{"id":9069,"date":"2015-11-12T09:30:44","date_gmt":"2015-11-12T08:30:44","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=9069"},"modified":"2015-11-12T09:50:31","modified_gmt":"2015-11-12T08:50:31","slug":"odrzucmy-popis-kochajmy-karki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/11\/12\/odrzucmy-popis-kochajmy-karki\/","title":{"rendered":"Odrzu\u0107my popis, kochajmy Karki"},"content":{"rendered":"

Dzi\u015b b\u0119dzie zn\u00f3w o karkach. Ale nie o tych, kt\u00f3rych lepiej omija\u0107 na ulicy szerokim \u0142ukiem (a czasem \u017ceby to u\u0142atwi\u0107 blokuje si\u0119 miasto, a\u017c powstaj\u0105 korki). Omin\u0105\u0142 mnie bydgoski koncert australijskich Kark\u00f3w, czyli The Necks<\/strong> podczas 11. edycji festiwalu w M\u00f3zgu. Cho\u0107 sam festiwal mo\u017cna jeszcze pr\u00f3bowa\u0107 nadrobi\u0107, tyle \u017ce ju\u017c w Warszawie, w M\u00f3zgu Powszechnym, gdzie dzi\u015b, jutro i pojutrze ostatnia festiwalowa seria koncert\u00f3w<\/a>, m.in. z Alamed\u0105 5, Janem Jelinkiem i Stianem Westerhusem (dzi\u015b te\u017c pocz\u0105tek wroc\u0142awskiego festiwalu Biedopad<\/a> z mocnym programem). Kogo omin\u0119\u0142a sposobno\u015b\u0107, albo kto ma za ma\u0142o The Necks, b\u0119dzie mia\u0142 okazj\u0119 pos\u0142ucha\u0107 ju\u017c dzi\u015b ca\u0142ej nowej p\u0142yty Vertigo<\/em>. Dlaczego?<\/p>\n

Przecie\u017c p\u0142yt w ca\u0142o\u015bci w radiu ju\u017c nie nadaj\u0105 – powiecie. Racja, ale – przynajmniej w publicznym radiu – mamy zwyczaj nadawania utwor\u00f3w w ca\u0142o\u015bci, a Vertigo <\/em>sk\u0142ada si\u0119 (jak to zwykle bywa w wypadku p\u0142yt The Necks) z jednego utworu, tytu\u0142owego. Utw\u00f3r ten trwa niemal 45 minut. To z grubsza tak samo jak poszczeg\u00f3lne cz\u0119\u015bci programu koncertu grupy, zwykle dwie. I tak samo jak koncerty jest improwizacj\u0105 tego wyj\u0105tkowego tria, kt\u00f3re ca\u0142y czas nie doczeka\u0142o si\u0119 konkurencji, nast\u0119pc\u00f3w, a i na\u015bladowcy formu\u0142y niejazzowej improwizacji (granej w arcyjazzowym sk\u0142adzie – wszak to klasyczne trio fortepianowe!) staraj\u0105 si\u0119 raczej zachowa\u0107 bezpieczny dystans, bo \u015bciga\u0107 si\u0119 z Karkami jest trudno, a w pewnym sensie nawet niebezpiecznie.<\/p>\n

