{"id":9401,"date":"2016-01-18T10:43:54","date_gmt":"2016-01-18T09:43:54","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=9401"},"modified":"2016-01-18T10:51:30","modified_gmt":"2016-01-18T09:51:30","slug":"na-razie-11","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/01\/18\/na-razie-11\/","title":{"rendered":"Na razie 1:1"},"content":{"rendered":"

Niekt\u00f3rzy moi redakcyjni koledzy zmieniaj\u0105 kalendarze dopiero po Paszportach „Polityki”<\/a>, co ma jaki\u015b sens, zwa\u017cywszy na to, \u017ce impreza, kt\u00f3ra zaj\u0119\u0142a mi ostatnio sporo czasu, jest zwykle jedn\u0105 z pierwszych w nowym roku. Nie b\u0119d\u0119 si\u0119 d\u0142ugo rozwodzi\u0142 nad wynikami – teraz to ju\u017c materia\u0142 do komentowania dla innych. Jak zwykle jednak pojawi\u0142y si\u0119 oceny dotycz\u0105ce kategorii Muzyka popularna, w kt\u00f3rej Kuba Zio\u0142ek wygra\u0142 przed Kr\u00f3lem i Raphaelem Rogi\u0144skim. Us\u0142ysza\u0142em mianowicie powtarzaj\u0105ce si\u0119 pytanie: Jak to mo\u017cliwe, \u017ce niepopularni muzycy dostaj\u0105 nagrody za muzyk\u0119 popularn\u0105? Postaram si\u0119 odpowiedzie\u0107 zbiorczo: has\u0142o „popularna” jest tak samo myl\u0105ce jak „powa\u017cna” w muzyce powa\u017cnej. Bo tak samo jak „powa\u017cna” nie wyklucza \u017cartu, tak popularna nie wymaga masowej popularno\u015bci za wszelk\u0105 cen\u0119. Muzyka popularna to najog\u00f3lniej amalgamat wsp\u00f3\u0142czesnej tw\u00f3rczo\u015bci wywodz\u0105cej si\u0119 przez ostatnich sto lat z r\u00f3\u017cnych gatunk\u00f3w takich jak cho\u0107by blues czy folk przeobra\u017canych za spraw\u0105 mechanizm\u00f3w rynku muzycznego. Owszem, mamy scen\u0119 alternatywn\u0105, kt\u00f3ra od lat te mechanizmy rozmontowuje (i Kuba Zio\u0142ek, odbieraj\u0105c Paszport, rozmontowywa\u0142 je komentarzem, \u017ce chyba musi sobie kupi\u0107 lepszy mikrofon, \u017ceby nagrywa\u0107 muzyk\u0119 popularn\u0105), ale ca\u0142a tr\u00f3jka naszych zacnych nominowanych mie\u015bci si\u0119 w \u015bwiecie tradycji repertuaru rozrywkowego\/popularnego, bardziej w ka\u017cdym razie ni\u017c repertuaru muzyki powa\u017cnej. Wszystko wskazuje na to, \u017ce protestuj\u0105cy przeciwko takiemu podzia\u0142owi koledzy, z kt\u00f3rymi mia\u0142em okazj\u0119 po gali rozmawia\u0107, nie b\u0119d\u0105 mieli u\u0142atwionego zadania w wypadku noworocznych premier.<\/p>\n

W recenzji dla papierowej „Polityki” zmierzy\u0142em si\u0119 ju\u017c z niejednoznaczn\u0105 p\u0142yt\u0105 Coldair<\/strong> The Provider<\/em>. Niejednoznaczn\u0105 nie dlatego, \u017ce zawiera piosenki i jednocze\u015bnie wychodzi w niezale\u017cnym (w\u0142a\u015bciwie DYI) wydawnictwie, maj\u0105c te\u017c \u015bwiatow\u0105 dystrybucj\u0119 poprzez niezale\u017cn\u0105 wytw\u00f3rni\u0119 Sub Pop. Ani nie dlatego, \u017ce graj\u0105 tu go\u015bcinnie muzycy, kt\u00f3rych s\u0142yszymy na albumach z muzyk\u0105 alternatywn\u0105 (Huber Zemler, Wojtek Traczyk). Ani dlatego, \u017ce dobra recenzja p\u0142yty ukaza\u0142a si\u0119 w ameryka\u0144skim Pitchforku (bo to ju\u017c dawno serwis og\u00f3lnomuzyczny). Niejednoznaczn\u0105 dlatego, \u017ce – co w tej przygotowanej ju\u017c recenzji zaznaczy\u0142em – le\u017cy bli\u017cej Julii Marcell ni\u017c Dawida Podsiad\u0142y. Czyli jest wci\u0105\u017c piosenkowa, ale bardziej z\u0142o\u017cona, je\u015bli chodzi o kr\u0105g wp\u0142yw\u00f3w. Gdyby zaczyna\u0107 od tytu\u0142owego – i najciekawszego na p\u0142ycie utworu The Provider<\/em> – okaza\u0142oby si\u0119, \u017ce mamy piosenk\u0119 bez refrenu, za to z sugestywnym motywem melodycznym, o strukturze, kt\u00f3ra zupe\u0142nie si\u0119 rozpada w drugiej cz\u0119\u015bci. Utw\u00f3r niepokoj\u0105cy, ale zarazem bardzo mocny, kt\u00f3ry z pewno\u015bci\u0105 zostanie z tego zestawu na lata. Co do tego niepokoju – to p\u0142yta w rozrywkowy spos\u00f3b nierozrywkowa, i je\u015bli chodzi o klimat, i gdy idzie o teksty.<\/p>\n

