{"id":9361,"date":"2016-01-05T10:43:46","date_gmt":"2016-01-05T09:43:46","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=9361"},"modified":"2016-01-05T10:47:20","modified_gmt":"2016-01-05T09:47:20","slug":"%e2%98%85","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/01\/05\/%e2%98%85\/","title":{"rendered":"\u2605"},"content":{"rendered":"

Pami\u0119tam, jak w chwili ukazania si\u0119 The Next Day<\/em> prawie wszyscy dooko\u0142a cieszyli si\u0119, \u017ce wraca TEN Bowie. Czytelnicy Polifonii pami\u0119taj\u0105 te\u017c pewnie, \u017ce ja si\u0119 wtedy a\u017c tak nie bardzo cieszy\u0142em<\/a>, maj\u0105c wra\u017cenie, \u017ce Bowie sentymentalnie wracaj\u0105cy do starego Bowiego to ju\u017c nie ten sam artysta. Cho\u0107 mi\u0142o, \u017ce w og\u00f3le wraca do formy. Czeka\u0142em na p\u0142yt\u0119 tak\u0105 jak \u2605<\/em>, czyli Blackstar<\/em>. Jednym s\u0142owem – na album tego prawdziwego Bowiego, kt\u00f3ry ch-ch-ch-ch-changes, czyli si\u0119 nieustannie zmienia.<\/p>\n

Na poprzednim albumie Bowiemu wyra\u017anie brakowa\u0142o wsp\u00f3\u0142pracownika, kt\u00f3ry potrafi\u0142by – jak Brian Eno w r\u00f3\u017cnych momentach jego kariery – to co\u015b nowego z niego wydoby\u0107. Tutaj znalaz\u0142 go w osobie Donny’ego McCaslina – do\u015b\u0107 cenionego saksofonisty w \u015brednim wieku, kt\u00f3rego pozna\u0142 w trakcie sesji do singla nagranego z Maria Schneider Orchestra<\/a> ponad rok temu. Ten promowa\u0142 kompilacj\u0119 Nothing Has Changed<\/em>. Trzeba by\u0107 \u015blepym i g\u0142uchym, \u017ceby nie wychwyci\u0107 energii, jaka tkwi w XXI wieku w tego rodzaju graniu du\u017cych i swobodnych band\u00f3w jazzowych, a Bowie to kto\u015b wyj\u0105tkowo bystry i natychmiast t\u0119 konwencj\u0119 wykorzysta\u0142. Jej echa s\u0142ycha\u0107 te\u017c na nowym albumie. W 10-minutowym utworze Blackstar<\/em>, na dziwnie przeakcentowanej (sekcja rytmiczna – b\u0119bniarz Mark Guiliana i go\u015bcinnie James Murphy z LCD Soundsystem – te\u017c odgrywa tu niema\u0142\u0105 rol\u0119) figurze rytmicznej, wschodnim motywie przewodnim i partiach saksofonu Bowie buduje minisuit\u0119, do kt\u00f3rej przedziwny klip<\/a> stworzy\u0142 Johan Renck, przed karier\u0105 re\u017cysersk\u0105 te\u017c znany jako muzyk (sprawdzajcie pod Stakka Bo). I ju\u017c sama ta suita prowadzi nas w kierunku bardziej organicznej, steampunkowej wersji tego, co mieli\u015bmy w formacie elektronicznym na moim ulubionym (te\u017c ju\u017c o tym pisa\u0142em, wi\u0119c si\u0119 nie b\u0119d\u0119 rozwodzi\u0142) albumie 1. Outside<\/em>. Pi\u0119kny dystans w wokalach skontrastowany z niespokojn\u0105 galopad\u0105 rytmiczn\u0105. Zgadza\u0142oby si\u0119 tu r\u00f3wnie\u017c to, \u017ce w Blackstar<\/em> – m.in. za spraw\u0105 klipu – doszukiwano si\u0119 ci\u0105gu dalszego historii Majora Toma, opowiadanej na kilku p\u0142ytach Bowiego, a ostatnio bodaj w\u0142a\u015bnie na 1. Outside<\/em>. Teoretycznie wi\u0119c reszta nie jest nawet szczeg\u00f3lnie potrzebna. Zwa\u017cywszy na kredyt zaufania, jak DB ma u krytyki i publiczno\u015bci, ludzie to powinni – od najbli\u017cszego pi\u0105tku – kupowa\u0107. <\/p>\n

