a hair-metalowcy z lat 80., z Van Halenem na czele (to odniesienie jeszcze wr\u00f3ci). Tea for One<\/em> to ledwie Page z akompaniamentem, bo raczej nie zesp\u00f3\u0142 i nie utw\u00f3r o dopracowanej formie. Nie zmienia tego obrazu Companion Disc zawieraj\u0105cy inne wersje utwor\u00f3w nagranych podczas monachijskich sesji. Chocia\u017c nieobecny na oryginalnej p\u0142ycie instrumentalny 10 Ribs & All \/ Carrot Pod Pod (Pod)<\/em> z d\u0142ugim fortepianowym intro przynajmniej wyra\u017anie odstaje od niej klimatem.<\/p>\n

Gdzie Presence<\/em> razi bole\u015bnie przeci\u0119tno\u015bci\u0105 i zm\u0119czeniem, tam In Through the Out Door<\/em> dokumentuje rozpad i kompletn\u0105 niemoc, pokazuj\u0105c zarazem, \u017ce alkohol (Bonham) i heroina (Page) nie s\u0105 dobrym \u017ar\u00f3d\u0142em natchnienia. A przynajmniej nie na dalsz\u0105 met\u0119. Wytrzyma\u0107 mo\u017cna jeszcze lekkie beatlesowskie nalecia\u0142o\u015bci, kt\u00f3re wprowadzi\u0142 tutaj bodaj John Paul Jones jako g\u0142\u00f3wna si\u0142a sprawcza (South Bound Saurez<\/em>). Nawet kolejne odniesienia do Presleya (Hot Dog<\/em>) nie s\u0105 na tej p\u0142ycie najgorsze. Przygn\u0119biaj\u0105ce jest to, \u017ce za wielomilionow\u0105 sprzeda\u017c\u0105 albumu nie stoi ju\u017c ani \u017cadna mistyczna otoczka, ani nie broni\u0105 go wielkie formy. A z piekielnych odniesie\u0144 zosta\u0142o jedno: piekielnie si\u0119 to wszystko d\u0142u\u017cy.<\/p>\n

Fool in the Rain<\/em> chwalony przez Richardsona za latynosk\u0105 rytmik\u0119 jest w gruncie rzeczy dramatem perkusisty, kt\u00f3ry tej rytmiki nie czuje. Dodatkowo to na partii Bonhama wszystko si\u0119 tu trzyma. Zosta\u0142a opakowana w szkic piosenki i – jak na wszystkich ostatnich albumach LZ – frustruj\u0105co zap\u0119tla motywy, nie rozwijaj\u0105c formy ca\u0142o\u015bci. Wokal Planta nawet najbardziej zagorza\u0142ego po\u0142udniowca przyprawi\u0142by o depresj\u0119. Lecz pretendentk\u0105 do tytu\u0142u najgorszej kompozycji Zeppelin\u00f3w w og\u00f3le jest Carouselambra<\/em>, kt\u00f3ra brzmi jakby Marillion upi\u0107 do nieprzytomno\u015bci i kaza\u0107 im gra\u0107 w knajpie do ta\u0144ca. Owszem, pasja Jonesa do syntezator\u00f3w mog\u0142aby si\u0119 przerodzi\u0107 w co\u015b takiego jak pr\u00f3by Van Halena na 1984<\/em>, lecz zabrak\u0142o pomys\u0142u na podobny motyw co ten z Jump<\/em>. <\/p>\n

