{"id":8999,"date":"2015-10-23T11:54:26","date_gmt":"2015-10-23T09:54:26","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=8999"},"modified":"2015-10-23T12:05:49","modified_gmt":"2015-10-23T10:05:49","slug":"no-i-przyszli-o-swicie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/10\/23\/no-i-przyszli-o-swicie\/","title":{"rendered":"No i przyszli o \u015bwicie…"},"content":{"rendered":"

Muzyka przysz\u0142a. Oczekiwana od trzech lat trudna druga p\u0142yta grupy Kamp!<\/strong> okaza\u0142a si\u0119 rzeczywi\u015bcie do\u015b\u0107 trudna – na tyle, \u017ce moim zdaniem w\u0142a\u015bnie dlatego \u0142\u00f3dzko-wroc\u0142awskie trio zdecydowa\u0142o si\u0119 og\u0142osi\u0107 dat\u0119 wydania tu\u017c przed samym wydaniem. Wypu\u015bci\u0107 now\u0105 muzyk\u0119 na rynek jak gdyby mimochodem. Ale nie. \u017baden „mimoch\u00f3d” si\u0119 w takiej sytuacji nie uda. Zreszt\u0105 zaraz – czy p\u0142yta niespodzianka dostaje p\u00f3\u0142torej kolumny w najwi\u0119kszym powa\u017cnym dzienniku w kraju? Wydaje mi si\u0119 zreszt\u0105, \u017ce te wszystkie dywagacje nie s\u0105 wa\u017cne. Istotny jest fakt, \u017ce now\u0105 p\u0142yt\u0119 zespo\u0142u, kt\u00f3ry da\u0142 pocz\u0105tek wielkiej elektropopowej fali w tym kraju, mo\u017cna ju\u017c na ca\u0142ym \u015bwiecie kupi\u0107 (paradoksalnie najpro\u015bciej za pi\u0119\u0107 funciak\u00f3w w sklepie za rogiem<\/a>). <\/p>\n

Orneta<\/em> – z \u0142adnym geograficznym tytu\u0142em – to p\u0142yta z jednej strony odwa\u017cna. Ani w tak oczywisty spos\u00f3b taneczna, jak to bywa\u0142o wcze\u015bniej (w serwisie linkowanym wy\u017cej dali jej etykietk\u0119 „Balearic”), ani w tak prosty spos\u00f3b przebojowa, jak si\u0119 grupie zdarza\u0142o. Przynajmniej nie w ca\u0142o\u015bci. Na pewno ciekawsza brzmieniowo ni\u017c debiut – ale czy atrakcyjniejsza? Wychodzi w kierunku estetyk, kt\u00f3re w muzyce popularnej przynale\u017c\u0105 wci\u0105\u017c raczej do pogranicza ni\u017c do mainstreamu – jak mocno wyeksponowany efekt ta\u015bmy, cho\u0107by w 3000 Days<\/em>, czy zamierzona pauza z denerwuj\u0105cym d\u017awi\u0119kiem interferencji telefonu kom\u00f3rkowego w \u015brodku utworu tytu\u0142owego (sprawdza\u0142em z pi\u0119\u0107 razy). Najprawdopodobniej te\u017c jest to album na d\u0142u\u017cej – w sensie r\u00f3\u017cnorodno\u015bci i rozmaito\u015bci pomys\u0142\u00f3w do odkrywania – ni\u017c poprzedni. Ale mnie przynosi podobne problemy natury produkcyjnej jak poprzedni kr\u0105\u017cek (pisa\u0142em o nich trzy lata temu<\/a>).<\/p>\n

Sygna\u0142em zmian by\u0142 ju\u017c na pewno udany utw\u00f3r Arsene Wenger<\/em> promuj\u0105cy p\u0142yt\u0119, praktycznie instrumentalny, na tyle dobry, by du\u017co sobie po ca\u0142o\u015bci obiecywa\u0107, a zarazem odnosz\u0105cy mnie, fana siostrzanej w stosunku do Kamp! grupy We Draw A, w\u0142a\u015bnie do dorobku tych ostatnich. A to dobre odniesienie – formalna swoboda jeszcze nikomu w tej dziedzinie nie zaszkodzi\u0142a.<\/p>\n