{"id":9780,"date":"2016-03-16T15:50:28","date_gmt":"2016-03-16T14:50:28","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=9780"},"modified":"2016-03-16T15:55:14","modified_gmt":"2016-03-16T14:55:14","slug":"madagaskar-jako-czwarta-rp","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/03\/16\/madagaskar-jako-czwarta-rp\/","title":{"rendered":"Madagaskar jako czwarta RP"},"content":{"rendered":"

Czyta\u0142em sobie akurat wczoraj recenzj\u0119 mojej redakcyjnej kole\u017canki z inscenizacji Beniowskiego<\/em> (w „Polityce” za tydzie\u0144). I przypomniana w niej historia bohatera poematu dygresyjnego S\u0142owackiego mnie z kolei u\u015bwiadomi\u0142a, \u017ce nic nie napisa\u0142em dot\u0105d o fantastycznej p\u0142ycie Outlier: Recordings from Madagascar<\/em>. W ka\u017cdych innych okoliczno\u015bciach mo\u017cna by j\u0105 uzna\u0107 za nisz\u0119 nisz. Oto kolejna pozycja wytw\u00f3rni Sublime Frequencies (to ta od popularnego dzi\u015b Omara Souleymana i Group Doueh), kt\u00f3ra cz\u0119sto wydaje nagrania terenowe z r\u00f3\u017cnych co rzadziej odwiedzanych stron \u015bwiata. I tych bardziej amatorskich ni\u017c ludowych piosenek z Madagaskaru s\u0142ucha si\u0119 wprawdzie \u015bwietnie jako odtrutki na przeprodukowan\u0105 zachodni\u0105 muzyk\u0119 rozrywkow\u0105, ale przecie\u017c jest i drugie dno. W dw\u00f3ch utworach wykonawcy podpisanego jako Tafara Justin us\u0142ysza\u0142em mianowicie Polsk\u0119. Najprawdziwsz\u0105 – jak g\u0142osi napis na murze dwie ulice obok – ludow\u0105 Polsk\u0119.<\/p>\n

Zanim zbierano na zakup zamorskich kolonii dla Polski, a rz\u0105d wys\u0142a\u0142 ca\u0142\u0105 wypraw\u0119 maj\u0105c\u0105 zbada\u0107 warunki ewentualnego osadnictwa, a nawet zanim s\u0142ynny Beniowski przyby\u0142 na Madagaskar (cho\u0107 ten by\u0142 bardziej W\u0119grem ni\u017c Polakiem), kr\u00f3lem wyspy mia\u0142 zosta\u0107 – te\u017c jeszcze w XVIII wieku – Micha\u0142 Dzier\u017canowski. Czyli kr\u00f3l Micha\u0142, nie kr\u00f3l Julian. Ale s\u0105 du\u017ce szanse, \u017ce te\u017c lubi\u0142 muzyk\u0119 i przywi\u00f3z\u0142 sw\u00f3j gust ze sob\u0105.<\/p>\n

W ci\u0105gu 300 lat przewin\u0119\u0142o si\u0119 zreszt\u0105 przez t\u0119 wysp\u0119 na Oceanie Indyjskim niema\u0142o Polak\u00f3w. Nie wiem, czy byli w\u015br\u00f3d nich muzycy. No i czy Tafara Justin mia\u0142 z nimi co\u015b wsp\u00f3lnego? Nie mam poj\u0119cia, jednak jego spos\u00f3b gry na w\u0142asnor\u0119cznie wystruganych skrzypcach i ekspresja wokalna – g\u0142os towarzyszy tu delikatnej partii skrzypiec, by ust\u0105pi\u0107 im w instrumentalnym refrenie – przypominaj\u0105 mi nagrania naszych wiejskich muzykant\u00f3w. W tle zarejestrowanych w naturalnych warunkach utwor\u00f3w zwyk\u0142y gwar, krzyki, rozmowy, jak to na wsi. Takie wra\u017cenie robi Bilo<\/em>, a jeszcze mocniej – przynosz\u0105cy charakterystyczne dla (jak mi si\u0119 wydaje – ciekaw jestem g\u0142os\u00f3w zorientowanych w tradycji muzycznej koleg\u00f3w) muzyki g\u00f3ralskiej ozdobniki Labanoa<\/em>. Co do samego Tafary – Charles Brooks odpowiedzialny za nagranie i kompilacj\u0119 utwor\u00f3w informuje tylko, \u017ce muzyk gra w tradycji ludu Antandroy (a mnie si\u0119 uda\u0142o ustali\u0107, \u017ce na tereny tego plemienia przyje\u017cd\u017cali polscy misjonarze), a partie skrzypiec kojarz\u0105 mu si\u0119 z ch\u00f3rem cykad w popo\u0142udniowej spiekocie. Czyli troch\u0119 inne skojarzenia od podhala\u0144skich.<\/p>\n

