{"id":87,"date":"2010-06-08T15:34:51","date_gmt":"2010-06-08T13:34:51","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=87"},"modified":"2010-06-09T10:56:07","modified_gmt":"2010-06-09T08:56:07","slug":"kaczynski-komorowski-i-ktory-jest-bardziej-masonem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/06\/08\/kaczynski-komorowski-i-ktory-jest-bardziej-masonem\/","title":{"rendered":"Kaczy\u0144ski-Komorowski (i kt\u00f3ry jest bardziej Masonem)"},"content":{"rendered":"

Podczas wczorajszej dyskusji internetowej ze znajomymi wpad\u0142em na pomys\u0142, \u017ce r\u00f3wnie dobrze mogliby\u015bmy zamiast prezydenta wybiera\u0107 naczelnego dendrologa kraju. Kaczy\u0144ski w nieko\u0144cz\u0105cym si\u0119 poszukiwaniu narodowego DNA opowiada o d\u0119bie Bartku, a Komorowski – o starej czere\u015bni, z kt\u00f3rej ojciec zrywa\u0142 matce owoce, gdy urodzi\u0142 si\u0119 ma\u0142y Bronek. Z konkret\u00f3w g\u0142\u00f3wnie to po ich spotach zostaje – stare drzewa. Tak jakby si\u0119 um\u00f3wili, \u017ce nic nie m\u00f3wi\u0105 na temat prezydentury w Polsce. Jak gdyby si\u0119 um\u00f3wili, \u017ce si\u0119 nie reklamuj\u0105.<\/br><\/p>\n

Tyle o wyborach, bo jak zwykle wykorzystuj\u0119 perfidnie techniki culture jammingu<\/a>, by opowiedzie\u0107 o p\u0142ycie lidera zespo\u0142u, kt\u00f3ry mia\u0142 (i ma) podobny do naszych dw\u00f3ch polityk\u00f3w problem. Jego szkocki zesp\u00f3\u0142 nazywa\u0142 si\u0119 The Beta Band, wszed\u0142 przebojem pod koniec lat 90., zjednuj\u0105c sobie z miejsca krytyk\u00f3w wspania\u0142ymi umiej\u0119tno\u015bciami pisania melodyjnych piosenek w pozbawionej kompleks\u00f3w, ale i pretensji stylistyce przypominaj\u0105cej The Beatles przeniesionych w czasy hiphopowych beat\u00f3w (w\u0142\u0105cznie z tym, \u017ce samego Masona por\u00f3wnywano czasem z Paulem McCartneyem). Mieli wprawdzie problem z pokazaniem pe\u0142ni swoich mo\u017cliwo\u015bci na jednej p\u0142ycie (za najlepsz\u0105 uznawana by\u0142a wczesna sk\u0142adanka EP-ek „The Three E.P.’s”), ale pojedyncze utwory nagrywali osza\u0142amiaj\u0105co dobre. Zesp\u00f3\u0142 z za\u0142o\u017cenia nie robi\u0142 jednak wiele, by si\u0119 sprzeda\u0107 – poza pisaniem dobrych piosenek – wi\u0119c, jak \u0142atwo si\u0119 spodziewa\u0107, pozosta\u0142 ze s\u0142aw\u0105 raczej kultow\u0105 ni\u017c masow\u0105. Nic dziwnego, skoro na zdj\u0119ciach prezentowa\u0142 si\u0119 tak oto<\/a>. W 2004 roku og\u0142osi\u0142, \u017ce si\u0119 rozwi\u0105zuje – w\u0142a\u015bnie ze wzgl\u0119du na rozczarowanie brakiem popularno\u015bci (moim zdaniem troch\u0119 przesadzali). W tym samym czasie zacz\u0119li uchodzi\u0107 (o paradoksie) za zesp\u00f3\u0142 doskonale nadaj\u0105cy si\u0119 do reklam, ich utw\u00f3r „Squares” mo\u017cna by\u0142o us\u0142ysze\u0107 w kilku r\u00f3\u017cnych reklam\u00f3wkach, tak\u017ce w Polsce.<\/br><\/p>\n

