{"id":9055,"date":"2015-11-06T12:11:12","date_gmt":"2015-11-06T11:11:12","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=9055"},"modified":"2015-11-07T15:24:18","modified_gmt":"2015-11-07T14:24:18","slug":"podsiadlo-czyli-adele","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/11\/06\/podsiadlo-czyli-adele\/","title":{"rendered":"Podsiad\u0142o, czyli Adele"},"content":{"rendered":"

By\u0107 mo\u017ce potencja\u0142 kultury jako si\u0142y zbieraj\u0105cej wszystkich wok\u00f3\u0142 jakiej\u015b wielkiej dyskusji powoli si\u0119 wyczerpuje (jak twierdz\u0105 moi m\u0105drzejsi koledzy), ale nie ko\u0144czy si\u0119 potencja\u0142 kultury jako si\u0142y, kt\u00f3ra potrafi sprawi\u0107, \u017ce ludzie wstan\u0105 z \u0142\u00f3\u017cka i znajd\u0105 jaki\u015b cel poza umyciem z\u0119b\u00f3w, zjedzeniem \u015bniadania i wyj\u015bciem do pracy. M\u00f3wi\u0105c kr\u00f3tko: kultura wci\u0105\u017c potrafi sterowa\u0107 masowymi emocjami. Fenomen \u0107wier\u0107 miliarda odtworze\u0144 nowego klipu Adele w dwa tygodnie wyra\u017anie na co\u015b takiego wskazuje. I mo\u017cna wag\u0119 kultury masowej umniejsza\u0107, ale nie spos\u00f3b nie zauwa\u017cy\u0107 efektu – w Polsce jego odpowiednikiem, w skali w\u0142a\u015bciwej dla naszego kraju rzecz jasna, jest Dawid Podsiad\u0142o<\/strong>. Pewnie znacie, chocia\u017c mogli\u015bcie nie zauwa\u017cy\u0107, do kogo jest ostatnio podobny…<\/p>\n

\"knick2\"<\/a> \"podsiadlo\"<\/a><\/p>\n

Muzycznie na nowej p\u0142ycie Annoyance and Dissapointment<\/em> Podsiad\u0142o na szcz\u0119\u015bcie w mniejszym stopniu ni\u017c dot\u0105d przypomina kogokolwiek. Owszem, w pojedynczych nagraniach s\u0142ycha\u0107 unosz\u0105ce si\u0119 nad jego nagraniami nie od dzi\u015b echo Coldplaya (Cashew 161644<\/em>) i sam fakt, \u017ce tak bardzo si\u0119 to w\u00f3wczas wybija na pierwszy plan, potwierdza raczej, \u017ce og\u00f3lnie skojarzenia s\u0105 mniej uci\u0105\u017cliwe. Ten wymieniony to utw\u00f3r (\u017ce tak zaczn\u0119 od minus\u00f3w), kt\u00f3rego tu by\u0107 nie powinno. Ale ju\u017c na przyk\u0142ad poprzedzaj\u0105cy go na albumie Byrd<\/em> to jedna z bardziej zaskakuj\u0105cych kompozycji w repertuarze Podsiad\u0142y, id\u0105ca w kierunku bardziej surowym, rockowym, rozwijaj\u0105ca si\u0119 na p\u0142aszczy\u017anie instrumentalnej du\u017co ciekawiej ni\u017c piosenki z pierwszej p\u0142yty (s\u0105 zreszt\u0105 inne dowody takiego rozwoju – cho\u0107by Son of Analog<\/em>). Jak w soczewce pokazuj\u0105ca mocne strony dzisiejszego Podsiad\u0142y: to, \u017ce ma grup\u0119, grono sta\u0142ych muzyk\u00f3w, o kt\u00f3rych my\u015bli i z kt\u00f3rymi pracuje, no i producenta, kt\u00f3rego ambicje nie ograniczaj\u0105 si\u0119 do nabicia wysokiej liczby radiowych odtworze\u0144.<\/p>\n

