Gdybym mia\u0142 post\u0119powa\u0107 tak jak opisywana dzisiaj grupa gra ze s\u0142uchaczem, du\u017co czasu min\u0119\u0142oby zanim w ko\u0144cu wydusi\u0142bym z siebie jaki\u015b konkret na jej temat. Najpierw dla zbudowania nastroju postuka\u0142bym przez jakie\u015b sze\u015b\u0107 do siedmiu minut w klawiatur\u0119 komputera, rozkoszuj\u0105c si\u0119 tym, \u017ce przybywa mi literek na ekranie, robota si\u0119 rozkr\u0119ca i tworzy odpowiedni klimat. Po kilku wierszach doda\u0142bym jeszcze par\u0119 – demonstracyjnie, jak w najbardziej przeci\u0105gni\u0119tych momentach w historii rocka (typu „Shine On You Crazy Diamond” Floyd\u00f3w) albo muzyki elektronicznej (typu „Blue Room” The Orb). D\u0142ugo\u015b\u0107 nie zawsze przechodzi w jako\u015b\u0107, ale prawie zawsze robi wra\u017cenie. W dodatku stukanie dobrze zast\u0119puje my\u015blenie, a je\u015bli nawet ostateczna puenta nie porazi czytelnika, to zawsze – drog\u0105 potwornego wysi\u0142ku – trafi\u0107 mo\u017cna do Ksi\u0119gi Rekord\u00f3w Guinnessa. Nie dalej jak dzi\u015b na zebraniu dzia\u0142owym w kulturze zastanawiali\u015bmy si\u0119, ile gwiazdek wypada da\u0107 autorowi zakrojonej na wielka skal\u0119 powie\u015bci za sam\u0105 jej obj\u0119to\u015b\u0107 – w ko\u0144cu okie\u0142zna\u0107 w\u0105tki na 600 stronach to nie lada wyczyn samo w sobie. Wysz\u0142o na to, \u017ce przynajmniej jedn\u0105.<\/p>\n
Gorzej je\u015bli po tych siedmiu minutach mamy do sprzedania jak\u0105\u015b zgran\u0105, banaln\u0105 prawd\u0119, taki paronutowy bana\u0142ek na syntezator, a potem – \u017ceby by\u0142o wiadomo, \u017ce nie chodzi\u0142o o jaki\u015b \u017cart czy pastisz – minut\u0119 archiwalnego wokalnego nagrania zmar\u0142ego Greka, kt\u00f3rego publiczno\u015b\u0107 zapewne nie zna\u0142a (prosz\u0119 r\u0119ce w g\u00f3r\u0119, bo sam bym si\u0119 chcia\u0142 dowiedzie\u0107), chocia\u017c dla cz\u0142onk\u00f3w zespo\u0142u by\u0142 na sw\u00f3j spos\u00f3b wa\u017cny. Wnioskuj\u0119 po podobie\u0144stwie nazwisk \u0142\u0105cz\u0105cym go z Lizzi Bougatsos, wokalistk\u0105 z nad wyraz piskliwym g\u0142osem, kt\u00f3ra od pierwszych minut – a w\u0142a\u015bciwie nawet przy okazji poprzedniego wydawnictwa „Saint Dymphna” – skojarzy\u0142a mi si\u0119 z Anneli Marian Drecker (Norwe\u017cka od Bel Canto), zreszt\u0105 i muzycznie maj\u0105 tym razem sporo wsp\u00f3lnego z tamt\u0105 lekko cukierkow\u0105, a przy tym marzycielsk\u0105 syntezatorow\u0105 estetyk\u0105. W ca\u0142o\u015bci p\u0142yty prze\u0142amuj\u0105 j\u0105 ornamenty wschodnich nalecia\u0142o\u015bci (niczym u M.I.A.), sporo The Knife w nieco bardziej pretensjonalnej wersji, troch\u0119 R&B widzianego jakby przez pryzmat chillwave’owc\u00f3w, a do tego jeszcze ciut mi\u0142ego tandeciarstwa w stylu Ariela Pinka. Og\u00f3lnie – du\u017co wszystkiego, co zreszt\u0105 jest jedynym sta\u0142ym \u0142\u0105cznikiem stylistycznym z oklaskiwan\u0105 trzy lata temu p\u0142yt\u0105 „Saint Dymphna”.<\/p>\n
Wci\u0105\u017c jeszcze nie napisa\u0142em, o kogo chodzi, wi\u0119c je\u015bli kto\u015b si\u0119 jeszcze nie domy\u015bli\u0142, informuj\u0119: Gang Gang Dance<\/strong>. Tak, tak, to ci, kt\u00f3rzy zbieraj\u0105 w tym roku najlepsze recenzje w prasie specjalistycznej, u moich znajomych i moich autorytet\u00f3w. To ci, z kt\u00f3rych Pitchfork robi now\u0105 Alice Coltrane (moim zdaniem bezpodstawnie), a do kt\u00f3rych ja si\u0119, cholera, po raz kolejny nie mog\u0119 do ko\u0144ca przekona\u0107 i to po absurdalnej liczbie ods\u0142uch\u00f3w. Najbardziej frustruj\u0105ce jest to, \u017ce w najlepszych momentach (podnios\u0142e wokalizy refrenu „Adult Goth”, naiwne „Romance Layers”, ewentualnie fragmenty „MindKilla”) muzyka Gang Gang Dance jest wprawdzie wci\u0105\u017c lekko kiczowata, ale jeszcze bardzo \u0142adna. Jak ok\u0142adki GGD. Rezygnacja z ha\u0142a\u015bliwego grania opartego na powtarzaj\u0105cych si\u0119 w k\u00f3\u0142ko p\u0119tlach, na rzecz bardziej swobodnego budowania utwor\u00f3w, g\u0142adszych tu i bardziej przyst\u0119pnych – to zawsze jaki\u015b pomys\u0142, \u015bwiadectwo tak zwanych poszukiwa\u0144. W tym wypadku jednak wydaje mi si\u0119, \u017ce na poszukiwaniach si\u0119 ko\u0144czy, muzycy brzmi\u0105, jak gdyby chcieli doj\u015b\u0107 do celu, ale w p\u00f3\u0142 kroku zapominali dok\u0105d szli. Nie mog\u0119 si\u0119 uwolni\u0107 od prze\u015bwiadczenia, \u017ce GGD s\u0105 dzi\u015b zespo\u0142em idealnie uosabiaj\u0105cym ducha czas\u00f3w, za to kompletnie niepotrzebnym jutro.<\/p>\n
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2011\/05\/gang_gang_dance_eye_contact.jpg\" "\\"gang_gang_dance_eye_contact\\"")
<\/a>GANG GANG DANCE „Eye Contact”<\/strong>