{"id":9565,"date":"2016-02-19T14:56:07","date_gmt":"2016-02-19T13:56:07","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=9565"},"modified":"2016-02-19T14:56:07","modified_gmt":"2016-02-19T13:56:07","slug":"dwa-w-jednym-czyli-przyjemne-rozgrzeszenie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/02\/19\/dwa-w-jednym-czyli-przyjemne-rozgrzeszenie\/","title":{"rendered":"Dwa w jednym, czyli przyjemne rozgrzeszenie"},"content":{"rendered":"

Nie b\u0119d\u0119 oszukiwa\u0142: to ok\u0142adka zwr\u00f3ci\u0142a moj\u0105 uwag\u0119 na ten album. Wiadomo przecie\u017c – chodzi o atrakcyjny dob\u00f3r czcionek, gustowne kadrowanie i ten niejednoznaczny odcie\u0144 bladego r\u00f3\u017cu. Czy to ju\u017c mo\u017ce kolor \u0142ososiowy? Brzoskwinia? Hm, musz\u0119 chyba jednak zmieni\u0107 te okulary. Tw\u00f3rczo\u015bci Adriana Younge’a<\/strong> w ka\u017cdym razie dot\u0105d prawie nie zna\u0142em – poza jakim\u015b fragmentem p\u0142yty Twelve Reasons to Die<\/em>, kt\u00f3ra zbiera\u0142a dobre recenzje, ale kt\u00f3r\u0105 kojarzy\u0142em raczej z osob\u0105 Ghostface Killah, partnera Younge’a przy tamtym albumie. Nie b\u0119d\u0119 jednak namawia\u0107 nikogo do kupna albumu Something about April II <\/em>dla ok\u0142adki (\u017ceby np. zobaczy\u0107, jak spuentowa\u0142 grafik frontow\u0105 sytuacj\u0119 na tzw. tylnej stronie). Chodzi o to, \u017ce mo\u017ce – dla kontrastu po wczorajszym wpisie – kto\u015b szuka lekkiej, przyjemnej i nieg\u0142upiej muzyki na weekend. Bardzo prawdopodobne, \u017ce to w\u0142a\u015bnie ta.<\/p>\n

Younge’a, cz\u0142onka grupy Venice Dawn i wsp\u00f3\u0142pracownika duetu PRhyme, \u0142atwo wrzuci\u0107 z miejsca na p\u00f3\u0142k\u0119 z D’Angelo i Bilalem – wsp\u00f3\u0142czesnymi bohaterami neo soulu. Ten drugi nawet pojawia si\u0119 go\u015bcinnie w La Ballade<\/em> na nowej p\u0142ycie Younge’a. Nie jest to jednak takie proste. Younge pisze, aran\u017cuje i gra chyba na wszystkich mo\u017cliwych instrumentach, ale nie wychodzi na front i nie \u015bpiewa (co w jakim\u015b stopniu t\u0142umaczy, \u017ce na ok\u0142adce nie widzimy – jak na innych soulowych albumach – jego twarzy). Nie wi\u0105\u017ce si\u0119 wi\u0119c – jako tw\u00f3rca p\u0142yty – z jednym nazwiskiem wokalisty. Cho\u0107 poprzednio mu si\u0119 zdarza\u0142o, na cz\u0119\u015bci pierwszej Something about April<\/em> dominowa\u0142 Loren Oden, znakomicie zreszt\u0105 sprawdzaj\u0105cy si\u0119 i tutaj – od razu na pocz\u0105tku p\u0142yty, w \u015bwietnie, ale do\u015b\u0107 typowo brzmi\u0105cych Sittin\u2019 By the Radio<\/em> i Sandrine<\/em>. Ale Oden ma tu wi\u0119ksz\u0105 konkurencj\u0119, bo \u015bpiewaj\u0105 na albumie tak\u017ce wspomniany Bilal, Raphael Saadiq, tajemnicza Karolina i, co chyba najbardziej zaskakuj\u0105ce, Laetitia Sadier. Co zaskakuj\u0105ce jeszcze bardziej, Sadier – dawniej podpora Stereolab – wykonuje momentami piosenki najbardziej od dawna zbli\u017cone do stylistyki swojej starej grupy. We\u017amy Step Beyond <\/em>z charakterystycznym motywem Wurlitzera i delikatnym brzmieniem tereminu. Nie inaczej jest zreszt\u0105 w Memories of War<\/em>. Francuzka pozostaje tu w\u0142a\u015bciwie w pe\u0142ni sob\u0105. Dopiero duety Sadier z Bilalem (!) i Odenem robi\u0105 z niej pe\u0142noprawn\u0105 uczestniczk\u0119 przedsi\u0119wzi\u0119cia z kr\u0119gu czarnej muzyki, cho\u0107 i tu przebijaj\u0105 si\u0119 pl\u0105saj\u0105cy bas czy klawesynowe wstawki, do kt\u00f3rych Younge ewidentnie ma du\u017c\u0105 s\u0142abo\u015b\u0107.<\/p>\n

Jest wi\u0119c klucz do lekkiej, ale te\u017c oryginalnej przecie\u017c, muzyki Younge’a. Ot\u00f3\u017c m\u00f3wienie o niej per psychodeliczny soul – jak bywa klasyfikowana – nie jest do ko\u0144ca zgodne z jej lini\u0105 tradycji. Bo to przecie\u017c ani Sly Stone, ani Shuggie Otis. Motywy gitarowe nie s\u0105 najwa\u017cniejsze, za to aran\u017cacje smyczkowe (Sea Motet<\/em>, podobnie p\u00f3\u017aniej w April Sonata<\/em>) nierzadko odnosz\u0105 si\u0119 tu europejskiej muzyki filmowej lat 60. czy do do easy listening, kt\u00f3rego wielbicielami byli Stereolab, niemal ka\u017cdorazowo przynosz\u0105 na albumie Younge’a troch\u0119 inne zestawienia instrument\u00f3w (symboliczne wr\u0119cz zestawienie mamy w jeszcze jednym duecie wokalnym – Hands of God<\/em>). Nawet wokalizy w April Sonata<\/em> s\u0105 w charakterze jakby raczej europejskie. Mamy wi\u0119c dwa w jednym – romantyzm i sentymentalizm popu rodem ze starego kontynentu i sensualno\u015b\u0107, fizyczno\u015b\u0107, rytmik\u0119 muzyki afroameryka\u0144skiej. To co, mo\u017ce za tym – jak si\u0119 wydawa\u0142o – cynicznym \u0142apaniem na ok\u0142adkowy obrazek sta\u0142a jednak jaka\u015b ca\u0142kiem dobrze streszczaj\u0105ca autorskie podej\u015bcie przeno\u015bnia? <\/p>\n

S\u0142ucham sobie Hands of God<\/em> i czuj\u0119 si\u0119 przyjemnie rozgrzeszony.<\/p>\n

ADRIAN YOUNGE Something about April II<\/em><\/strong>, Linear Labs 2016, 7\/10<\/strong><\/p>\n