{"id":9664,"date":"2016-03-04T10:59:29","date_gmt":"2016-03-04T09:59:29","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=9664"},"modified":"2016-03-05T12:21:31","modified_gmt":"2016-03-05T11:21:31","slug":"z-zaskoczenia-bez-tytulu-na-zywo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/03\/04\/z-zaskoczenia-bez-tytulu-na-zywo\/","title":{"rendered":"Z zaskoczenia, bez tytu\u0142u, na \u017cywo"},"content":{"rendered":"

Wiadomo\u015b\u0107 dnia jest taka, \u017ce Kendrick Lamar<\/strong> opublikowa\u0142 w\u0142a\u015bnie (tak z czwartku na pi\u0105tek) nowe utwory. Te, kt\u00f3re prezentowa\u0142 w ostatnim czasie (2013-2016) w programach telewizyjnych (m.in. „The Colbert Report”) czy podczas gali nagr\u00f3d Grammy. Pos\u0142uchacie ich w wersjach cyfrowych<\/a>, a ja nie zrecenzuj\u0119, bo musia\u0142bym zamiast recenzji da\u0107 teraz transmisj\u0119 z ods\u0142uchu, \u017ceby wiadomo\u015b\u0107 o kolejnych utworach najgor\u0119cej przyjmowanego artysty ubieg\u0142ego roku trafi\u0142a do czytelnik\u00f3w odpowiednio szybko. W ka\u017cdym razie brzmi to z grubsza tak, jak gdyby Lamar od niechcenia pokazywa\u0142 Kanyemu Westowi, na czym polega rap. Zbi\u00f3r o\u015bmiu nagra\u0144 nosi stosowny tytu\u0142: untitled unmastered<\/em>. Bo utwory s\u0105 podpisane tylko datami, a ca\u0142y 34-minutowy zbi\u00f3r by\u0107 mo\u017ce rzeczywi\u015bcie niezmasterowany. Co nie znaczy, \u017ce dostajemy jaki\u015b p\u00f3\u0142produkt, pos\u0142uchajcie zreszt\u0105 tego:<\/p>\n

KLIK!<\/a> (UPDATE: by\u0142 tu fragment z YouTube’a, ale go zdj\u0119li, wi\u0119c zostaj\u0105 streamingowcy i Apple)<\/p>\n

Tej nocy rozmawiali\u015bmy o kompozycjach bez tytu\u0142u (a nawet bez masteringu – przypadek pierwszej p\u0142yty We Will Fail<\/strong>) z Aleksandr\u0105 Gr\u00fcnholz w radiowym Nokturnie. I by\u0142a to rozmowa o katalogu nagra\u0144, kt\u00f3ry si\u0119 pod tym wzgl\u0119dem porz\u0105dkuje, uk\u0142ada. Ka\u017cdy kolejny album brzmi mocniej i pe\u0142niej. Hand That Heals\/Hand That Bites<\/em> – podw\u00f3jny album w ok\u0142adce z motywami ro\u015blinnymi i dwoma CD w r\u00f3\u017cnych tonacjach kolor\u00f3w – proponuje z jednej strony komunikacj\u0119 wizualn\u0105, jak poprzednio, z drugiej jednak – s\u0105 ju\u017c tytu\u0142y, jaki\u015b punkt zaczepienia, cho\u0107 \u017cadnych odniesie\u0144 literackich (poprzednio by\u0142 Bernhard). Jest te\u017c struktura dw\u00f3ch p\u0142yt, kt\u00f3re w jaki\u015b spos\u00f3b maj\u0105 si\u0119 uzupe\u0142nia\u0107 – mocniejszej i bardziej dosadnej czerwonej oraz bardziej skupionej na detalach, wyrafinowanej bia\u0142ej. Zdarzaj\u0105 si\u0119 na kompozycjach z obu jakie\u015b identyczne elementy wyj\u015bciowe, ale nie do rozpoznania. Bo spos\u00f3b pracy We Will Fail dalej zak\u0142ada kolejne stadia obr\u00f3bki, przetwarzania wyj\u015bciowych brzmie\u0144 i sampli, a\u017c do momentu, gdy nabior\u0105 wielowarstwowego, skomplikowanego charakteru. <\/p>\n

