{"id":8613,"date":"2015-08-26T16:08:22","date_gmt":"2015-08-26T14:08:22","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8613"},"modified":"2015-08-26T16:11:09","modified_gmt":"2015-08-26T14:11:09","slug":"zwyczajni-nadzwyczajni","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/08\/26\/zwyczajni-nadzwyczajni\/","title":{"rendered":"Zwyczajni nadzwyczajni"},"content":{"rendered":"

Premiera nowej p\u0142yty grupy Beach House<\/strong> to taka sytuacja, gdy na ca\u0142ym \u015bwiecie setki dziennikarzy (i jeszcze paru bloger\u00f3w) pracuj\u0105 nad tym, \u017ceby to, co ci\u0105gle jest do siebie podobne, przedstawi\u0107 w spos\u00f3b, kt\u00f3ry oka\u017ce si\u0119 cho\u0107 odrobin\u0119 \u015bwie\u017cy i jeszcze niepodobny do tego, co m\u00f3wi\u0105 inni. Trudne. Bo nie do\u015b\u0107, \u017ce o konwencji, kt\u00f3r\u0105 przyj\u0105\u0142 sobie ten popularny ameryka\u0144ski duet, w og\u00f3le pisa\u0107 trudno, to jeszcze powtarzana w niesko\u0144czono\u015b\u0107 zaczyna budzi\u0107 w\u0105tpliwo\u015bci. Album Teen Dream<\/em> ogrywa\u0142em wi\u0119c, zastanawiaj\u0105c si\u0119 nad monotoni\u0105 i zatrudniaj\u0105c do pomocy dziecko<\/a>, a album Bloom<\/em> pr\u00f3bowa\u0142em zestawi\u0107 z now\u0105 p\u0142yt\u0105 The Beach Boys<\/a>. Dzi\u015b zastanawiam si\u0119, czy w og\u00f3le ca\u0142a ta zabawa w szukanie oryginalno\u015bci na si\u0142\u0119 ma sens.<\/p>\n

Dostajemy w pi\u0105tek pi\u0105t\u0105 p\u0142yt\u0119 tego tak szeroko opisywanego duetu – jako \u015bwiadectwo poszukiwa\u0144. Podkre\u015blam: pi\u0105t\u0105. I podkre\u015blam: \u015bwiadectwo poszukiwa\u0144. Albo nawet: zmian. Te ostatnie s\u0105 jednak kosmetyczne i wi\u0119cej psuj\u0105 ni\u017c poprawiaj\u0105 w stosunku do ca\u0142kiem udanej p\u0142yty Bloom<\/em>. Wra\u017cliwo\u015b\u0107 pozostaje wra\u017cliwo\u015bci\u0105, m\u0142odzie\u0144czo\u015b\u0107 – m\u0142odzie\u0144czo\u015bci\u0105, pow\u0142\u00f3czysto\u015b\u0107 – pow\u0142\u00f3czysto\u015bci\u0105, a senno\u015b\u0107 – senno\u015bci\u0105. W zbli\u017conych proporcjach i ustawieniach na konsolecie, cho\u0107 zesp\u00f3\u0142 (producent jest tym samym producentem co ostatnio) pracowa\u0142 w Luizjanie, a nie w Teksasie. Nawet tytu\u0142 Depression Cherry<\/em> nale\u017cy uzna\u0107 za pozostaj\u0105cy w \u015bwiecie tytu\u0142\u00f3w p\u0142yt Beach House. Stare brzmienia organ\u00f3w, automat\u00f3w perkusyjnych i gitara hawajska pozostaj\u0105 dalej starymi brzmieniami wy\u017cej wspomnianych. W szczeg\u00f3lno\u015bci Yamaha PS-20<\/a> pozostaje t\u0105 sam\u0105 Yamah\u0105 PS-20, tyle \u017ce zaskoczenie zwi\u0105zane z wykorzystaniem tego instrumentu wydaje si\u0119 z czasem coraz mniejsze. Pastelowe ch\u00f3rki pozostaj\u0105 podobnie pastelowe. Po prostu pastelowe. P\u0142yta jest tak samo \u0142adna i tak samo monotonna, a termin dream pop <\/em> wci\u0105\u017c opisuj\u0105cy to wszystko ze zbli\u017con\u0105 trafno\u015bci\u0105 pozostaje zarazem r\u00f3wnie bezsensowny jak poprzednio. <\/p>\n

