{"id":8754,"date":"2015-09-16T10:59:55","date_gmt":"2015-09-16T08:59:55","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8754"},"modified":"2015-09-16T21:32:01","modified_gmt":"2015-09-16T19:32:01","slug":"taktyka-chowania-keitha-richardsa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/09\/16\/taktyka-chowania-keitha-richardsa\/","title":{"rendered":"Taktyka chowania Keitha Richardsa"},"content":{"rendered":"

Wyobra\u017ania to czysta magia. We\u017amy problem uchod\u017ac\u00f3w: jedyne, co si\u0119 liczy w do\u015b\u0107 zawstydzaj\u0105cej k\u0142\u00f3tni na ten temat, to gor\u0105czkowe wyobra\u017cenia na temat uchod\u017ac\u00f3w, bo o samym problemie wiemy w Polsce niewiele wi\u0119cej ni\u017c o UFO. Albo obietnice wyborcze: wiemy ju\u017c dobrze, \u017ce powszechnie nie s\u0105 spe\u0142niane, ale wyobra\u017camy sobie, kto jest w stanie nie zrealizowa\u0107 swoich obietnic w bardziej godny spos\u00f3b, okazuj\u0105c wyborcom odrobin\u0119 szacunku. Wreszcie nowa p\u0142yta Keitha Richardsa<\/strong> – ju\u017c za dwa dni tu b\u0119dzie, na razie jest jednak najpilniej strze\u017con\u0105 p\u0142yt\u0105 roku i niewiele mog\u0119 o niej powiedzie\u0107. Mog\u0119 sobie jednak – dzi\u0119ki pewnej wyobra\u017ani – wyobrazi\u0107, dlaczego nie ma sensu rozbudza\u0107 wielkich nadziei. I sk\u0105d si\u0119 wzi\u0119\u0142a ta taktyka chowania Keitha.<\/p>\n

\"keith-richards-crosseyed-heart\"<\/a><\/p>\n

Wygl\u0105da na to, \u017ce album Crosseyed Heart<\/em> jest wr\u0119cz najlepiej zabezpieczon\u0105 p\u0142yt\u0105 roku. Powy\u017cszy screen z serwisu Has It Leaked? dokumentuje stan na wczoraj. P\u0142yt\u0119 zapowiedziano przynajmniej dwa miesi\u0105ce temu, pojutrze premiera, rzecz w produkcji od przynajmniej tygodni, a do sieci nie wyciek\u0142a. To sytuacja rzadko spotykana. Jedynym \u017ar\u00f3d\u0142em informacji dla biednych polskich dziennikarzy („Biedni polscy dziennikarze patrz\u0105 na Keitha Richardsa”?) s\u0105 relacje z tzw. listening party w Electric Lady Studios w Nowym Jorku, na kt\u00f3re pod koniec lipca trafi\u0142o – cytuj\u0119 „New Yorkera” – kilka tuzin\u00f3w ludzi, kt\u00f3rzy zgodzili si\u0119 na warunki uczestnictwa (nie wolno publikowa\u0107 nic na temat albumu przed okre\u015blon\u0105 dat\u0105), wi\u0119c cz\u0119\u015b\u0107 z nich opowiada\u0142a p\u00f3\u017aniej tylko o tym, \u017ce podano wino i kanapki, a Richards pojawi\u0142 si\u0119 na chwil\u0119 i krzycza\u0142, \u017ceby da\u0107 g\u0142o\u015bniej. Z jak\u0105\u017c ulg\u0105 przyj\u0105\u0142em brak zaprosze\u0144 dla polskiej prasy muzycznej – praca w takich warunkach to musia\u0142 by\u0107 istny horror. <\/p>\n

