{"id":9524,"date":"2016-02-11T00:55:33","date_gmt":"2016-02-10T23:55:33","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=9524"},"modified":"2016-02-11T16:43:22","modified_gmt":"2016-02-11T15:43:22","slug":"10jarzyn","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/02\/11\/10jarzyn\/","title":{"rendered":"10jarzyn"},"content":{"rendered":"

Tytu\u0142owa fraza dzisiejszej p\u0142yty brzmi dzi\u015b troch\u0119 jak prowokacja polityczna, ale obiecuj\u0119, \u017ce nic z tych rzeczy nie spotka czytelnika niniejszej notki. Wola\u0142bym przyci\u0105gn\u0105\u0107 go do dalszej lektury tak: wyobra\u017amy sobie, \u017ce ten s\u0142awny, ponury syntezatorowy wst\u0119p do Warszawy<\/em> Bowiego autorstwa Briana Eno to tylko fragment ca\u0142odziennych zmaga\u0144 cz\u0142owieka z maszyn\u0105. Ju\u017c pierwszy utw\u00f3r p\u0142yty, o kt\u00f3rej opowiem, brzmi troch\u0119 tak, jak gdyby opowiada\u0142 wcze\u015bniejsze i p\u00f3\u017aniejsze zmagania – w ca\u0142ej swojej surowo\u015bci. Nie wiem, czy to Minimoog, jak u Eno, brzmi bardziej jak p\u00f3\u017aniejszy polifoniczny Korg, ale zaszumione i przesterowane brzmienie analogowego syntezatora b\u0119dzie nam towarzyszy\u0142o przez ca\u0142\u0105 p\u0142yt\u0119. Bardzo wyj\u0105tkow\u0105 – nie s\u0142ysza\u0142em czego\u015b takiego, nawet w wykonaniu oryginalnego zwykle Bartka Kujawskiego<\/strong>.<\/p>\n

Dopiero tym, kt\u00f3rzy klikn\u0119li „dalej” – albo po prostu postanowili kontynuowa\u0107 lektur\u0119 w drugim akapicie – dopowiem, \u017ce pierwsze zetkni\u0119cie z albumem A kto jest s\u0142aby, niech jada jarzyny<\/em> mo\u017ce by\u0107 trudne. To jak p\u00f3j\u015b\u0107 na koncert, nie wiedz\u0105c, kto gra. Jak w\u0142\u0105czy\u0107 p\u0142yt\u0119, kt\u00f3r\u0105 kto\u015b nagrywa w czasie rzeczywistym. Poszczeg\u00f3lne utwory – nazwane od kolejnych gatunk\u00f3w jarzyn, zgodnie ze specyficznym (nie zawsze trawi\u0119) poczuciem humoru autora – tworz\u0105 jedn\u0105, sp\u00f3jn\u0105 opowie\u015b\u0107. Wchodzimy w ni\u0105 jednak bez \u017cadnych wskaz\u00f3wek, bez nawigacji. Motywy melodyczne pojawiaj\u0105 si\u0119 nagle, porz\u0105dkuj\u0105c ca\u0142o\u015b\u0107 harmonicznie, po czym znikaj\u0105 bez \u015bladu, by ju\u017c nie wr\u00f3ci\u0107. Drugi plan stanowi\u0105 przer\u00f3\u017cne samplowane i przetworzone d\u017awi\u0119ki, kt\u00f3re potrafi\u0105 – jak w pierwszych sekundach Szparaga lekarskiego<\/em> – przypomina\u0107 preparowany fortepian. W og\u00f3le sporo jest w tej muzyce Kujawskiego prze\u0142o\u017ce\u0144 na tradycyjn\u0105, klasycznie zaaran\u017cowan\u0105, cz\u0119sto symfoniczn\u0105 wr\u0119cz muzyk\u0119 filmow\u0105 (tak\u017ce precyzyjniej – muzyk\u0119 do film\u00f3w grozy, jak s\u0142usznie sugeruje Bartosz Nowicki<\/a>) – jak cho\u0107by w Buraku \u0107wik\u0142owym<\/em> (pomijam dla uproszczenia nazwy \u0142aci\u0144skie w nawiasach) czy Cebuli kartoflance<\/em>. Gdy si\u0119 pilniej ws\u0142ucha\u0107 w poszczeg\u00f3lne fragmenty, mo\u017cna wr\u0119cz odnie\u015b\u0107 wra\u017cenie, \u017ce autor albumu odnosi si\u0119 do r\u00f3\u017cnych okres\u00f3w w muzyce powa\u017cnej.<\/p>\n

Jednocze\u015bnie muzyka Kujawskiego nie wymaga t\u0142umacze\u0144, sama w sobie jest niezwykle plastyczna, dzia\u0142a fizyczno\u015bci\u0105 d\u017awi\u0119ku i jego dynamik\u0105, maj\u0105c momentami charakter dzieci\u0119cej zabawy, kt\u00f3rej zaprzecza jednak ca\u0142o\u015bciowa forma, bardzo precyzyjna i w sumie oszcz\u0119dna, stworzona chyba bez \u017cadnej presji nawi\u0105zywania do modnych nurt\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnej sceny elektronicznej. Nawet w r\u00f3\u017cnorodnym katalogu Mik.Musik trudno znale\u017a\u0107 punkty odniesienia dla tego rodzaju my\u015blenia, cho\u0107 gdybym ju\u017c musia\u0142, to szuka\u0142bym ich w okolicach albumu Macieja Szymczuka Muzyka na fortepian, ch\u00f3r i orkiestr\u0119<\/em> sprzed 12 lat. A kto jest s\u0142aby…<\/em> jednych odrzuci, drugich przyci\u0105gnie jak magnes i zaciekawi na bardzo d\u0142ugo. Sam nale\u017c\u0119 do tych drugich, a p\u0142yta podoba mi si\u0119 chyba nawet bardziej ni\u017c najwcze\u015bniejsze nagrania Kujawskiego realizowane pod szyldem 8rolek. W wydaniu specjalnym (i limitowanym) mo\u017cna by\u0142o j\u0105 kupi\u0107 z 8-calow\u0105 p\u0142ytk\u0105 analogow\u0105 wyt\u0142oczon\u0105 przez Altanova Press i zawieraj\u0105c\u0105 – rzecz tylko potwierdza sp\u00f3jno\u015b\u0107 ca\u0142ego materia\u0142u – wersj\u0119 skr\u00f3con\u0105 albumu, czyli de facto wersj\u0119 skr\u00f3con\u0105 utworu tytu\u0142owego, kt\u00f3rym jest tych 10 warzywnych epizod\u00f3w.<\/p>\n

Tak w og\u00f3le to mia\u0142em okazj\u0119 przypomnie\u0107 sobie to i owo z dyskografii Mik.Musik, bo dzi\u015b wieczorem od 23.35 w radiowej Dw\u00f3jce szykujemy ma\u0142\u0105 retrospektyw\u0119 tej wytw\u00f3rni i spotkanie z jej szefem, Wojtkiem Kucharczykiem. Zapraszam do s\u0142uchania, bo na tak\u0105 okazj\u0119 czekali\u015bmy \u0142adnych par\u0119 lat i nie wiadomo, kiedy b\u0119dzie kolejna. <\/p>\n

BARTEK KUJAWSKI A kto jest s\u0142aby, niech jada jarzyny<\/em><\/strong>, Mik.Musik\/Altanova 2016, 8\/10<\/strong><\/p>\n