{"id":948,"date":"2011-06-14T17:16:43","date_gmt":"2011-06-14T15:16:43","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=948"},"modified":"2011-06-14T17:17:13","modified_gmt":"2011-06-14T15:17:13","slug":"7-nad-poziomem-dody","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/06\/14\/7-nad-poziomem-dody\/","title":{"rendered":"7 nad poziomem Dody"},"content":{"rendered":"

Wbrew tytu\u0142owi ostatniej notki moj\u0105 d\u0142u\u017csz\u0105 ni\u017c zwykle nieobecno\u015b\u0107 pewnie da\u0142o si\u0119 zauwa\u017cy\u0107. Kiedy mnie nie by\u0142o, pracowa\u0142em, a sterta nieprzes\u0142uchanych p\u0142yt zamieni\u0142a si\u0119 w g\u00f3r\u0119, mo\u017ce dlatego, \u017ce z uporem godnym lepszej sprawy postanowi\u0142em udowodni\u0107 sobie, \u017ce jestem w stanie przes\u0142ucha\u0107 kilka razy nowy album Dody. Tego typu proces nazywam czasami kalibracj\u0105 – trudno mi sprawdzi\u0107, jaka jest odleg\u0142o\u015b\u0107 tego, o czym pisze na co dzie\u0144, od zera absolutnego, ale mog\u0119 przynajmniej zmierzy\u0107, o ile wystaj\u0105 ponad poziom Dody. <\/p>\n

I tak \u015bwie\u017co skalibrowan\u0105 linijk\u0119 pr\u00f3buj\u0119 od kilku dni przy\u0142o\u017cy\u0107 do nowej p\u0142yty The Antlers<\/strong>, dochodz\u0105c do wniosku, \u017ce nie jest taka z\u0142a, jak mi si\u0119 na pocz\u0105tku wydawa\u0142o, tyle tylko, \u017ce ma troch\u0119 inny klimat ni\u017c oklaskiwana r\u00f3wnie\u017c przeze mnie p\u0142yta „Hospice”. Tam by\u0142 smutek kogo\u015b, komu zabili rodzin\u0119, odebrali pieni\u0105dze, po\u0142amali nogi i wywalili z pracy. Tutaj jest, powiedzmy, umiarkowany optymizm cz\u0142owieka, kt\u00f3ry za\u017cy\u0142 po tym wszystkim troch\u0119 zbyt du\u017co lek\u00f3w przeciwb\u00f3lowych. Z nowo\u015bci mamy nieco wi\u0119cej syntezator\u00f3w i organ\u00f3w, cho\u0107 nie spodziewajcie si\u0119 zapami\u0119tywalnych, weso\u0142kowatych czterotaktowych melodii – klimat jest intensywny, wi\u0119c mog\u0105 was czeka\u0107 z\u0142e sny, ale na pewno nic si\u0119 nie b\u0119dzie pl\u0105ta\u0107 po g\u0142owie. Co do tych nowo\u015bci jeszcze – we „French Exit” wydaje mi si\u0119 nawet, \u017ce chcieli zabrzmie\u0107 jak swoista pogrzebowa odpowied\u017a na Phoenix, tylko Peter Silberman ma jaki\u015b wyj\u0105tkowo oryginalny rodzaj depresji i kilkana\u015bcie minut dalej osun\u0105\u0142 si\u0119 w makabryczne (szczeg\u00f3lnie dla tych, kt\u00f3rzy miewaj\u0105 do\u015b\u0107 popularne koszmary z z\u0119bami) „Every Night My Teeth Are Falling Out”. W „Parantheses” zn\u00f3w zwiedza obce terytorium – pod\u0105\u017cy\u0142 w stron\u0119 najbardziej do\u0142uj\u0105cych moment\u00f3w Radiohead. Zako\u0144czy\u0142 relatywnie szablonow\u0105, ale r\u00f3wnie smutn\u0105 ballad\u0105 „Putting the Dog to Sleep”, po drodze jednak melduj\u0105c si\u0119 w finale konkursu na mistrz\u00f3w falsetu wsp\u00f3\u0142czesnej sceny alternatywnej w „Hounds”. <\/p>\n

Z tego do\u0142a mo\u017cemy wci\u0105\u017c wyci\u0105gn\u0105\u0107 ca\u0142kiem du\u017co rado\u015bci, pod warunkiem, \u017ce przebrniemy przez tortur\u0119 pierwszego s\u0142uchania tej p\u0142yty, kt\u00f3ra robi na pocz\u0105tku wra\u017cenie wyj\u0105tkowo monotonnej i ponurej. Wracaj\u0105c wi\u0119c do problemu kalibracji – jedyne, w czym Doda przebija The Antlers, to dowcip sytuacyjny. „W zwierciadle istnienia przegl\u0105dam si\u0119” – my\u015bl\u0119, \u017ce nawet Silbermana by wydoby\u0142o z depresji to zestawienie. <\/p>\n

\"\"<\/a>THE ANTLERS „Burst Apart”<\/strong>
\nFrenchkiss 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Parantheses”, „Every Night My Teeth Are Falling Out”, „Hounds”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> The Antlers – Parentheses<\/a> by Frenchkiss<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wbrew tytu\u0142owi ostatniej notki moj\u0105 d\u0142u\u017csz\u0105 ni\u017c zwykle nieobecno\u015b\u0107 pewnie da\u0142o si\u0119 zauwa\u017cy\u0107. Kiedy mnie nie by\u0142o, pracowa\u0142em, a sterta nieprzes\u0142uchanych p\u0142yt zamieni\u0142a si\u0119 w g\u00f3r\u0119, mo\u017ce dlatego, \u017ce z uporem godnym lepszej sprawy postanowi\u0142em udowodni\u0107 sobie, \u017ce jestem w stanie przes\u0142ucha\u0107 kilka razy nowy album Dody. Tego typu proces nazywam czasami kalibracj\u0105 – trudno […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,3,298,120,7,435],"tags":[611],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/948"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=948"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/948\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":952,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/948\/revisions\/952"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=948"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=948"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=948"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}