{"id":8660,"date":"2015-09-01T16:44:42","date_gmt":"2015-09-01T14:44:42","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8660"},"modified":"2015-09-01T22:13:38","modified_gmt":"2015-09-01T20:13:38","slug":"zwariowana-zblazowana-zbuntowana","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/09\/01\/zwariowana-zblazowana-zbuntowana\/","title":{"rendered":"Zwariowana? Zblazowana? Zbuntowana?"},"content":{"rendered":"

Podejrzewa\u0142em, \u017ce w ko\u0144cu przyjdzie mi si\u0119 zaj\u0105\u0107 na tym blogu muzyczn\u0105 transgresj\u0105 Miley Cyrus<\/strong>. Ale nie przypuszcza\u0142em, \u017ce w tak ciekawych okoliczno\u015bciach. Mina Nicki Minaj na wr\u0119czonych w ostatni weekend nagrodach VMA – kt\u00f3re z muzyk\u0105 nie maj\u0105 wiele wsp\u00f3lnego od lat – by\u0142a bezcenna. Cyrus skrad\u0142a show wszystkim, u\u017cywaj\u0105c tych samych \u015brodk\u00f3w, co ca\u0142a reszta – golizny, wyzywaj\u0105cych p\u00f3z i gwiazdorskiej bezczelno\u015bci – tyle \u017ce w wyra\u017anej przesadzie. Robi\u0105c z cyrku cyrk. \u015aledz\u0119 wi\u0119c od wczoraj doniesienia i lamenty medi\u00f3w, kt\u00f3re rzadko mnie interesuj\u0105: RMF Maxxx o tym, \u017ce Cyrus by\u0142a „prawie naga”, albo Eski, \u017ce jej nowy teledysk to najbardziej oble\u015bny wideoklip wszech czas\u00f3w. Czytam wreszcie opinie fan\u00f3w, kt\u00f3rzy zastanawiaj\u0105 si\u0119, czy to, co obserwuj\u0105, to mo\u017ce tylko jaki\u015b \u017cart. Ciekawa sytuacja, szczeg\u00f3lnie \u017ce przegl\u0105daj\u0105c reakcje internetu na przemian\u0119 dawnej gwiazdki Disneya, s\u0142ucham jej nowej, w\u0142a\u015bnie udost\u0119pnionej za darmo p\u0142yty<\/a>. W ten spos\u00f3b gwiazda najwyra\u017aniej chce przepu\u015bci\u0107 zarobione na wczesnej karierze pieni\u0105dze.<\/p>\n

By\u0142o co przepuszcza\u0107 – poprzedni album Bangerz <\/em>sprzeda\u0142 si\u0119 w jakich\u015b 5 mln kopii. Do tego dochodz\u0105 spore zyski Cyrus ze streamingu (klip Wrecking Ball<\/em> ma aktualnie jakie\u015b 800 mln ods\u0142on). I by\u0142o z kim przepuszcza\u0107, bo od jakiego\u015b czasu Miley przyja\u017ani si\u0119 z Wayne’em Coyne’em z The Flaming Lips, kt\u00f3ry by\u0142by w stanie wyda\u0107 na konfetti, brokat i fluorescencyjne farby r\u00f3wnowarto\u015b\u0107 PKB \u015bredniej wielko\u015bci kraju. Do tego jeszcze, jak si\u0119 sugeruje, prze\u017cywa kryzys wieku \u015bredniego, co zreszt\u0105 potwierdza\u0142aby tendencja do \u017cart\u00f3w na wi\u0119ksz\u0105 skal\u0119, jak wnoszenie atrapy granatu na lotnisko w Oklahomie (albo zachowa\u0144 w stylu wyrzucenia perkusisty z byle powodu<\/a>). Cz\u0119ste wsp\u00f3\u0142prace z m\u0142odszymi o 30 lat wokalistkami (Miley, Ke$ha) te\u017c nie s\u0105 tu kontrargumentem. Poza tym dzi\u0119ki Miley Cyrus lider The Flaming Lips ma okazj\u0119 pracowa\u0107 w skali makro, w dodatku jeszcze sprowadzaj\u0105c na z\u0142\u0105 drog\u0119 psychodelii i radykalnych rozwi\u0105za\u0144 muzycznych gwiazdk\u0119 banalnego popu. A dla niej to partner niebezpieczny o tyle, \u017ce nie jest dobrym wujkiem, kt\u00f3ry zastopuje i powie, \u017ce „tego si\u0119 nie godzi”. Wr\u0119cz przeciwnie.<\/p>\n

