{"id":8967,"date":"2015-10-19T15:08:59","date_gmt":"2015-10-19T13:08:59","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8967"},"modified":"2015-10-19T15:10:06","modified_gmt":"2015-10-19T13:10:06","slug":"progs-not-dead","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/10\/19\/progs-not-dead\/","title":{"rendered":"Prog’s not dead!"},"content":{"rendered":"

Muzyki mo\u017cna s\u0142ucha\u0107, nie dopuszczaj\u0105c \u017cadnej innej zmys\u0142owej konkurencji, ale mo\u017cna – jak wiadomo – w ramach wielozadaniowo\u015bci przegl\u0105da\u0107 jednocze\u015bnie gazet\u0119, patrze\u0107 przez brudn\u0105 szyb\u0119 poci\u0105gu, szyde\u0142kowa\u0107, prasowa\u0107 (to akurat sprawdzi\u0142em parokrotnie – nie\u017ale si\u0119 komponuje), a nawet ogl\u0105da\u0107 polityk\u00f3w w telewizji z wy\u0142\u0105czonym d\u017awi\u0119kiem. Niekt\u00f3rzy potrafi\u0105 jeszcze s\u0142ucha\u0107 muzyki i czyta\u0107 ksi\u0105\u017ck\u0119. W zasadzie jedyne, czego nie mo\u017cna na pewno robi\u0107 przy s\u0142uchaniu muzyki, to… s\u0142uchanie muzyki. Dlatego Konkurs Chopinowski, kt\u00f3ry jak wiadomo \u015bledzi ca\u0142a Polska<\/a>, jest spor\u0105 przeszkod\u0105 przy nadrabianiu p\u0142ytowych zaleg\u0142o\u015bci. Szczeg\u00f3lnie gdy uczestnicy graj\u0105 tak jak Seong-Jin Cho albo Kate Liu. Tymczasem wychodz\u0105 p\u0142yty, kt\u00f3re nie\u017ale sumuj\u0105 frontalny powr\u00f3t psychodelii ostatnich lat, nierzadko odnosz\u0105c nas te\u017c do wci\u0105\u017c oczekuj\u0105cego na szerszy powr\u00f3t prog-rocka. Dzi\u015b Deerhunter<\/strong>, Dungen <\/strong>i WAND<\/strong>. Po ka\u017cdej z tych p\u0142yt pozostan\u0105 co najmniej rewelacyjne pojedyncze nagrania.<\/p>\n

Nowa p\u0142yta grupy Deerhunter <\/strong>broni si\u0119 przede wszystkim tym, co broni\u0142o grup\u0119 Bradforda Coxa zawsze, przynajmniej na p\u0142ytach: r\u00f3\u017cnorodno\u015bci\u0105 i odmienno\u015bci\u0105 od poprzednich. Nie ma dw\u00f3ch identycznych stylistycznie album\u00f3w tego zespo\u0142u, nie ma w jego dyskografii stagnacji i cho\u0107 energia stopniowo gdzie\u015b ulatuje, Cox inteligentnie pr\u00f3buje j\u0105 utrzyma\u0107. Tym razem – cho\u0107by dzi\u0119ki zaproszeniu do wsp\u00f3\u0142pracy Tima Gane’a (Stereolab) i Jamesa Cargilla (Broadcast). Do tego jest jeszcze m.in. saksofonistka Zumi Rosow, ale ani ona, ani nawet dwaj poprzednio wymienieni nie spychaj\u0105 lidera z jego \u015bcie\u017cki. A wydawa\u0142oby si\u0119, \u017ce do\u015b\u0107 bliskie sobie estetyki Stereolab i Broadcast musz\u0105 mocno wp\u0142yn\u0105\u0107 na muzyk\u0119. Najwi\u0119cej chyba spo\u015br\u00f3d ca\u0142ej tr\u00f3jki zostawia po sobie Cargill, dzi\u0119ki syntezatorowym barwom i d\u017awi\u0119kom z ta\u015bm w kapitalnie rozwijaj\u0105cym si\u0119 Take Care<\/em>. Poza tym jednak znakami rozpoznawczymi albumu zostaj\u0105 singlowe Breaker <\/em>i Snakeskin <\/em>. Nowe piosenki Deerhuntera s\u0105 w wi\u0119kszo\u015bci nieco ja\u015bniejsze w nastroju i jeszcze bardziej przyst\u0119pne. Na sw\u00f3j spos\u00f3b bardziej popowe, ale te\u017c niepokoj\u0105co bliskie temu, co mo\u017ce zrobi\u0107 wiele popowych zespo\u0142\u00f3w fascynuj\u0105cych si\u0119 psychodeli\u0105, z Tame Impala na czele. Przyznam, \u017ce po zakupie cyfrowego singla kupno ca\u0142ego albumu mo\u017ce by\u0107 nieco rozczarowuj\u0105ce. 36 minut to wprawdzie dobry rozmiar, ale Fading Frontier<\/em> w mojej opinii tak\u017ce pod innymi wzgl\u0119dami nie jest wielk\u0105 p\u0142yt\u0105.<\/p>\n

DEERHUNTER Fading Frontier<\/em><\/strong>, 4AD 2015, 7\/10<\/strong><\/p>\n