\u00d3w lider, Steve Mason<\/strong>, wyda\u0142 w\u0142a\u015bnie pierwszy album solowy. Zradykalizowa\u0142 si\u0119 w podej\u015bciu do jego otoczki marketingowej. Nie do\u015b\u0107, \u017ce wyda\u0142 go w ma\u0142ej przybud\u00f3wce troch\u0119 wi\u0119kszej wytw\u00f3rni niezale\u017cnej, to jeszcze wyda\u0142 w skrajnie minimalistycznej postaci: pude\u0142ko jest czarne z wierzchu, a bia\u0142e pod spodem, w \u015brodku ksi\u0105\u017ceczka z rozmazanymi zdj\u0119ciami (jedno z nich s\u0142u\u017cy mi tu za ok\u0142adk\u0119 ca\u0142o\u015bci – inaczej mieliby\u015bmy czarny kwadrat), sam kr\u0105\u017cek bez \u017cadnych oznacze\u0144. Tytu\u0142y s\u0105 tylko na folii opakowuj\u0105cej album, wi\u0119c trzeba je sobie przeklei\u0107 osobi\u015bcie na pude\u0142ko, je\u015bli kto\u015b chce je zachowa\u0107. Ca\u0142a ta oprawa jest o tyle dziwna, \u017ce album wype\u0142niaj\u0105 leniwe, rozmarzone, ale zn\u00f3w niezwykle melodyjne piosenki dla wszystkich. Ujmuj\u0105ce, pastelowe (tytu\u0142owe) „Boys Outside” to rodzaj earworma w dobrym gu\u015bcie – przykleja si\u0119 to-to do uszu, podobnie jak „Lost and Found” (cho\u0107 to wykorzystuje ju\u017c nieco bardziej oklepane patenty), z kolei „Stress Position” to \u0142adne nawi\u0105zanie do stylistyki mi\u0119dzy Talk Talk a Davidem Sylvianem. Nie gubi lekko\u015bci i wdzi\u0119ku, kt\u00f3ry ma ta p\u0142yta w ca\u0142o\u015bci, a prowadzi Masona w rejony bardziej wyrafinowane. Ca\u0142y album jest dla wszystkich, a zarazem dla tych bardziej wtajemniczonych – ma wi\u0119c wszystkie zalety nagra\u0144 The Beta Band. Ma te\u017c ich wady, jest niekonieczny, osobny, nie kreuje nowego stylu i nowej jako\u015bci, z pewno\u015bci\u0105 jest te\u017c nier\u00f3wny. Ale idzie o to, \u017ceby minusy nie przes\u0142oni\u0142y nam plus\u00f3w. Bo – m\u00f3wi\u0105c j\u0119zykiem polityki – g\u0142os oddany na Steve’a Masona i The Beta Band nigdy nie by\u0142 g\u0142osem straconym. W przeciwie\u0144stwie do g\u0142os\u00f3w oddanych na polskich polityk\u00f3w.<\/br><\/p>\n

\"\"<\/a>STEVE MASON „Boys Outside”<\/strong>
\nDouble Six
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Boys Outside”, „Understand My Heart”, „Stress Position”<\/br><\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Podczas wczorajszej dyskusji internetowej ze znajomymi wpad\u0142em na pomys\u0142, \u017ce r\u00f3wnie dobrze mogliby\u015bmy zamiast prezydenta wybiera\u0107 naczelnego dendrologa kraju. Kaczy\u0144ski w nieko\u0144cz\u0105cym si\u0119 poszukiwaniu narodowego DNA opowiada o d\u0119bie Bartku, a Komorowski – o starej czere\u015bni, z kt\u00f3rej ojciec zrywa\u0142 matce owoce, gdy urodzi\u0142 si\u0119 ma\u0142y Bronek. Z konkret\u00f3w g\u0142\u00f3wnie to po ich spotach zostaje […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,7,9],"tags":[94,26,95,96],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/87"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=87"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/87\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=87"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=87"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=87"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}