Nowa Cyrus przedstawi\u0142a si\u0119 ju\u017c podczas gali VMA i ten sam utw\u00f3r Dooo It!<\/em> otwiera p\u0142yt\u0119: „Tak, pal\u0119 trawk\u0119 \/ Tak, kocham pok\u00f3j \/ Ale mam to gdzie\u015b \/ Nie jestem hipisk\u0105”. To niez\u0142a odpowied\u017a na pytanie o to, czy dostajemy jakich\u015b zestaw ods\u0105czonych z cukierkowo\u015bci, ale wci\u0105\u017c popowych pie\u015bni protestu. Nic z tych rzeczy. P\u0142yta Miley Cyrus and Her Dead Petz<\/em> to z grubsza ta sama naiwno\u015b\u0107, ale spuszczona ze smyczy. To kolorowy \u015bwiat, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 bardziej kolorowy i ta sama emocjonalno\u015b\u0107, kt\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 emocjonalnie przejaskrawiona, a do tego troch\u0119 naigrywania si\u0119 z samej siebie i swojego gwiazdorskiego statusu. Ten element niepowagi – cho\u0107by do piosenki o jej psie Floydzie (podobno zagryzionym przez kojoty) The Floyd Song<\/em> – wnosi w\u0142a\u015bnie Coyne i jego kompania. Poza tym wnosz\u0105 tu niestroj\u0105ce gitary, przesterowan\u0105 perkusj\u0119, kosmiczne syntezatory, efekty zniekszta\u0142caj\u0105ce wokale i mn\u00f3stwo innych pomys\u0142\u00f3w, z kt\u00f3rych zastosowaniem i tak troch\u0119 si\u0119 tu ograniczaj\u0105. I jeszcze – co docenia sama Cyrus – prac\u0119 zespo\u0142ow\u0105. Nie zrobili z tej p\u0142yty kolejnego albumu The Flaming Lips, cho\u0107 s\u0105 utwory, kt\u00f3re mo\u017cna by przeklei\u0107 na ich p\u0142yt\u0119 1:1, cho\u0107by melancholijny (w stylu The Soft Bulletin<\/em>) Karen Don’t Be Sad<\/em>.<\/p>\n

Pojawi\u0142y si\u0119 komentarze, \u017ce wokalistkom pop przeklina\u0107 nie wypada. A brzydkie s\u0142owa wyst\u0119puj\u0105 tu hurtowo i zazwyczaj syggalizuj\u0105 mniej psychodeliczne czy surrealistyczne, bardziej przyziemne fragmenty p\u0142yty. Czasem (to pewien zarzut, do kt\u00f3rego wr\u00f3c\u0119) brzmi\u0105ce zreszt\u0105 jak inna p\u0142yta. \u0141\u0105cz\u0105 si\u0119 – jak w BB Talk<\/em> – z mocnym wyra\u017caniem potrzeb seksualnych. S\u0105 momenty, gdy przemawia do nas wyra\u017anie zm\u0119czona gwiazda pop, momentami (Fweaky<\/em>) zblazowanie s\u0142ycha\u0107 wprost w jej g\u0142osie. Tu i \u00f3wdzie ewidentnie kala w\u0142asne gniazdo w prze\u015bmiewczym I’m So Drunk<\/em>. W 1 Sun<\/em> moim zdaniem wy\u015bmiewa Lan\u0119 Del Rey. Kiedy indziej – jak w ko\u0144cz\u0105cym p\u0142yt\u0119 Pablow the Blowfish <\/em>o zdech\u0142ej rybce-rozdymce – sam gubi\u0119 granic\u0119 mi\u0119dzy tym, co jest na powa\u017cnie, a co jest zgryw\u0105. Ale imponuje panowanie nad g\u0142osem, modulowanie jego brzmienia, aktorska gra, kt\u00f3ra si\u0119 tu odbywa. S\u0105 te\u017c na p\u0142ycie ewidentne d\u0142u\u017cyzny, szczeg\u00f3lnie w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci i w utworach, przy kt\u00f3rych nie majstrowali cz\u0142onkowie The Flaming Lips (Lighter<\/em>, banalny I Forgive Yiew<\/em>). W\u015br\u00f3d go\u015bci mamy Ariela Pinka w Tiger Dreams<\/em> – z metaforyczn\u0105 wizj\u0105 w\u0142asnej \u015bmierci, nagradzanej aplauzem przez publiczno\u015b\u0107. I jeszcze jedn\u0105 kluczow\u0105 fraz\u0105: And we always end up singin\u2019 the same song \/ Helps us to forget that we were wrong<\/em>.<\/p>\n