Ba\u0142em si\u0119 o ten powr\u00f3t Dawida, paradoksalnie ze wzgl\u0119du na jego cz\u0119sto wzmiankowan\u0105 lojalno\u015b\u0107 kole\u017ce\u0144sk\u0105. Bo lojalno\u015b\u0107 kaza\u0142a mu zrobi\u0107 w zesz\u0142ym roku skok w bok i wyda\u0107 album z kolegami z zespo\u0142u Curly Heads. To nie by\u0142a p\u0142yta na poziomie jego piosenek solowych, zosta\u0142a te\u017c gorzej przyj\u0119ta przez rynek, a to zm\u0119czy\u0107 publiczno\u015b\u0107 i zaszkodzi\u0107 karierze Podsiad\u0142y ewidentnie mog\u0142o. Je\u015bli nie zaszkodzi\u0142o, to dzi\u0119ki temu, \u017ce przy tej okazji artysta nie afiszowa\u0142 si\u0119 zbytnio z w\u0142asnym nazwiskiem. Dzi\u0119ki temu \u0142atwiej oddzieli\u0107 Dawida w zespole od Dawida z zespo\u0142em. Na Annoyance and Dissapointment<\/em> mamy t\u0119 drug\u0105 wersj\u0119. I formu\u0142a soft rocka z drobnymi nalecia\u0142o\u015bciami innych gatunk\u00f3w w wydaniu solowym podoba mi si\u0119 bardziej ni\u017c „noworockowe” granie w stylu sprzed dekady, kt\u00f3re preferuj\u0105 Curly Heads. <\/p>\n

Najbardziej jednak ceni\u0119 u Dawida Podsiad\u0142y to, w jaki spos\u00f3b rozwija si\u0119 jako wokalista – luz, z jakim \u015bpiewa na nowym albumie, to w por\u00f3wnaniu z debiutem zupe\u0142nie nowa jako\u015b\u0107. I jeszcze to, jakim potrafi by\u0107 ironist\u0105. Sam tytu\u0142 nowej p\u0142yty – Irytacja i rozczarowanie<\/em> – gra zabawnie z poprzednim (Szcz\u0119\u015bcie i wygoda<\/em>). Ale wi\u0119ksze wra\u017cenie robi\u0105 teksty, pisane przez samego Dawida, a z pomoc\u0105 Karoliny Kozak tylko w Pastempomacie<\/em>. Szczeg\u00f3lnie singlowy W dobr\u0105 stron\u0119<\/em> wskazuje na dobre wzorce. Opowie\u015b\u0107 o mi\u0142o\u015bci staje si\u0119 tu jak\u0105\u015b form\u0105 diagnozy spo\u0142ecznej. Kto takie rzeczy w polskiej piosence ostatnich lat potrafi\u0142 robi\u0107? Ciechowski? Peszek? Mo\u017cliwo\u015bci interpretacyjnych jest niema\u0142o, nie ogranicza ich wcale \u015bwietny klip<\/a> Piotra Onopy. Konwencja muzyki \u015brodka unika zwar\u0107 ideologicznych, tym mocniej dzia\u0142aj\u0105 ironicznie cedzone frazy w rodzaju Pomalujemy twarz bia\u0142ym i czerwonym \/ Przecie\u017c doskonale wiesz: patrzymy tylko w jedn\u0105 stron\u0119<\/em>. Szanuj\u0119. Nie gorzej zreszt\u0105 – a mo\u017ce nawet i lepiej, je\u015bli chodzi o budowanie pe\u0142nego skojarze\u0144 tekstu (troch\u0119 w hiphopowej manierze), wypada utw\u00f3r Bela<\/em>. M\u00f3j problem polega na tym, \u017ce ja bym chcia\u0142 ca\u0142\u0105 p\u0142yt\u0119 z takimi piosenkami po polsku. I konsekwentnie postuluj\u0119 to od pierwszych nagra\u0144 Dawida. Mam nadziej\u0119, \u017ce wraz z artystycznym dojrzewaniem znikn\u0105 ostatnie mentalne ograniczniki – bo to zapewne one nie pozwalaj\u0105 mu si\u0119 otworzy\u0107 ca\u0142kiem, ca\u0142kiem zaryzykowa\u0107 i zmierzy\u0107 si\u0119 na ca\u0142ej p\u0142ycie z trudn\u0105 melodi\u0105 polszczyzny. Je\u015bli chce pod\u0105\u017ca\u0107 w stron\u0119 najlepszych wzorc\u00f3w polskiej muzyki \u015brodka ostatnich lat – musi to zrobi\u0107.<\/p>\n

