{"id":954,"date":"2011-06-15T11:28:23","date_gmt":"2011-06-15T09:28:23","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=954"},"modified":"2011-06-15T16:04:42","modified_gmt":"2011-06-15T14:04:42","slug":"krotki-leksykon-strategii-post-rocka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/06\/15\/krotki-leksykon-strategii-post-rocka\/","title":{"rendered":"10 strategii post-rocka"},"content":{"rendered":"

Nie mog\u0119 si\u0119 wyrzec post-rocka. Od pocz\u0105tku by\u0142 oszustwem, bo troch\u0119 co innego ochrzci\u0142 w ten spos\u00f3b wynalazca terminu Simon Reynolds, a co innego przywyk\u0142o si\u0119 tak nazywa\u0107 – tu zostan\u0119 przy tym drugim uj\u0119ciu poj\u0119cia. Ale nie mog\u0119 si\u0119 wyrzec samej muzyki – dalej z ch\u0119ci\u0105 p\u00f3jd\u0119 na ka\u017cdy koncert Mogwai w promieniu dziesi\u0119ciu kilometr\u00f3w, kupi\u0119 ka\u017cde wydawnictwo z obozu GY!BE w cenie poni\u017cej 100 z\u0142otych oraz napisz\u0119 dobre s\u0142owo o Mono, nawet kiedy stali si\u0119 ju\u017c synonimem muzycznej konserwy. Kupuj\u0119 te\u017c i \u015bledz\u0119 nowe wydawnictwa. By\u0107 mo\u017ce robi\u0119 to z czystej nostalgii za nurtem no\u015bnym i rozwojowym przed dziesi\u0119cioma laty, a mo\u017ce przez wzgl\u0105d na dawne wzruszenia (pewnie zreszt\u0105 na jedno wychodzi). A poniewa\u017c ka\u017cda postrockowa p\u0142yta wymaga po\u015bwi\u0119cenia jej do\u015b\u0107 d\u0142ugiego czasu, wype\u0142niam go sobie sporz\u0105dzaniem leksykonu strategii, jakie przyni\u00f3s\u0142 ten styl. Bo je\u015bli jeszcze pami\u0119tacie za\u0142o\u017cenia, mia\u0142 on uwolni\u0107 muzyk\u0119 rockow\u0105 pod wzgl\u0119dem formy i \u015brodk\u00f3w, wydoby\u0107 j\u0105 z konwencji, a tymczasem obudowa\u0142 si\u0119 we w\u0142asne konwencje znacznie szybciej ni\u017c stary rock. Za przyk\u0142ady pos\u0142u\u017c\u0105 nowe wydawnictwa Explosions In The Sky<\/strong> i This Will Destroy You<\/strong>.<\/p>\n

1. Z cicha p\u0119k.<\/em>
\nZaczynasz bardzo cicho i bardzo d\u0142ugo zostajesz na ledwie s\u0142yszalnym poziomie, \u017ceby odbiorca – kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie przygotowuje si\u0119 do nocnego ods\u0142uchu (rodzina \u015bpi, s\u0105siedzi w\u0142a\u015bnie przestali ha\u0142asowa\u0107) – lekko podbi\u0142 g\u0142o\u015bno\u015b\u0107, a potem (zdenerwowany, \u017ce nic nie s\u0142ycha\u0107) podbi\u0142 j\u0105 mocniej, a potem jeszcze mocniej. A gdy ju\u017c to zrobi, Ty masz gruchn\u0105\u0107 tak mocno, \u017ceby wystraszy\u0107 samego s\u0142uchaj\u0105cego, nie m\u00f3wi\u0105c ju\u017c o jego \u015bpi\u0105cej rodzinie i s\u0105siadach. Z oczywistych wzgl\u0119d\u00f3w strategia „z cicha p\u0119k” najwi\u0119ksze wra\u017cenie robi na pocz\u0105tku p\u0142yty (This Will Destroy You „Little Smoke”, Explosions In The Sky „Human Qualities”) i najlepiej wykorzysta\u0107 j\u0105 na albumie najwy\u017cej raz czy dwa.<\/p>\n