Owa subtelna r\u00f3\u017cnica polega na tym, \u017ce brzmienia retro przekierowuj\u0105 nas teraz nieco wyra\u017aniej w stron\u0119 duetu Broadcast, momentami mo\u017ce jeszcze Stereolab (Space Song<\/em>) czy nawet Mercury Rev. Wszystkie retro-instrumenty i elementy brzmienia z drugiej r\u0119ki robi\u0105 swoje. A melodie partii wokalnych (10:37<\/em>) tu i \u00f3wdzie nawi\u0105zuj\u0105 do melodii Panda Beara, kt\u00f3ry dot\u0105d z zespo\u0142em Beach House mia\u0142 wsp\u00f3lne g\u0142\u00f3wnie to, \u017ce nie bardzo swoj\u0105 konwencj\u0119 zmienia\u0142. Ale jednak i on, i jeszcze My Bloody Valentine (odniesienia s\u0105 jak zwykle) zmieniali si\u0119 w por\u00f3wnaniu z BN nie do poznania. Z Cocteau Twins bym ju\u017c duetu w og\u00f3le nie zestawia\u0142. Niech b\u0119dzie, \u017ce ze wzgl\u0119du na to, jak bardzo Cocteau Twins zmieniali sw\u00f3j styl.<\/p>\n

Przes\u0142ucha\u0142em wi\u0119c to nowe Beach House tyle razy, na ile pozwoli\u0142 mi udost\u0119pniony stream, robi\u0105c do tego bezsensowne notatki sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 z tych s\u0142\u00f3w, kt\u00f3re w kontek\u015bcie Beach House pojawia\u0142y si\u0119 ju\u017c wielokrotnie, po czym niespodziewanie dozna\u0142em ol\u015bnienia, s\u0142uchaj\u0105c nowej p\u0142yty grupy The Fratellis<\/strong> Eyes Wide, Tongue Tied<\/em>, kt\u00f3ra nie ma z Beach House prawie nic wsp\u00f3lnego (pr\u00f3cz tego, \u017ce szkocki zesp\u00f3\u0142 istnieje z grubsza tak samo d\u0142ugo – ok. 10 lat). Jest weso\u0142kowat\u0105, drugoligow\u0105 grup\u0105, a w\u015br\u00f3d krytyk\u00f3w ciesz\u0105 si\u0119 marn\u0105 reputacj\u0105. Ale po ca\u0142ym dniu s\u0142uchania Beach House naturalno\u015b\u0107 i rhythm’n’bluesowa rytmika Fratellich zyska\u0142a dla mnie warto\u015b\u0107. Poczucie humoru i bezpretensjonalno\u015b\u0107 tej w istocie do\u015b\u0107 g\u0142upawej muzyki, kt\u00f3ra t\u0119skni za Ameryk\u0105 niczym Beach House za Europ\u0105, wyda\u0142y mi si\u0119 o\u017cywcze. Ale najbardziej uderzy\u0142o mnie to, \u017ce podobnie jak Beach House rzecz, wprawdzie z wi\u0119ksz\u0105 bezczelno\u015bci\u0105 i dezynwoltur\u0105, ale zmierza donik\u0105d. Bo przecie\u017c i w towarzystwie Alexa Scally’ego i Victorii Legrand odby\u0142em mianowicie tzw. podr\u00f3\u017c muzyczn\u0105, kt\u00f3ra sko\u0144czy\u0142a si\u0119 dok\u0142adnie w tym samym punkcie, co rozpocz\u0119\u0142a. <\/p>\n

S\u0105 oczywi\u015bcie tacy, kt\u00f3rzy wiedzieli to ju\u017c wcze\u015bniej. Przyznaj\u0119. W\u015br\u00f3d morza tekst\u00f3w o Beach House przeczyta\u0107 mo\u017cna by\u0142o ju\u017c i o tym, \u017ce sko\u0144czyli si\u0119 na ka\u017cdej z czterech poprzednich p\u0142yt. Z regu\u0142y to rozczarowanie jest jako\u015b skorelowane z momentem, w kt\u00f3rym si\u0119 ten zesp\u00f3\u0142 polubi\u0142o. Nie b\u0119d\u0119 wi\u0119c robi\u0142 unik\u00f3w – nic mnie ju\u017c nie powstrzyma przed zako\u0144czeniem opowie\u015bci o tej p\u0142ycie sentencj\u0105 rodem z Coelho, \u017ce to, co kiedy\u015b by\u0142o urokliwe, wcze\u015bniej czy p\u00f3\u017aniej stanie si\u0119 dra\u017cni\u0105c\u0105 manier\u0105. A przy pi\u0105tej podobnej p\u0142ycie to ju\u017c nie kwestia „czy”, tylko kwestia „kiedy”.<\/p>\n

BEACH HOUSE Depression Cherry<\/em><\/strong>, Sub Pop\/Bella Union 2015, 6\/10<\/strong>
\nA The Fratellis 5\/10, je\u015bli kogo\u015b w og\u00f3le ta informacja interesuje.<\/p>\n