{"id":9293,"date":"2015-12-27T15:28:12","date_gmt":"2015-12-27T14:28:12","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=9293"},"modified":"2020-06-27T17:26:51","modified_gmt":"2020-06-27T15:26:51","slug":"10-plyt-ostatniej-szansy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2015\/12\/27\/10-plyt-ostatniej-szansy\/","title":{"rendered":"10 p\u0142yt ostatniej szansy"},"content":{"rendered":"<p>Pora na podsumowania roku &#8211; tak\u017ce na Polifonii. Jak zwykle cykl wpis\u00f3w przypominaj\u0105cych to, co najlepsze i najciekawsze, poprzedzi ma\u0142y remanent s\u0142u\u017c\u0105cy cho\u0107by skr\u00f3towemu odnotowaniu r\u00f3\u017cnych wydawnictw, kt\u00f3rych recenzje z jakich\u015b wzgl\u0119d\u00f3w nie pojawi\u0142y si\u0119 wcze\u015bniej na blogu, cho\u0107 powinny. Dzi\u015b w kolejno\u015bci alfabetycznej: James Ferraro, Flanger, Jennylee, Julia Kent, Heather Leigh, Mind Over Mirrors, Natural Information Society &amp; Bitchin Bajas, Duane Pitre, Zeitkratzer i Zenial.<!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/playlists\/145778038&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;visual=true\" width=\"100%\" height=\"450\" frameborder=\"no\" scrolling=\"no\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>JAMES FERRARO <em>Skid Row<\/em><\/strong>, Break World 2015, <strong>6\/10<\/strong><br \/>\nCzo\u0142owy tw\u00f3rca tzw. hypnagogic popu, konwencji, kt\u00f3ra wydaje si\u0119 ju\u017c mocno wyczerpana, cho\u0107 mo\u017cna o tym zapomnie\u0107 przy okazji tej do\u015b\u0107 intryguj\u0105cej p\u0142yty &#8211; za Ferraro nie przepadam, ale tutaj par\u0119 fragment\u00f3w przez pryzmat egzotyki czy hip-hopu spogl\u0105daj\u0105cych na stary pop przyku\u0142o moj\u0105 uwag\u0119.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/S9A9kp55Bkc\" width=\"560\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>FLANGER <em>Lollopy Dripper<\/em><\/strong>, Nonplace 2015, <strong>8\/10<\/strong><br \/>\nZaskakuj\u0105co udany album po ledwie \u015brednich zapowiedziach singlowych &#8211; w por\u00f3wnaniu z poprzednimi produkcjami Flangera ta jest do\u015b\u0107 mocna, grana bardziej wprost, hipnotyzuje regularn\u0105 rytmik\u0105, ale Bernd Friedmann i Uwe Schmidt ci\u0105gle nawi\u0105zuj\u0105 do jazzu, swingu, ci\u0105gle potrafi\u0105 rytmice swoich utwor\u00f3w nada\u0107 nieco bardziej ludzki, p\u0142yn\u0105cy charakter, a ich nagrania maj\u0105 swobod\u0119 dobrej jam session<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/UJ9Wkg7O7P4\" width=\"560\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>JENNYLEE <em>Right On!<\/em><\/strong>, Rough Trade 2015, <strong>7\/10<\/strong><br \/>\nBasistka i wokalistka <strong>Jenny Lee Lindberg<\/strong> z Warpaint na pierwszym solowym albumie jest bardziej zdecydowana, z inspiracjami (The Cure, Siouxsie, PJ Harvey) nieco przesuni\u0119tymi chronologicznie w stosunku do stylu rodzimej grupy, ale moim zdaniem r\u00f3wnie\u017c bardziej przekonuj\u0105ca.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/playlists\/157038027&amp;color=ff5500&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false\" width=\"100%\" height=\"450\" frameborder=\"no\" scrolling=\"no\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>JULIA KENT <em>Asperities<\/em><\/strong>, The Leaf Label 2015, <strong>7\/10<\/strong><br \/>\nWiolonczelistka Antony and the Johnsons ostatecznie wychodzi z cienia, na wspartej elektronik\u0105, mrocznej i chyba najlepszej w swojej solowej dyskografii p\u0142ycie, zmasterowanej przez Rafaela Antona Irisarri, kt\u00f3ry pewnie r\u00f3wnie dobrze m\u00f3g\u0142by by\u0107 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 materia\u0142u.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/223801629&amp;color=ff5500&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false\" width=\"100%\" height=\"166\" frameborder=\"no\" scrolling=\"no\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>HEATHER LEIGH <em>I Abused Animal<\/em><\/strong>, Ideologic Organ 2015, <strong>7\/10<\/strong><br \/>\nKilka fragment\u00f3w tej p\u0142yty (m.in. <em>All That Heaven Allows<\/em>) to naprawd\u0119 tak daleko, \u017ce dalej si\u0119 ju\u017c nie da w piosence. Folkowa, ale przesuni\u0119ta w kierunku nadekspresji stylistyka, a do tego partie ob\u0142\u0119dnie sprz\u0119gaj\u0105cej si\u0119 gitary, czyni\u0105 z tego bardzo wyj\u0105tkowy album, z pewno\u015bci\u0105 nie dla ka\u017cdego.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/185875093&amp;color=ff5500&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false\" width=\"100%\" height=\"166\" frameborder=\"no\" scrolling=\"no\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>MIND OVER MIRRORS <em>The Voice Calling<\/em><\/strong>, Immune 2015, <strong>8\/10<\/strong><br \/>\nLedwie si\u0119 cz\u0142owiek obejrzy, a tu szanowany wykonawca zmienia styl &#8211; pr\u00f3cz zamieniania fisharmonii w syntezator Jamie Fennelly tym razem jeszcze \u015bci\u0105ga do wsp\u00f3\u0142pracy wokalistk\u0119 Haley Fohr (nagrywaj\u0105c\u0105 jako Circuit des Yeux), a <em>The Voice Calling<\/em> to jego najlepsza jak dot\u0105d p\u0142yta, co\u015b jak Tangerine Dream na nocnej sesji z Terrym Rileyem w repertuarze Gurd\u017cijewa (sta\u0142ego bohatera dla tw\u00f3rcy MOM).