W otwieraj\u0105cym ten tekst zestawieniu nie chodzi tylko o prymat rynkowy obojga wykonawc\u00f3w. I bro\u0144 Bo\u017ce nie chodzi o bezpo\u015brednie podobie\u0144stwa stylu. Chodzi przede wszystkim o to, \u017ce Podsiad\u0142o, podobnie jak Adele, tworz\u0105c muzyk\u0119 na listy przeboj\u00f3w zachowa\u0142 w m\u0142odym wieku pewn\u0105 niezale\u017cno\u015b\u0107 artystyczn\u0105, a przede wszystkim nie straci\u0142 z miejsca wiarygodno\u015bci, nie sko\u0144czy\u0142 tylko jako g\u0142os, sta\u0142 si\u0119, ze swoimi wadami wieku dojrzewania i nieopierzeniem, ciekaw\u0105 i ci\u0105gle do\u015b\u0107 tajemnicz\u0105, a zarazem do\u015b\u0107 spontaniczn\u0105 osob\u0105, w kt\u00f3rej m\u0142oda publiczno\u015b\u0107 potrafi odnale\u017a\u0107 siebie i kt\u00f3r\u0105 zaakceptuje jako gwiazd\u0119 na d\u0142u\u017cej. Wydaje si\u0119 to banalne, ale ka\u017cde pokolenie odmierza t\u0119 wiarygodno\u015b\u0107 po swojemu. Warto\u015bci z czas\u00f3w grunge’u, punka czy lat 60. niekoniecznie si\u0119 dzi\u015b sprawdzaj\u0105. Idol m\u0142odzie\u017cowy XXI wieku to ci\u0105gle zbyt s\u0142abo opisany fenomen, trudno o jakie\u015b kategoryczne stwierdzenia, rzeczywisto\u015b\u0107 jest p\u0142ynna, utrzymanie uwagi publiczno\u015bci za wszelk\u0105 cen\u0119 – ryzykowne. Wiem jedno: na razie Podsiad\u0142o zda\u0142 egzamin trudnej drugiej p\u0142yty.<\/p>\n

DAWID PODSIAD\u0141O Annoyance and Dissapointment<\/em><\/strong>, Sony 2015, 7\/10<\/strong><\/p>\n

\"dawid_podsiadlo_annoyance\"<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

By\u0107 mo\u017ce potencja\u0142 kultury jako si\u0142y zbieraj\u0105cej wszystkich wok\u00f3\u0142 jakiej\u015b wielkiej dyskusji powoli si\u0119 wyczerpuje (jak twierdz\u0105 moi m\u0105drzejsi koledzy), ale nie ko\u0144czy si\u0119 potencja\u0142 kultury jako si\u0142y, kt\u00f3ra potrafi sprawi\u0107, \u017ce ludzie wstan\u0105 z \u0142\u00f3\u017cka i znajd\u0105 jaki\u015b cel poza umyciem z\u0119b\u00f3w, zjedzeniem \u015bniadania i wyj\u015bciem do pracy. M\u00f3wi\u0105c kr\u00f3tko: kultura wci\u0105\u017c potrafi sterowa\u0107 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":9063,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,312,120,7,1923,1139,106],"tags":[1459],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9055"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9055"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9055\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9068,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9055\/revisions\/9068"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9063"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9055"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9055"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9055"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}