Oczywi\u015bcie pierwsze recenzje przedstawicieli owych kilku tuzin\u00f3w ju\u017c si\u0119 ukaza\u0142y. Wiemy zatem, \u017ce p\u0142yta zawiera cover Gregory Isaacs, \u017ce jest tu standard Goodnight, Irene<\/em> oraz duet z Nor\u0105 Jones, \u017ce wreszcie ojciec muzycznego wsp\u00f3\u0142pracownika Richardsa, Ivana Neville’a, czyli Aaron Neville te\u017c si\u0119 tu udziela wokalnie (wcze\u015bniej KR produkowa\u0142 mu p\u0142yt\u0119<\/a>). \u017be graj\u0105 inni cz\u0142onkowie sformowanej przez KR grupy X-Pensive Winos (w tym nieod\u017ca\u0142owany Bobby Keys – to chyba jedna z jego ostatnich sesji). \u017be wreszcie p\u0142yta jest zr\u00f3\u017cnicowana (jak pozosta\u0142e albumy KR), z w\u0105tkami bluesowymi, ale i takimi, kt\u00f3re mog\u0105 si\u0119 kojarzy\u0107 z okresem Some Girls<\/em>. Wiemy, \u017ce jest troch\u0119 przyjemnego grania KR na akustycznej gitarze i du\u017co jego grania w og\u00f3le, co nie dziwi nic a nic. Will Hermes w „Rolling Stone” przyzna\u0142 3,5 na 5 gwiazdek. Tyle samo, ile ma obok nowe Duran Duran – co samo w sobie nie wygl\u0105da na wielk\u0105 zach\u0119t\u0119 – ale te\u017c tyle samo, ile „RS” da\u0142 nowemu Low, nowemu The Weeknd i Miley Cyrus. W\u0142a\u015bciwie ka\u017cdemu w tym tygodniu. David Fricke, wyj\u0105tkowo na \u0142amach „Mojo”, opublikowa\u0142 ca\u0142kiem entuzjastyczn\u0105 recenzj\u0119 Richardsa, sugeruj\u0105c, \u017ce to jego najlepszy solowy album w karierze.<\/p>\n

Ten sam Fricke pierwsz\u0105 solow\u0105 p\u0142yt\u0119 Richardsa Talk Is Cheap <\/em>oceni\u0142 swego czasu (1988 r.) „Rolling Stonie” z pewna doz\u0105 krytyzmu (na 3,5 oczywi\u015bcie), pisz\u0105c, \u017ce jest przyjemna w czasach, gdy „zbyt wiele nagra\u0144 sk\u0142ada si\u0119 z 10 proc. pomys\u0142\u00f3w i 90 proc. remiksu”. Problem w tym, \u017ce z dzisiejszej perspektywy nie bardzo widz\u0119 na Talk Is Cheap<\/em> materia\u0142 do remiks\u00f3w. Po latach wida\u0107 – albo s\u0142ycha\u0107 – lepiej, \u017ce by\u0142a albumem drugo-, a mo\u017ce i trzeciorz\u0119dnym. Pr\u00f3by nadganiania trend\u00f3w z pomoc\u0105 Berniego Worrella, Maceo Parkera czy Bootsy Collinsa okaza\u0142y si\u0119 nieprzekonuj\u0105ce, a ca\u0142a reszta – ju\u017c bardziej przypominaj\u0105ca piosenki macierzystej grupy – s\u0142absza ni\u017c repertuar The Rolling Stones z lat 80., kt\u00f3re jak wiadomo by\u0142y dla tej grupy gorsze ni\u017c lata 70. i 60. Nawet wyniki komercyjne Richardsa (24 miejsce w „Billboardzie”) nie powala\u0142y. Drugi album Main Offender<\/em> by\u0142 dla odmiany du\u017co s\u0142abszy i sprzedawa\u0142 si\u0119 jeszcze gorzej, co zapewne przyczyni\u0142o si\u0119 do od\u0142o\u017cenia trzeciej p\u0142yty solowej na p\u00f3\u017aniej. Richards nie nagra\u0142 jej wi\u0119c przez 23 lata – a\u017c do dzi\u015b. A kiedy ju\u017c nagra\u0142, to – jak wie\u015b\u0107 niesie – z nud\u00f3w. W co trudno uwierzy\u0107, bo Stonesi s\u0142yn\u0105 z wielu rzeczy, ale na pewno nie z tego, \u017ce nie potrafi\u0105 sobie zorganizowa\u0107 wolnego czasu. <\/p>\n