Ko\u0144cowe Twinkle Song<\/em> to jaka\u015b wizja na kwasie. Nie przejdzie to na \u017cadnej li\u015bcie przeboj\u00f3w, pod \u017cadn\u0105 szeroko\u015bci\u0105 geograficzn\u0105. Dlatego ciekaw jestem, co na to wyj\u015bcie poza konwencj\u0119 \u0142adn\u0105, bezpieczn\u0105, w stron\u0119 dziwnych opowie\u015bci przekazywanych z przesadzon\u0105, kampow\u0105 emocj\u0105, do jakiej nawet \u015bwiat cukierkowego popu nie przyzwyczaja, zareaguj\u0105 s\u0142uchacze. Ja bym wyci\u0105\u0142 z tej 92-minutowej p\u0142yty rewelacyjny album na 40-45 minut. Ale oczywi\u015bcie mog\u0119 by\u0107 przesadnie przywi\u0105zany do zwartej p\u0142yty czas\u00f3w winylu na 40 minut, kt\u00f3r\u0105 sztucznie rozd\u0119to do minut 70, gdy pojawi\u0142 si\u0119 kompakt, a w sytuacji darmowego streamingu uros\u0142a do absurdalnych rozmiar\u00f3w. Poza tym utwory dziel\u0105 si\u0119 zbyt zasadniczo na te, kt\u00f3re Mike Will Made It przygotowywa\u0142 najwyra\u017aniej z my\u015bl\u0105 o kolejnej „zwyk\u0142ej” p\u0142ycie Miley, i na reszt\u0119, autorstwa samej Cyrus i The Flaming Lips.<\/p>\n

Jest oczywi\u015bcie uproszczona odpowied\u017a na to wszystko: narkotyki. Tak jak w s\u0142ynnej opowie\u015bci dotycz\u0105cej jednego z brytyjskich rave’\u00f3w pod go\u0142ym niebem w roku 1989, kiedy to lokalny inspektor policji mia\u0142 w czasie rozprawy s\u0105dowej przeciwko organizatorom imprezy zeznawa\u0107: \u201ePo tym, jak us\u0142ysza\u0142em, jak\u0105 puszczaj\u0105 muzyk\u0119, chcia\u0142em z miejsca oskar\u017cy\u0107 ich na podstawie ustawy o nadu\u017cyciu narkotyk\u00f3w\u0081”. Nie oskar\u017cam Cyrus o nadu\u017cywanie. Zreszt\u0105 to doros\u0142a osoba, a ocenianie gwiazdy pop wed\u0142ug innych kryteri\u00f3w ni\u017c eksperymentuj\u0105cych z LSD cz\u0142onk\u00f3w The Beatles czy za\u0107panych przez p\u00f3\u0142 \u017cycia, ale ca\u0142kiem tw\u00f3rczych Stones\u00f3w by\u0142oby jak\u0105\u015b skrajn\u0105 g\u0142upot\u0105 i hipokryzj\u0105. Jej firma Smiley Miley Inc. (skojarzenia?) wyda\u0142a w\u0142a\u015bnie p\u0142yt\u0119, na podstawie kt\u00f3rej mo\u017cna by pr\u00f3bowa\u0107 aresztowa\u0107 autork\u0119 i wszystkich wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w na podstawie tej samej ustawy, na kt\u00f3r\u0105 powo\u0142ywa\u0142 si\u0119 angielski policjant. Tyle \u017ce w g\u0142upawej bran\u017cy, z kt\u00f3rej wysz\u0142a Miley, album o tak dziwnej zawarto\u015bci, niepokoj\u0105cym charakterze i demonstracyjnie eklektycznym brzmieniu i tak nieoczywiste, a przy tym nonszalancko rzucone, niedopracowane marketingowo pomys\u0142y, to ju\u017c nie skandal, to granat podrzucony pod „\u015bciank\u0119”. <\/p>\n

MILEY CYRUS Miley Cyrus and Her Dead Petz<\/em><\/strong>, Miley Smiley Inc. 2015, 7\/10<\/strong><\/p>\n