Widzia\u0142em najlepsze umys\u0142y mego pokolenia marnuj\u0105ce energi\u0119 na fejsie – \u017ceby tak strawestowa\u0107 Ginsberga. Wraca do mnie taka my\u015bl, gdy czytam na Facebooku najostrzejsze dowcipy, najlepsze puenty, wymarzone tytu\u0142y i najciekawsze dziennikowe zapiski pisarzy, dziennikarzy czy innych os\u00f3b, kt\u00f3re nie zajmuj\u0105 si\u0119 ju\u017c profesjonalnie pisaniem, cho\u0107 talent do tego maj\u0105. My\u015bl wraca, bo produkuj\u0105c t\u0119 mas\u0119 sens\u00f3w i bystrych konstatacji, a potem prowadz\u0105c na ich temat d\u0142ugie rozmowy, skazujemy to wszystko na zapomnienie kolejnego dnia. Dotarcie do tego po tygodniu graniczy\u0107 b\u0119dzie z cudem, a po miesi\u0105cu \u015bwiat o tym zapomni, a Facebook – odstaj\u0105cy od nas bardzo szerokie prawa do dowolnego dysponowania tym, co tu opublikujemy – zrobi z tym to, co b\u0119dzie uwa\u017ca\u0142 za op\u0142acalne. A dla serwisu spo\u0142eczno\u015bciowego op\u0142acalne jest zapomnie\u0107 i wyrzuci\u0107 do kosza, \u017ceby si\u0119 klika\u0142y kolejne tre\u015bci. \u017beby przybywa\u0142o ich w masie, niekoniecznie w jako\u015bci, \u017ceby\u015bmy zamiast przemy\u015ble\u0107 (albo przes\u0142ucha\u0107) to, co dostali\u015bmy wczoraj, musieli meldowa\u0107 si\u0119 na miejscu po nowe. Co sprawi\u0142o, \u017ce sobie o tym przypomnia\u0142em?<\/p>\n
Oczywi\u015bcie komentarze czytelnik\u00f3w. Te pozytywne i negatywne, cho\u0107by ostatni, zwi\u0105zany z poprzednim wpisem: Opis dotycz\u0105cy Dodge and Burn – swoj\u0105 drog\u0105 ani razy w tek\u015bcie nie pojawia si\u0119 tytu\u0142 p\u0142yty (sic!) – jest beznadziejny. \u015awietnie wyprodukowana p\u0142yta, czu\u0107 zabaw\u0119 d\u017awi\u0119kiem i rock’n’rollem.<\/em> Zamiast publikowa\u0107 co\u015b takiego pod tekstem, gdzie ka\u017cdy b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 to znale\u017a\u0107, zostaje fejs, gdzie po dw\u00f3ch dniach nikt tych s\u0142\u00f3w nie odnajdzie, nawet je\u015bli poszukuje muzyki, w kt\u00f3rej – dajmy na to – „czu\u0107 zabaw\u0119 d\u017awi\u0119kiem i rock’n’rollem”. Bo \u015bwiat serwisu na F od \u015bwiata wyszukiwarki na G dziel\u0105 interesy biznesowe. \u017bycie towarzyskie p\u0142ynie po stronie F, ale archiwum stoi ju\u017c po stronie G. O czym przekonuj\u0119 si\u0119, ilekro\u0107 zagl\u0105dam do google’owskiego YouTube’a, \u017ceby sprawdzi\u0107 wyst\u0119p pianisty z Konkursu Chopinowskiego, kt\u00f3ry mi umkn\u0105\u0142. Bo gdy bloga w tym tygodniu nie pisa\u0142em, to s\u0142ucha\u0142em tych wszystkich wyst\u0119p\u00f3w, aplikuj\u0105c sobie w trakcie I etapu ko\u0144sk\u0105 dawk\u0119 pi\u0119knej chopinowskiej melancholii, kt\u00f3r\u0105 w\u0142a\u015bnie – zupe\u0142nie fizycznie zreszt\u0105 – odchorowuj\u0119. <\/p>\n W ka\u017cdym razie te wszystkie zabawne i b\u0142yskotliwe przeloty na Facebooku to w istocie – pojad\u0119 troch\u0119 Jonathanem Franzenem – przeloty puste. Taka pi\u0119kna ma\u0142a gra w \u015brodku pola, kt\u00f3r\u0105 si\u0119 przyjemnie ogl\u0105da, ale o kt\u00f3rej zaraz zapomnimy, bo w archiwach zostan\u0105 gole, kluczowe podania i parady bramkarzy. A jej najbardziej frustruj\u0105cym efektem ubocznym b\u0119dzie to, \u017ce wszystkich tych wypracowanych puent zabraknie p\u00f3\u017aniej w ksi\u0105\u017cce albo w artykule prasowym. Te pozostan\u0105 g\u0142uche, nie b\u0119d\u0105 chcia\u0142y z czytelnikiem porozmawia\u0107, bo wszystko, co do obgadania by\u0142o, zosta\u0142o om\u00f3wione na osi czasu. A o\u015b czasu z samej swojej definicji stare tre\u015bci zakopuje. Efekt dora\u017any jest wi\u0119kszy ni\u017c przy pisaniu na blogu. Za to „d\u0142ugi ogon” p\u00f3\u017aniejszych odwiedzin i powracaj\u0105cych czytelnik\u00f3w, cho\u0107by przypadkowych, na fejsie praktycznie nie wyst\u0119puje. I w warunkach ci\u0105g\u0142ego przyrostu tre\u015bci b\u0119d\u0105 tu \u017cy\u0142y coraz kr\u00f3cej.<\/p>\n