Najwa\u017cniejsza – \u017ce zaryzykuj\u0119 – ksi\u0105\u017cka muzyczna roku ju\u017c jest. Chodzi oczywi\u015bcie o tom Simona Reynoldsa „Retromania: Pop Culture’s Addiction to its Own Past” (Faber & Faber 2011). Ryzyko nie jest wielkie, bo mamy ju\u017c w praktyce po\u0142ow\u0119 roku, a na drug\u0105 nie zapowiada si\u0119 nic a\u017c tak ambitnego. Wielka jest za to – w sensie rozmiar\u00f3w i w\u0142a\u015bnie ambicji autorskich – sama ksi\u0105\u017cka. Przed dwa dni ledwie to-to lizn\u0105\u0142em i przyznaj\u0119: daje do my\u015blenia, z miejsca wykie\u0142kowa\u0142y mi w g\u0142owie pomys\u0142y na kolejne dwa czy trzy wpisy. <\/p>\n
Za par\u0119 tygodni wr\u00f3c\u0119 pewnie do ksi\u0105\u017cki Reynoldsa, ale jego teza jest klarowna od pierwszych stron: \u017cyjemy w czasach tak pot\u0119\u017cnego recyklingu pomys\u0142\u00f3w i estetyk, \u017ce pierwsza dekada XXI wieku w\u0142a\u015bciwie nie sk\u0142ada\u0142a si\u0119 z nowej, rewolucyjnej tw\u00f3rczo\u015bci, a b\u0119dzie jeszcze gorzej. Co powoduje taki stan rzeczy? Autor ma wiele r\u00f3\u017cnych ciekawych pomys\u0142\u00f3w, ale chcia\u0142bym od razu wrzuci\u0107 do jego ogr\u00f3dka ma\u0142y kamyczek od siebie. Ot\u00f3\u017c najwi\u0119ksz\u0105 – moim zdaniem – rol\u0119 w zakochiwaniu si\u0119 w przesz\u0142o\u015bci odgrywa co\u015b, czego czepiam si\u0119 od d\u0142u\u017cszego czasu, jak pijany p\u0142otu: spos\u00f3b odbioru tradycji muzycznej. M\u0142ody odbiorca nie odbiera „swojej” pokoleniowej muzyki, \u017ceby potem, stopniowo, doszukiwa\u0107 si\u0119 jej korzeni. W pewnym sensie s\u0142uchanie tej „pokoleniowej” muzyki w czasach dost\u0119pno\u015bci wszystkiego jest \u0142atwizn\u0105 i w zwi\u0105zku z tym jest cienkie – lepiej skoncentrowa\u0107 si\u0119 na jakim\u015b wyj\u0105tkowym trendzie czy stylu z minionych dekad, pozna\u0107 go i tw\u00f3rczo interpretowa\u0107, przerabia\u0107, odkrywa\u0107 na nowo. Dlaczego? Bo wybieraj\u0105c co\u015b z przesz\u0142o\u015bci, pokazujemy od razu, \u017ce t\u0119 przesz\u0142o\u015b\u0107 ZNAMY. Dobrze pozycjonujemy w\u0142asn\u0105 wiedz\u0119 o kulturze. A m\u00f3wi\u0105c, \u017ce znamy Fleet Foxes czy Arcade Fire, przyznajemy si\u0119 co najwy\u017cej do lektury bie\u017c\u0105cej prasy i \u015bledzenia tego, co dzieje si\u0119 teraz. Lepiej zapunktowa\u0107, m\u00f3wi\u0105c, \u017ce s\u0142uchamy Fairport Convention albo Roya Harpera, bo przecie\u017c przys\u0142uchiwanie si\u0119 FF b\u0119dzie z racji og\u00f3lnej dost\u0119pno\u015bci ca\u0142ej nowej muzyki oczywiste, nieprawda\u017c? Wymagania s\u0105 du\u017ce i \u017ceby wej\u015b\u0107 do kulturalnej rodziny, trzeba odrobi\u0107 coraz wi\u0119ksze zaleg\u0142o\u015bci. To dotyczy g\u0142\u00f3wnie s\u0142uchaczy, ale przecie\u017c spo\u015br\u00f3d bardzo pilnych s\u0142uchaczy (Robin Pecknold, Win Butler – \u017ce zostan\u0119 przy tych przyk\u0142adach – ale te\u017c James Murphy, Jack White itd.) rekrutuj\u0105 si\u0119 najciekawsi dzisiejsi muzycy. <\/p>\n
Zach\u0119cam do zakupu Reynoldsa, czego nie mog\u0119 powiedzie\u0107 ju\u017c o nowym Okkervil River<\/strong>, kt\u00f3rego s\u0142ucham jaki\u015b czas i nie potrafi\u0119 do ko\u0144ca strawi\u0107. To rodzaj p\u0142yty, kt\u00f3ra zaczyna m\u0119czy\u0107, zanim jeszcze ca\u0142kiem zd\u0105\u017cy si\u0119 spodoba\u0107. Ambitnej, pe\u0142nej r\u00f3\u017cnorodno\u015bci, chwilami nawet przejmuj\u0105cej w tekstach („We Need a Myth”), ale te\u017c zdradzaj\u0105cej pewne kompleksy, jakie zesp\u00f3\u0142 kierowany przez Willa Sheffa mo\u017ce mie\u0107 do konkurencji, kt\u00f3rej w tej samej z grubsza dziedzinie si\u0119 powiod\u0142o – przede wszystkim grupy Arcade Fire, kt\u00f3r\u0105 zreszt\u0105 wspomagali jako przedgrupa na ostatniej trasie koncertowej (Sheff m\u00f3wi o pozycji swojej grupy tutaj<\/a>). OK nie do\u015b\u0107, \u017ce mieli wi\u0119cej do\u015bwiadcze\u0144, to przyst\u0119powali do wy\u015bcigu z poziomu niez\u0142ego singla „For Real” (2005):<\/p>\n