Jeste\u015bmy w \u015bwiecie muzyki po techno, Autechre s\u0105 jakim\u015b punktem odniesienia, to jasne. Ale te\u017c j\u0119zyk We Will Fail pozostaje do\u015b\u0107 wyj\u0105tkowy. Pisa\u0142em o nieprzyst\u0119pno\u015bci<\/a> w odniesieniu do pierwszego albumu. Ale te\u017c o uzale\u017cnianiu si\u0119 od poszukiwa\u0144 w obr\u0119bie muzyki, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna si\u0119 zm\u0119czy\u0107, lecz nie spos\u00f3b znudzi\u0107. I podtrzyma\u0142bym t\u0119 opini\u0119 teraz, z zastrze\u017ceniem takim, \u017ce nowa p\u0142yta brzmi o wiele lepiej na poziomie czysto d\u017awi\u0119kowym. Pisa\u0142em te\u017c o eksportowych nadziejach i te wydaj\u0105 si\u0119 spe\u0142nia\u0107. Pierwsze recenzje Hand…<\/em> nap\u0142ywaj\u0105 z zagranicy. Zajrza\u0142em wi\u0119c do niemieckiego „Intro” i – jako \u017ce by\u0142em leniwy na lekcjach niemieckiego – postanowi\u0142em si\u0119 zabawi\u0107 z translatorem Google’a: <\/p>\n

Dwucz\u0119\u015bciowa „R\u0119ka, kt\u00f3ra leczy Hand That Bites” jest ich drugim LP i wymaga du\u017co s\u0142uchawki. Zamiast wydawa\u0107 kola\u017c ni\u017c prostoliniowy struktury, to \u0142zy d\u00f3\u0142 \u017cadnego \u015bladu linii poprzez zak\u0142\u00f3canie atak\u00f3w ha\u0142asu i radykalnych podzia\u0142\u00f3w; rytmy techno i powtarzaj\u0105ce si\u0119 rytmy wychudzony szkielet za gro\u017aby czarny-Drone-Cloud, atonaln\u0105 buczenie i brz\u0119czenie, rozpowszechnianie nagra\u0144 terenowych i p\u0142acz z daleka.<\/em><\/p>\n

W pewnym sensie nawet w tym kuriozalnym t\u0142umaczeniu (a mo\u017ce w\u0142a\u015bnie w nim) widz\u0119, \u017ce mia\u0142 racj\u0119 kolega z „Intro”. To najwredniejszy rodzaj p\u0142yty, kt\u00f3rej duch, mimo skupienia, czasem ulatuje, cho\u0107by dlatego, \u017ce to muzyka elektroniczna, ale rytmy rzadko zap\u0119tlaj\u0105 si\u0119 na d\u0142u\u017cej w jakiej\u015b prostszej strukturze. Ale dochodzi tu do kulminacji, do rozwi\u0105zania akcji\/narracji cho\u0107by w ko\u0144cz\u0105cym „bia\u0142\u0105” p\u0142yt\u0119 fantastycznym Are Wrong<\/em> z odrobin\u0119 \u0142atwiejsz\u0105 rytmik\u0105 i wspomnieniowym nagraniem terenowym w tle. S\u0105 na tym albumie momenty, kt\u00f3re wynagradzaj\u0105 skupienie. Sama Gr\u00fcnholz m\u00f3wi w kontek\u015bcie swojej muzyki o przyjemno\u015bci b\u0142\u0105dzenia. Ja bym tu s\u0142ysza\u0142 przyjemno\u015b\u0107 nieustannego doskonalenia, bo je\u015bli nawet u We Will Fail s\u0105 momenty muzyki, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna by zakwalifikowa\u0107 do \u015bwiata „rozrywki”, to stworzone zosta\u0142y metodami muzyki eksperymentalnej. Mo\u017ce by\u0107 ponuro (i bardzo ch\u0142odno – druga p\u0142yta idzie momentami w stron\u0119 cyfrowych erupcji spod znaku Raster-Noton), ale s\u0142ucha\u0107 trzeba do\u015b\u0107 g\u0142o\u015bno i – moim zdaniem – zdecydowanie nie na s\u0142uchawkach. Nie ka\u017cdy to pokocha, ale zaskoczenia gwarantowane.<\/p>\n

WE WILL FAIL Hand That Heals\/Hand That Bites<\/em><\/strong>, Monotype 2016, 7\/10<\/strong><\/p>\n