{"id":93,"date":"2010-06-11T15:20:44","date_gmt":"2010-06-11T13:20:44","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=93"},"modified":"2010-06-11T16:40:18","modified_gmt":"2010-06-11T14:40:18","slug":"muzyka-latwa-i-nieobrazliwa-odc-2-sharon-jones","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/06\/11\/muzyka-latwa-i-nieobrazliwa-odc-2-sharon-jones\/","title":{"rendered":"Muzyka \u0142atwa i nieobra\u017aliwa, odc. 2 – Sharon Jones"},"content":{"rendered":"

Je\u015bli komu\u015b brakuje nowej p\u0142yty Amy Winehouse, mam dla niego odpowied\u017a. Nie, nie w sprawie Amy. Tu nie mam nic do zakomunikowania, zreszt\u0105 sama zainteresowana (w\u0142a\u015bnie: tylko czy ona w og\u00f3le jest zainteresowana?) te\u017c pewnie nie. Amerykanka Sharon Jones<\/strong> to wprawdzie pani w \u015brednim wieku, ale w tej chwili je\u015bli chodzi o \u0142adunek energii zostawia Amy w tyle i rekompensuje mi w\u0142a\u015bnie brak nowych nagra\u0144 autorki „Back To Black”.<\/p>\n

\u017baden ze mnie specjalista w dziedzinie soulu i R&B, ale mam niez\u0142ych doradc\u00f3w w\u015br\u00f3d znajomych i co jaki\u015b czas z przyjemno\u015bci\u0105 nadrabiam zaleg\u0142o\u015bci dzi\u0119ki recenzjom popowej prasy, kt\u00f3ra regularnie og\u0142asza wielki powr\u00f3t kt\u00f3rej\u015b z przykurzonych gwiazd gatunku. A to Solomona Burke’a po p\u0142ycie „Don’t Give Up On Me” (2002), a to zn\u00f3w Mavis Staples po wy\u015bmienitym „We’ll Never Turn Back” trzy lata temu. Z Sharon Jones i jej zespo\u0142em The Dap-Kings jest jeszcze inaczej – chocia\u017c \u015bpiewa od lat, to strasznie p\u00f3\u017ano zacz\u0119\u0142a robi\u0107 karier\u0119. Nie dajcie si\u0119 – tak jak ja – oszuka\u0107 ok\u0142adkom, kt\u00f3re wygl\u0105daj\u0105, jakby p\u0142yty wyprodukowano w z\u0142otych soulowych latach 70. Nic bardziej b\u0142\u0119dnego. Wszystkie cztery albumy Sharon Jones z idealnie oldschoolowymi ok\u0142adkami wydane zosta\u0142y ju\u017c w XXI wieku. W dodatku muzyka te\u017c brzmi jak gdyby p\u0142yty wysz\u0142y w najlepszym okresie wytw\u00f3rni Stax. Stylizacja jest perfekcyjna, po staro\u015bwiecku nagrano wokale, przepi\u0119knie brzmi\u0105ce d\u0119ciaki, gospelowe ch\u00f3rki i funkuj\u0105ce gitary. The Dap-Kings to dziewi\u0119cioosobowy, zgrany team, kt\u00f3ry nawet wygl\u0105da tak jak gdyby wczoraj przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 w czasie.<\/p>\n

Wkr\u00f3tce na blogu co\u015b na temat nowej Niny Nastasii, kt\u00f3r\u0105 odebra\u0142em wczoraj (i musz\u0119 przez weekend sprawi\u0107, czy rzeczywi\u015bcie jest TAK dobra jak mi si\u0119 wydaje), a potem mo\u017ce uda mi si\u0119 te\u017c wr\u00f3ci\u0107 do zesz\u0142orocznej p\u0142yty Lisy Hannigan<\/a>, kt\u00f3ra – o dziwo! – wysz\u0142a w Polsce, i to w Magic Records. Na razie jednak zostawiam Was z Sharon Jones. \u015awietnie si\u0119 to nadaje do rozpocz\u0119tego przeze mnie albumem Bonobo<\/a> przedweekendowego cyklu muzyki \u0142atwej, przyjemnej i nieobra\u017aliwej. A jednocze\u015bnie – jaki\u017c to ma potencja\u0142. Nie tylko Amy mog\u0142aby dzi\u015b nagra\u0107 tak\u0105 p\u0142yt\u0119. Nawet Tina Turner by mog\u0142a – Sharon to zreszt\u0105 podobny g\u0142osowy dynamit w wysokich rejestrach.<\/p>\n

\"\"<\/a>SHARON JONES & THE DAP-KINGS „I Learned the Hard Way”<\/strong>
\nDaptone 2010
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „I Learned the Hard Way”, „Better Things To Do”, „Mama Don’t Like My Man” (trzeba te\u017c zobaczy\u0107 ok\u0142adk\u0119, \u017ceby uwierzy\u0107, \u017ce to ostatnie powsta\u0142o w roku 2010)<\/p>\n

<\/embed><\/object><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Je\u015bli komu\u015b brakuje nowej p\u0142yty Amy Winehouse, mam dla niego odpowied\u017a. Nie, nie w sprawie Amy. Tu nie mam nic do zakomunikowania, zreszt\u0105 sama zainteresowana (w\u0142a\u015bnie: tylko czy ona w og\u00f3le jest zainteresowana?) te\u017c pewnie nie. Amerykanka Sharon Jones to wprawdzie pani w \u015brednim wieku, ale w tej chwili je\u015bli chodzi o \u0142adunek energii zostawia […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,7,9,106],"tags":[104,105],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/93"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=93"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/93\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=93"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=93"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=93"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}