2. Ciarki na pi\u0119tach. <\/em>
\nTak naprawd\u0119 powinno si\u0119 to nazywa\u0107: crescendo<\/em>, ale nie chcia\u0142em stosowa\u0107 fachowych termin\u00f3w muzycznych, by podkre\u015bli\u0107 popularyzatorski charakter s\u0142ownika. Og\u00f3lnie: r\u00f3b dok\u0142adnie to, co w punkcie pierwszym, ale stopniowo. je\u015bli jeste\u015b mi\u0142o\u015bnikiem muzyki klasycznej, przypomnij sobie „Bolero” Ravela albo fina\u0142 „W grocie Kr\u00f3la G\u00f3r” Griega. Je\u015bli punkt A jest pocz\u0105tkiem kawa\u0142ka, a punkt B jego ko\u0144cem, masz sprawi\u0107, by w A by\u0142o cicho jak myszka, a w B g\u0142o\u015bno jak mamut. Co prawda nikt nie wie, jak g\u0142o\u015bno bucza\u0142, wrzeszcza\u0142, becza\u0142, czy co tam robi\u0142 mamut, ale spr\u00f3buj najg\u0142o\u015bniej jak potrafisz bucze\u0107, wrzeszcze\u0107, becze\u0107 czy co tam innego. I utrzyma\u0107 ten stan przez kilkana\u015bcie ostatnich sekund, po czym urwa\u0107 w chwili najwi\u0119kszego nat\u0119\u017cenia, gdy s\u0142uchacze b\u0119d\u0105 ju\u017c mieli to, co w tytule podpunktu. <\/p>\n

3. Zwalniaj!<\/em>
\nPodstawowy modus operandi teksa\u0144skiej grupy This Will Destroy You. Zwalniali Mahler, Basinski i jeszcze paru – i dobrze na tym wyszli. Ty te\u017c mo\u017cesz. Przyspieszy\u0107 zd\u0105\u017cysz zawsze na ko\u0144cu, wykorzystuj\u0105c to jako zamiennik opisywanego wy\u017cej crescendo <\/em>(TWDY „Communal Blood”)<\/p>\n

4. Galopady kanonandy<\/em>
\nKiedy ju\u017c zabraknie Wam pomys\u0142u ma kolejne crescendo<\/em>, budujcie je na b\u0119bniarskiej galopadzie zamiast na coraz pot\u0119\u017cniejszym riffie gitarowym (TWDY „Communal Blood”, EITS „Postcard from 1952”). <\/p>\n

5. Delay zrobi, co swoje<\/em>
\nOd dawien dawna efekt delay jest najlepszym przyjacielem gitarzysty i zdumiewaj\u0105co skutecznym lekarstwem na brak pomys\u0142\u00f3w. Gracie pi\u0119\u0107 nut i pr\u00f3bujecie r\u00f3\u017cnych ustawie\u0144 delaya. Niekt\u00f3re z pi\u0119ciu zrobi\u0105 pi\u0119\u0107dziesi\u0105t, a przy tym „dokomponuj\u0105” melodi\u0119 za Ciebie. Delay jest przydatny, gdy macie dw\u00f3ch gitarzyst\u00f3w w sk\u0142adzie, a niezb\u0119dny, gdy macie jednego. Ale nawet gdy macie trzech gitarzyst\u00f3w – jak grupa Explosions In The Sky – mo\u017cecie sobie kupi\u0107 delaye i uczyni\u0107 z przedelayowania sw\u00f3j znak firmowy. <\/p>\n

6. Naturalnie si\u0119 zap\u0119tlaj. <\/em>
\nExplosions In The Sky zastosowali to na ca\u0142ej nowej p\u0142ycie. \u0141\u0105cznie z tytu\u0142em. Zap\u0119tlanie motyw\u00f3w, atrakcyjne gdy mamy do czynienia z odbiorc\u0105 trze\u017awym, ma kluczowe znaczenie, gdy mamy do czynienia z odbiorc\u0105 spo\u017cywaj\u0105cym marihuan\u0119 lub haszysz. A najbardziej zatwardziali odbiorcy post-rocka dziel\u0105 si\u0119 w\u0142a\u015bnie na tych, kt\u00f3rzy pal\u0105 jedno albo drugie.<\/p>\n

7. Tektura rz\u0105dzi!<\/em>
\nOstatni\u0105 nietekturow\u0105 p\u0142yt\u0105 postrockow\u0105 by\u0142o najprawdopodobniej „Happy Songs for Happy People” grupy Mogwai. No dobra, mo\u017ce przesadzam, ale pog\u00f3d\u017a si\u0119 z tym, \u017ce aby wyda\u0107 now\u0105 p\u0142yt\u0119 postrockow\u0105, musisz zu\u017cy\u0107 sporo tektury. <\/p>\n