<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/KxIJ3oT_LaQ\" width=\"560\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>NATURAL INFORMATION SOCIETY &amp; BITCHIN BAJAS <em>Automaginary<\/em><\/strong>, Drag City 2015, <strong>8\/10<\/strong><br \/>\nJedna z najpi\u0119kniejszych w tym roku psychodelicznych p\u0142yt, wydana &#8211; co sprawi\u0107 mo\u017ce pewn\u0105 trudno\u015b\u0107 &#8211; tylko na no\u015bnikach analogowych. Zesp\u00f3\u0142 rockowy wsparty o sekcj\u0119 dronow\u0105 formacji Joshuy Abramsa, w kt\u00f3rej kilka instrument\u00f3w (harmonium, organy itd.) wyd\u0142u\u017ca d\u017awi\u0119ki w niesko\u0144czono\u015b\u0107.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/tRiF9yJcMdI\" width=\"560\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>DUANE PITRE <em>Bayou Electric<\/em><\/strong>, Important 2015,<strong> 7\/10<\/strong><br \/>\nBardziej jeszcze minimalistyczna i zdecydowanie bardziej ambientowa &#8211; a\u017c do formu\u0142y klasycznej serii Briana Eno &#8211; p\u0142yta zamykaj\u0105ca trylogi\u0119 Duane&#8217;a Pitre. Sprasowane produkcyjnie smyczki, syntezatory i cykady z Luizjany s\u0105 z pewno\u015bci\u0105 \u0142adne, wi\u0119c nie wiadomo, czy cieszy\u0107 si\u0119, czy smuci\u0107, gdy kto\u015b przy tym za\u015bnie (co nieuniknione).<\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2015\/12\/zeitkratzer.jpeg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"aligncenter size-full wp-image-9306\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2015\/12\/zeitkratzer.jpeg\" alt=\"zeitkratzer\" width=\"600\" height=\"562\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2015\/12\/zeitkratzer.jpeg 600w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2015\/12\/zeitkratzer-300x281.jpeg 300w\" sizes=\"(max-width: 600px) 100vw, 600px\" \/><\/a><\/p>\n<p><strong>ZEITKRATZER <em>Saturation<\/em><\/strong>, Bocian 2015, <strong>8\/10<\/strong><br \/>\nNie s\u0142ysz\u0119 tu ani dziewi\u0119ciu muzyk\u00f3w, ani konwencjonalnych instrument\u00f3w, co jest do\u015b\u0107 zwyczajnym efektem geniuszu grupy Zeitkratzer i prowadz\u0105cego j\u0105 Reinholda Friedla, kt\u00f3rzy dwa utwory (kompozycj\u0119 Zbigniewa Karkowskiego i w\u0142asny ho\u0142d dla Iannisa Xenakisa) zarejestrowane 11 lat temu, klasyczne ju\u017c dla swojego repetuaru utwory, zagrali tak, jak gdyby noise by\u0142 od dawna mistrzowsk\u0105 dziedzin\u0105 w programach festiwali muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/168622483&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;visual=true\" width=\"100%\" height=\"450\" frameborder=\"no\" scrolling=\"no\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>ZENIAL <em>Minotaur<\/em><\/strong>, Zoharum 2015, <strong>7\/10<\/strong><br \/>\nKontynuacja pracy \u0141ukasza Sza\u0142ankiewicza znanej z p\u0142yty <em>Chimera<\/em>, a przy okazji kolejna wizyta w sztokholmskim eksperymentalnym studiu EMS, kt\u00f3ra tym razem znalaz\u0142a wyraz w bardziej z\u0142o\u017conych brzmieniowo utworach, ponurych opowie\u015bciach ze \u015bwiata maszyn, wci\u0105gaj\u0105cych mocniej i na d\u0142u\u017cej ni\u017c poprzednio (ze szczeg\u00f3lnym akcentem na utwory 2, 4 i 5).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Pora na podsumowania roku &#8211; tak\u017ce na Polifonii. Jak zwykle cykl wpis\u00f3w przypominaj\u0105cych to, co najlepsze i najciekawsze, poprzedzi ma\u0142y remanent s\u0142u\u017c\u0105cy cho\u0107by skr\u00f3towemu odnotowaniu r\u00f3\u017cnych wydawnictw, kt\u00f3rych recenzje z jakich\u015b wzgl\u0119d\u00f3w nie pojawi\u0142y si\u0119 wcze\u015bniej na blogu, cho\u0107 powinny. Dzi\u015b w kolejno\u015bci alfabetycznej: James Ferraro, Flanger, Jennylee, Julia Kent, Heather Leigh, Mind Over Mirrors, [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":9304,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,18,12,312,120,1923,1059],"tags":[2248,1003,2242,2245,2241,2243,2244,2246,2247,511,1268],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9293"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9293"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9293\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":25970,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9293\/revisions\/25970"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9304"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9293"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9293"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9293"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}