S\u0142abe wydaje mi si\u0119 to, \u017ce przynajmniej dwa momenty na tej p\u0142ycie (In the Evening<\/em> oraz w sumie i tak wybijaj\u0105cy si\u0119 melodi\u0105 All My Love<\/em>) przesz\u0142yby bez wi\u0119kszych zmian na p\u0142ycie takiej cho\u0107by Budki Suflera z wokalami Cugowskiego. I’m Gonna Crawl<\/em> wyrzuci\u0142by z takiej p\u0142yty sam Lipko, o ile w og\u00f3le co\u015b tak bezp\u0142ciowego zdarzy\u0142o mu si\u0119 skomponowa\u0107. Mo\u017cna si\u0119 tym pr\u00f3bowa\u0107 zachwyca\u0107, ale w d\u0142u\u017cszym okresie mo\u017ce si\u0119 to okaza\u0107 niezdrowe. Tutaj i Companion Disc nic nie wnosi. W nowym wydaniu deluxe nic si\u0119 nie sk\u0142ada – nawet ok\u0142adka projektu Hipgnosis, kt\u00f3ra niby zewn\u0119trzn\u0105 obwolut\u0105 przypomina orygina\u0142, ale brak sze\u015bciu kadr\u00f3w pokazuj\u0105cych siedz\u0105cego przy barze bohatera zdj\u0119cia z r\u00f3\u017cnej perspektywy (mam pewne podejrzenia, \u017ce w wersji super deluxe<\/a> bym je znalaz\u0142).<\/p>\n

Coda<\/em> – jako po\u017cegnalny zestaw odrzut\u00f3w – \u0142\u0105czy w pewnym sensie wady obu wy\u017cej wymienionych p\u0142yt. Potwierdza, \u017ce wybiera\u0107 po prostu nie by\u0142o z czego, \u017ce zesp\u00f3\u0142 umrze\u0107 musia\u0142 – jakkolwiek oczywi\u015bcie sam genialny Bonham m\u00f3g\u0142 si\u0119 jednak wstrzyma\u0107 od tego, co zrobi\u0142. Bonzo’s Montreux<\/em> i ewentualnie ko\u0144cowy Wearing and Tearing<\/em> to dwa fragmenty tej kompilacji, kt\u00f3rymi warto si\u0119 zainteresowa\u0107, chocia\u017c dzi\u015b takie rzeczy umieszcza si\u0119 w ramach promocji za darmo na YouTubie. Tyle \u017ce akurat warto\u015b\u0107 tego nowego wydania Cody<\/em>, z dwiema dodatkowymi p\u0142ytami, dla kolekcjoner\u00f3w dorobku LZ b\u0119dzie wy\u017csza ni\u017c w wypadku obu pozosta\u0142ych p\u0142yt.<\/p>\n

Szanujmy wielkie zespo\u0142y za wielkie p\u0142yty. Nie wszystko, co stare, musi si\u0119 od razu \u015bwieci\u0107. I nie wszystkie p\u0142yty z kolekcji trzeba mie\u0107 (tym bardziej, je\u015bli wcze\u015bniej by\u0142o sze\u015b\u0107 lepszych). Nie wszystkie grupy musz\u0105 przetrwa\u0107 i nie za wszelk\u0105 cen\u0119. Je\u015bli ju\u017c s\u0142ucha\u0107 tych trzech album\u00f3w, to po to, by zrozumie\u0107, \u017ce brak reaktywacji Led Zeppelin to w sumie dobre rozwi\u0105zanie, bo gdyby mieli zacz\u0105\u0107 w tym miejscu, w kt\u00f3rym przerwali, to ja zdecydowanie wol\u0119 kolejne solowe p\u0142yty Planta. I je\u015bli przez 30 z g\u00f3r\u0105 lat przez dyskografi\u0119 takiego zespo\u0142u chodzimy na skr\u00f3ty, obchodz\u0105c \u0142ukiem p\u0142yty ewidentnie gorsze, to nie znaczy, \u017ce wszyscy mamy teraz dokona\u0107 odkrycia Ameryki i biczowa\u0107 si\u0119, s\u0142uchaj\u0105c tych s\u0142abych p\u0142yt, podczas gdy nagrania debiutant\u00f3w bywaj\u0105 dzi\u015b lepsze. <\/p>\n

LED ZEPPELIN Presence (Deluxe Edition)<\/em><\/strong>, Swan Song 1976\/2015, 6\/10<\/strong>
\nLED ZEPPELIN In Through the Out Door (Deluxe Edition)<\/em><\/strong>, Swan Song 1979\/2015, 3\/10<\/strong>
\nLED ZEPPELIN Coda (Deluxe Edition)<\/em><\/strong>, Swan Song 1982\/2015, 4\/10<\/strong><\/p>\n