Riffy czy melodie to w og\u00f3le element, kt\u00f3ry Tobiaszowi Bili\u0144skiemu (bo zapomnia\u0142em przedstawi\u0107 – to sk\u0142ad minimum Coldair, je\u015bli odj\u0105\u0107 zaproszonych muzyk\u00f3w) wychodzi \u015bwietnie. Czy kr\u00f3ciutki grany na puzonie motyw z All I Meant<\/em>, kt\u00f3ry ustawia ca\u0142\u0105 piosenk\u0119 i zostaje w g\u0142owie, mimo \u017ce w czystej formie pojawia si\u0119 w tym nagraniu bodaj dwa razy (to zreszt\u0105 te\u017c jedno z najlepszych nagra\u0144). Nie jestem wobec ca\u0142o\u015bci bezkrytyczny – mam na przyk\u0142ad pewien dystans do sposobu produkcji partii wokalnych i ko\u0144cowych partii albumu – ale druga rzecz, kt\u00f3ra mi si\u0119 na The Provider<\/em> podoba, to pr\u00f3ba znalezienia bardziej konkretnej autorskiej drogi. Je\u015bli poprzednio zarzucano w r\u00f3\u017cnych momentach Bili\u0144skiemu, \u017ce p\u0142ynie na fali ameryka\u0144skiego folku, albo \u017ce odnosi si\u0119 wyra\u017anie do Sufjana Stevensa (cho\u0107 ja sam nie czyni\u0142em z tego zarzutu), to tutaj mamy ciasn\u0105 ju\u017c bardzo, ale jednak zdefiniowan\u0105 sposobem pisania, aran\u017cowania, a nawet tymi wokalami, wobec kt\u00f3rych zachowuj\u0119 dystans, autorsk\u0105 formu\u0142\u0119, mocno obudowan\u0105 brzmieniami elektronicznymi. P\u0142yt\u0119 w pewnym sensie bardziej \u015bwiatow\u0105 ni\u017c polsk\u0105, nie tylko je\u015bli bra\u0107 pod uwag\u0119 angloj\u0119zyczne teksty. <\/p>\n

Jako materia\u0142 por\u00f3wnawczy mia\u0142em w tym tygodniu nowy, drugi album angielskiego tria Daughter<\/strong>. Te\u017c zestaw bardzo mocno mieszaj\u0105cy estetyki, cho\u0107 bli\u017cszy rockowej, z melodyk\u0105 w stylu The National, tyle \u017ce niesion\u0105 w partiach wokalnych w kobiecym wydaniu Eleny Tonry. P\u0142yta Not To Disappear<\/em> pos\u0142uguje si\u0119 j\u0119zykiem nowej fali i post-rocka, do\u015b\u0107 sprawnie, z \u0142adnymi momentami, gdy pojawia si\u0119 klasyczny gitarowy riff grany unisono z wokalami (Doing the Right Thing<\/em> – \u015bwietny utw\u00f3r i te\u017c w pewnym sensie wi\u0119kszy ni\u017c ca\u0142a p\u0142yta), albo gdy kompozycj\u0119 przed\u0142u\u017ca nieco bardziej swobodna cz\u0119\u015b\u0107 instrumentalna (Fossa<\/em> b\u0119dzie w sumie niez\u0142\u0105 nagrod\u0105 za przes\u0142uchanie p\u0142yty w ca\u0142o\u015bci). To przestrzenne i zgrabne piosenki, ale jednak ci\u0105\u017cy na nimi pod\u0105\u017canie za pewnymi gotowymi formu\u0142ami i Daughter traci tam, gdzie jednoosobowy i nieco ryzykancki Coldair zyskuje, Anglicy pozostaj\u0105 – mimo \u017ce s\u0142ucha si\u0119 ich nie\u017ale – jednak realizatorami pewnej dobrze wymy\u015blonej recepty. Przynajmniej do po\u0142owy stycznia w konkurencji nasi kontra reszta \u015bwiata remis. Pomijaj\u0105c Bowiego, rzecz jasna, ale ten typ wydarzenia nie bardzo si\u0119 \u0142apie na statystyki. Poza tym, s\u0105dz\u0105c po galopuj\u0105cej dyskusji na temat tego, jak bardzo jest kochany w Polsce (mimo, wydawa\u0142oby si\u0119, niezbyt pot\u0119\u017cnej pozycji wyj\u015bciowej w starciu z Uriah Heep i Dire Straits), to Bowiego ju\u017c narodowo uznali\u015bmy za swojego – nawet dzisiejsze konserwatywne „Do Rzeczy” uznaje jego wielko\u015b\u0107 mimo seksualnej dezorientacji – i nie damy sobie wydrze\u0107. <\/p>\n

COLDAIR The Provider<\/em><\/strong>, Twelves 2015, 7\/10<\/strong><\/p>\n