{"id":8717,"date":"2015-09-09T09:44:13","date_gmt":"2015-09-09T07:44:13","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8717"},"modified":"2015-09-09T09:48:53","modified_gmt":"2015-09-09T07:48:53","slug":"krtk-jst-pkn","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/09\/09\/krtk-jst-pkn\/","title":{"rendered":"Krtk jst pkn"},"content":{"rendered":"

Kr\u00f3tkie jest pi\u0119kne. Przypomnia\u0142 mi o tym nowy numer „Noise Magazine”<\/a>. Gdy ju\u017c przeczyta\u0142em teksty moich ulubionych felietonist\u00f3w, rzuci\u0142em si\u0119 na opowie\u015b\u0107 o p\u0142ycie S.O.D. Speak English or Die<\/em>, kt\u00f3ra – co u\u015bwiadomi\u0142em sobie w trakcie lektury – ma ju\u017c 30 lat. Mia\u0142 by\u0107 \u017cartem, a sta\u0142 si\u0119 kamieniem milowym w historii ci\u0119\u017ckiej muzyki<\/em> – pisze o albumie Piotr Miecznikowski. Zapewne ma racj\u0119, ale zaraz, dla mnie S.O.D. pozostali \u017cartem. Za to jakim! Najpi\u0119kniejszym \u017cartem, o jakim pi\u0105toklasista m\u00f3g\u0142 z wypiekami na twarzy opowiada\u0107 swoim r\u00f3wie\u015bnikom, powtarzaj\u0105c z pami\u0119ci nie fragment, tylko ca\u0142\u0105 „Ballad\u0119 o Jimim Hendriksie”<\/a>. Diamonds and Rust<\/a><\/em> jestem sobie w stanie do dzi\u015b nie tyle za\u015bpiewa\u0107, co odtworzy\u0107 w g\u0142owie o ka\u017cdej porze dnia i nocy. O co \u0142atwo, bo to niespe\u0142na trzy sekundy. Nad numerami ich siostrzanego Anthraxu musia\u0142bym si\u0119 ju\u017c nie\u017ale nawysila\u0107. Mog\u0142em te\u017c po drodze zapomnie\u0107, dlaczego S.O.D. mieli znaczenie, ale zapami\u0119ta\u0142em same utwory. Moc miniatury jest wielka i niedoceniana.<\/p>\n

Otwieram z kolei najnowsze e-wydanie „New Yorkera”, a tam – po\u015br\u00f3d tekst\u00f3w d\u0142ugich i jeszcze d\u0142u\u017cszych – 8 kr\u00f3tkich opowiada\u0144 SF Paula Simmsa, o kt\u00f3rym nie wiem zbyt wiele, a mo\u017ce powinienem, bo ma po\u015brednio zwi\u0105zek z muzyk\u0105 jako wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca muzycznego serialu Flight of the Conchords<\/em>. I pewnie nie powinienem cytowa\u0107 w ca\u0142o\u015bci, ale s\u0105 kr\u00f3tkie wi\u0119c przytocz\u0119 jedno we w\u0142asnym przek\u0142adzie na szybko:
\n– Czy ksi\u0119\u017cyc jest coraz wi\u0119kszy? – zapyta\u0142o moje trzyletnie dziecko, obserwuj\u0105c pilnie niebo.
\n– Nie, kochanie – u\u015bmiechn\u0105\u0142em si\u0119. – To tylko z\u0142udzenie optyczne wywo\u0142ane tym, \u017ce schodzi nad horyzont.
\nWtedy jednak odwr\u00f3ci\u0142em si\u0119 i spojrza\u0142em.<\/em><\/p>\n

To mi z kolei przypomnia\u0142o moje ulubione opowiadanie nie\u017cyj\u0105cego ju\u017c Tuliego Kupferberga, poety, fantasty i (w\u0105tek muzyczny) cz\u0142onka nies\u0142usznie zapomnianej grupy The Fugs<\/a>. Znalaz\u0142em je dawno temu (kr\u00f3tko po kontakcie z S.O.D.) w antologii Kroki w nieznane<\/em> i bardzo mi si\u0119 spodoba\u0142o. Nie mia\u0142em pod r\u0119k\u0105 kserokopiarki (lata 80.), wi\u0119c szybko przepisa\u0142em, notuj\u0105c nazwisko t\u0142umacza, Lecha J\u0119czmyka. Je\u015bli napisz\u0119, \u017ce to by\u0142 wtedy m\u00f3j ulubiony t\u0142umacz, to mo\u017ce przymknie oko na przecytowanie T\u0119sknoty <\/em>Kupferberga w ca\u0142o\u015bci. Cytuj\u0119 z pami\u0119ci, sprawdzaj\u0105c w internetach:
\nBy\u0142a sobie raz bomba atomowa, kt\u00f3ra chcia\u0142a by\u0107 kul\u0105 karabinow\u0105.
\n\u2014 Dlaczego \u2014 pyta\u0142y inne bomby atomowe \u2014 zamiast cieszy\u0107 si\u0119, \u017ce jeste\u015b wielk\u0105 bomb\u0105 atomow\u0105, chcesz by\u0107 ma\u0142\u0105 kulk\u0105 karabinow\u0105?
\n\u2014 Poniewa\u017c odczuwam brak osobistego kontaktu z lud\u017ami \u2014 westchn\u0119\u0142a bomba.<\/em><\/p>\n

Mam nadziej\u0119, \u017ce te dwa przyk\u0142ady okaza\u0142y si\u0119 ju\u017c pewnym dowodem zalet kr\u00f3tkiej formy. Co do wad, pewnie znacz\u0105c\u0105 jest fakt, \u017ce zwykle niewiele mo\u017cna zarobi\u0107 za co\u015b takiego. Cho\u0107 dla Bernarda Parmegianiego jego pi\u0119kny, futurystyczny sygna\u0142 lotniska Paris-Charles-de-Gaulle<\/a> – kt\u00f3ry mo\u017cna by\u0142o us\u0142ysze\u0107 na miejscu ponad 30 lat – by\u0142 z pewno\u015bci\u0105 wa\u017cn\u0105 pozycj\u0105 w bud\u017cecie. Podobnie jak kilkusekundowy d\u017cingiel Expo 2000 w Hanowerze autorstwa Kraftwerk albo muzyczne intro Windows 95<\/a> stworzone przez Briana Eno. Je\u015bli popatrze\u0107 na to od strony chronologii – w pewnym sensie na dziesi\u0119ciolecie p\u0142yty Stormtroopers Of Death. Bo chocia\u017c estetyki s\u0105 skrajnie r\u00f3\u017cne, to przecie\u017c o\u015bmiosekundowa Ballad of Jimi Hendrix<\/em> da si\u0119 zestawi\u0107 z sze\u015bciosekundowym sygna\u0142em Windows. <\/p>\n