Tyle \u017ce po\u0142owa z tej reszty dor\u00f3wnuje utworowi tytu\u0142owemu, a momentami nawet go przerasta. Znacz\u0105c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 p\u0142yty stanowi\u0105 w\u0142a\u015bnie utwory znane ze wspomnianego singla z Mari\u0105 Schneider, ale tu nagrane w innych wersjach. \u201aTis A Pity She Was A Whore<\/em> daje pretekst do rozmowy o pewnych pr\u00f3bach nawi\u0105zania do kariery Scotta Walkera, jakie si\u0119 Bowiemu zdarzaj\u0105 (by\u0142 ju\u017c taki moment i na The Next Day<\/em>). Tak\u017ce za spraw\u0105 mocnego tekstu. Sue (Or In a Season of Crime)<\/em> jest przyk\u0142adem urockowienia i uproszczenia kawa\u0142ka, kt\u00f3ry troch\u0119 straci\u0142 pozbawiony big bandu, ale \u017ceby zachowa\u0107 jego drapie\u017cno\u015b\u0107, Bowie zrobi\u0142 z tego niemal\u017ce metalowy kawa\u0142ek z lekko jazzowym po\u0142yskiem. Je\u015bli b\u0119dzie edycja p\u0142yty z orygina\u0142ami stworzonymi ze Schneider – bra\u0142bym jednak bezwzgl\u0119dnie. Jest co\u015b lekko zachowawczego w produkcji Tony’ego Viscontiego, wola\u0142bym, \u017ceby na jego sto\u0142ku na chwil\u0119 usiad\u0142 np. wspomniany Murphy, ale producenta najwyra\u017aniej ju\u017c Bowie nie zmieni.<\/p>\n

Najlepszy fragment i nowy klasyk w repertuarze Bowiego to jednak Lazarus<\/em> wyj\u0119ty z jeszcze innego \u017ar\u00f3d\u0142a – z musicalu opartego na powie\u015bci Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry spad\u0142 na Ziemi\u0119<\/em>, wracaj\u0105cego wi\u0119c do kolejnego motywu tw\u00f3rczo\u015bci Bowiego, a tak\u017ce do jego filmowej roli u Nicolasa Roega. G\u0142\u00f3wn\u0105 posta\u0107 gra Michael C. Hall (Sze\u015b\u0107 st\u00f3p pod ziemi\u0105, Dexter<\/em>), wi\u0119c chocia\u017c pe\u0142en jestem obaw co do klasy dzie\u0142a, zazdroszcz\u0119 tym wszystkim, kt\u00f3rzy s\u0105 w Nowym Jorku i jeszcze do 19 stycznia mog\u0105 t\u0119 klas\u0119 sprawdzi\u0107 osobi\u015bcie. W ka\u017cdym razem zimny, nowofalowy Lazarus <\/em>z saksofonowym solem (sol\u00f3wek gitarowych na p\u0142ycie praktycznie nie ma) to znakomity utw\u00f3r, pe\u0142en ch\u0142odnej dramaturgii. Zdecydowanie bardziej konwencjonalna i wygl\u0105daj\u0105ca na przed\u0142u\u017cenie The Next Day<\/em> jest za to ca\u0142a ko\u0144c\u00f3wka nowego albumu z najs\u0142abszym momentem w postaci Dollar Days<\/em>. \u0141\u0105cznie \u2605<\/em> to – nie da si\u0119 ukry\u0107 – rodzaj dobrze z\u0142o\u017conego sk\u0142adaka, spojonego dzi\u0119ki nieco swobodniejszej (og\u00f3lnie) strukturze piosenek i wej\u015bciom McCaslina. Ale to sk\u0142adak, w kt\u00f3rym szwy trudno wyczu\u0107 i na kt\u00f3rym mnie przynajmniej prawie nic nie uwiera. Co wi\u0119cej, to album, kt\u00f3ry bardzo zyskuje z czasem, podobnie jak Outside <\/em>i jeszcze kilka moment\u00f3w z dyskografii tego wyj\u0105tkowego artysty.<\/p>\n

DAVID BOWIE \u2605<\/em><\/strong>, ISO Records 2015, 8\/10 <\/strong><\/p>\n