Zdarza\u0142y si\u0119 ostatnio w repertuarze The Necks d\u0142u\u017csze utwory, nawet ponadgodzinne (Silverwater<\/a><\/em>, Open<\/a><\/em>), ale koncerty pokazuj\u0105, \u017ce je\u015bli chodzi o konieczne skupienie i pod\u0105\u017canie za zespo\u0142ow\u0105 improwizacj\u0105, trzy kwadranse s\u0105 idealn\u0105 formu\u0142\u0105. Podobnie jest tutaj. Vertigo<\/a> <\/em>to zarazem forma zwi\u0119z\u0142a i niezwykle obszerna. Czas mija szybko, ale mo\u017cliwo\u015bci takich d\u0142ugich form s\u0105 niebywa\u0142e – mo\u017cna w nie przy odpowiedniej umiej\u0119tno\u015bci przeistaczania w siebie poszczeg\u00f3lnych motyw\u00f3w zamkn\u0105\u0107 wi\u0119cej pomys\u0142\u00f3w ni\u017c w zestawie 10 kompozycji wype\u0142niaj\u0105cych ten sam czas. Bez konieczno\u015bci szukania pocz\u0105tku i zako\u0144czenia, z d\u0142u\u017csz\u0105 przestrzeni\u0105 na efektowne b\u0142\u0105dzenie. Tym bardziej, \u017ce tym razem pianista Chris Abrahams wydaje si\u0119 ponadprzeci\u0119tnie aktywny, korzysta z szerszej ni\u017c zwykle brzmie\u0144. Mamy wi\u0119c, poza fortepianem, od kt\u00f3rego Abrahams jak zwykle wychodzi, tak\u017ce organy, co wi\u0119cej – przysi\u0105g\u0142bym, \u017ce od dwunastej minuty s\u0142ysz\u0119 tu d\u017awi\u0119ki syntezatora pomi\u0119dzy mozaikowymi, repetytywnymi partiami fortepianu. Mia\u0142em wra\u017cenie, \u017ce to basista Lloyd Swanton, bo w ko\u0144cu i Abrahams, i perkusista Tony Buck s\u0105 zbyt zaj\u0119ci w tej cz\u0119\u015bci utworu, cho\u0107 opis p\u0142yty wszystkie partie klawiszy przypisuje jednak Abrahamsowi. Jest to r\u00f3wnie\u017c nagranie – jak na The Necks – do\u015b\u0107 ci\u0119\u017ckie, z d\u0142ug\u0105 parti\u0105 w drugiej cz\u0119\u015bci, gdy Swanton nie tyle szarpie, co wprawia w niepokoj\u0105ce dr\u017cenie struny kontrabasu, a Buck nie tyle b\u0119bni, co miarowo ok\u0142ada swoj\u0105 perkusj\u0119, zwalniaj\u0105c tempo i topi\u0105c w mroku nastr\u00f3j.<\/p>\n

Utw\u00f3r The Necks jak zwykle ko\u0144czy si\u0119 w zupe\u0142nie innym punkcie, ni\u017c si\u0119 zaczyna. I jak to cz\u0119sto bywa – zaczyna i ko\u0144czy w dronach, ka\u017cdorazowo o nieco innym charakterze. Z lekkim obni\u017ceniem dynamiki idealnie po 20 minutach, bo trzeba da\u0107 szans\u0119 wyciszenia materia\u0142u po pierwszej stronie p\u0142yty winylowej (album ukaza\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c na winylu). Za ka\u017cdym razem, gdy s\u0142ysz\u0119, jak precyzyjnie opanowana pod wzgl\u0119dem operowania czasem jest ta bazuj\u0105ca na d\u0142ugich d\u017awi\u0119kach muzyka, fascynuj\u0119 si\u0119 wyczuciem, jakie sobie wyrobili wszyscy trzej panowie. Ich bieg\u0142o\u015b\u0107 we wsp\u00f3lnej improwizacji nie polega na jednym czy drugim popisie. Popis jako kategoria w og\u00f3le tu nie wyst\u0119puje. Tu chodzi o pe\u0142n\u0105 koncentracj\u0119 w towarzyszeniu sobie, ju\u017c po raz osiemnasty, z efektem na pewno nie mniej ciekawym ni\u017c ostatnio i z perspektyw\u0105 kolejnych zaskocze\u0144 nast\u0119pnym razem. Bo w obr\u0119bie idealnie odtwarzanej formu\u0142y nic tu nigdy nie jest takie samo. Fenomen.<\/p>\n

Z przyjemno\u015bci\u0105 s\u0142ucha\u0142em te\u017c ostatnio duetu Chrisa Abrahamsa i Alessandro Bosettiego<\/strong> na albumie A Heart That Responds From Schooling<\/a><\/em> (Unsounds 2015). R\u00f3wnie\u017c fragmenty tej p\u0142yty zagramy dzi\u015b w radiowym Nokturnie o 23.35. <\/p>\n

THE NECKS Vertigo<\/em><\/strong>, ReR Megacorp 2015, 8\/10<\/strong><\/p>\n