8. Przyczaj si\u0119.<\/em>
\nJe\u015bli nie macie pomys\u0142u, zejd\u017acie do poziomu delikatnego dronu – to pozwoli Wam przeczeka\u0107 mi\u0119dzy jednym utworem a drugim, zosta\u0107 w klimacie, a jednocze\u015bnie przej\u015b\u0107 p\u0142ynnie do punktu 1, je\u015bli dawno go nie stosowali\u015bcie. (TWDY „Reprise”, „Killed the Lord, Left for the New World”). Uratowa\u0142o to ju\u017c niejedn\u0105 p\u0142yt\u0119, kt\u00f3rej autorzy mieli ledwie 2-3 naprawd\u0119 dobre numery – tak jest r\u00f3wnie\u017c w wypadku nowego albumu This Will Destroy You.<\/p>\n

9. Rozerwij s\u0142uchacza sam\u0105 nazw\u0105.<\/em>
\nCzasem nawet bardziej ni\u017c czymkolwiek innym. Explosions In The Sky & This Will Destroy You.<\/p>\n

10. Pami\u0119taj, \u017ce post-rock nie umiera nigdy.<\/em>
\nGdy napisz\u0119, \u017ce podstawow\u0105 strategi\u0105 post-rocka jest gra\u0107 post-rocka, to b\u0119dzie to bana\u0142. Ale jest co\u015b w tym, \u017ce stosowanie wci\u0105\u017c i wci\u0105\u017c tych samych strategii przynosi ci\u0105gle efekt, robi wra\u017cenie. Ca\u0142y ten styl jest jak wybrzmiewanie g\u0142o\u015bnego d\u017awi\u0119ku – jak post-rockowy utw\u00f3r, kt\u00f3ry wycisza si\u0119, wycisza – i zupe\u0142nie umilknie pewnie gdzie\u015b w okolicach niesko\u0144czono\u015bci. Strategie strac\u0105 zupe\u0142nie swoje dzia\u0142anie te\u017c pewnie dopiero wtedy. S\u0142uchacze b\u0119d\u0105 wi\u0119c traci\u0107 zapa\u0142 bardzo stopniowo, wykrusza\u0107 si\u0119 powoli, a muzycy b\u0119d\u0105 z zadowoleniem oddawa\u0107 si\u0119 graniu post-rocka, kt\u00f3ry z punktu widzenia nadawcy jest pewnie jednym z bardziej atrakcyjnych styl\u00f3w muzycznych. Poza tym od czasu do czasu mo\u017ce Wam si\u0119 uda\u0107 poruszy\u0107 w s\u0142uchaczach t\u0119 wra\u017cliw\u0105 strun\u0119 (TWDY „Glass Realms”) <\/p>\n

\"\"<\/a>EXPLOSIONS IN THE SKY „Take Care, Take Care, Take Care”<\/strong> (*EITS)
\nBella Union 2011
\n5\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Postcard from 1952”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Trembling Hands<\/a> by Explosions in the Sky<\/a><\/span> <\/p>\n

\"\"<\/a>THIS WILL DESTROY YOU „Tunnel Blanket” <\/strong>(*TWDY)
\nMonotreme 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Glass Realms”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> This Will Destroy You-Tunnel Blanket<\/a> by GirlieAction<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nie mog\u0119 si\u0119 wyrzec post-rocka. Od pocz\u0105tku by\u0142 oszustwem, bo troch\u0119 co innego ochrzci\u0142 w ten spos\u00f3b wynalazca terminu Simon Reynolds, a co innego przywyk\u0142o si\u0119 tak nazywa\u0107 – tu zostan\u0119 przy tym drugim uj\u0119ciu poj\u0119cia. Ale nie mog\u0119 si\u0119 wyrzec samej muzyki – dalej z ch\u0119ci\u0105 p\u00f3jd\u0119 na ka\u017cdy koncert Mogwai w promieniu dziesi\u0119ciu […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,18,3,120,1,7,435,557],"tags":[612,613],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/954"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=954"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/954\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":962,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/954\/revisions\/962"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=954"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=954"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=954"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}