A, zapomnia\u0142bym – we wk\u0142adce jest zdj\u0119cie. Tafara stanowczo nie jest g\u00f3ralem, a skrzypki zdecydowanie wygl\u0105daj\u0105 na wyr\u00f3b afryka\u0144ski.<\/p>\n

Zabawnie jest si\u0119 natkn\u0105\u0107 na takie utwory na p\u0142ycie z Madagaskaru, ale od razu zaznaczmy, \u017ce to muzyka wielobarwna i r\u00f3\u017cnorodna. W warstwie wokalnej bliska muzyce afryka\u0144skiej, w rytmice – przypominaj\u0105ca zar\u00f3wno style z Afryki Zachodniej, jak i te popularne w RPA, czy nawet charakterystyczne dla muzyki kuba\u0144skiej (cho\u0107 tam mamy oczywi\u015bcie do czynienia z wp\u0142ywami afryka\u0144skimi). Trio Vincent, Alvine, Tsigenzo to na przyk\u0142ad kapitalna, wirtuozerska muzyka na instrumenty strunowe (jaki\u015b rodzaj lutni? gitara?). Dla mi\u0142o\u015bnik\u00f3w d\u017awi\u0119k\u00f3w z Afryki Zachodniej. W podobnym duchu utrzymane s\u0105 rozpoczynaj\u0105ce ten zestaw utwory muzyka o imieniu Manatsoa. Duet Masy Germaine i Mony brzmi jak odprysk kuba\u0144skiego son. Pojawia si\u0119 murowany hit sk\u0142adanki – utw\u00f3r akordeonowy tria Mahavita, Leonel and Lisa (to ci widoczni na ok\u0142adce p\u0142yty), a wspomniane cykady du\u017co bardziej przypomina (kapitalna zreszt\u0105) polirytmiczna perkusyjna miniatura Zanako <\/em>grana przez Taomanan\u0119. Transowa jak prawie wszystkie zawarte tu nagrania. <\/p>\n

Bohaterowie to muzycy napotkani w trakcie podr\u00f3\u017cy przez wysp\u0119. I jak to bywa z owocami eskapad muzykolog\u00f3w i pasjonat\u00f3w z Sublime Frequencies, po wielokrotnych ods\u0142uchach te wspomnienia bardzo szybko zaakceptowa\u0142em jako w\u0142asne. Mo\u017ce to jaka\u015b odziedziczona po przodkach s\u0142abo\u015b\u0107 do malgaskiej kultury?<\/p>\n

Muzyka dzi\u015b tradycyjna, zako\u0144cz\u0119 wi\u0119c – z pewnym dystansem – tradycyjnym zawo\u0142aniem: Kolonij dla Polski. Czwarta RP na Madagaskar.<\/p>\n

R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY Outlier: Recordings from Madagascar<\/em><\/strong>, Sublime Frequencies 2016, 8\/10<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Czyta\u0142em sobie akurat wczoraj recenzj\u0119 mojej redakcyjnej kole\u017canki z inscenizacji Beniowskiego (w „Polityce” za tydzie\u0144). I przypomniana w niej historia bohatera poematu dygresyjnego S\u0142owackiego mnie z kolei u\u015bwiadomi\u0142a, \u017ce nic nie napisa\u0142em dot\u0105d o fantastycznej p\u0142ycie Outlier: Recordings from Madagascar. W ka\u017cdych innych okoliczno\u015bciach mo\u017cna by j\u0105 uzna\u0107 za nisz\u0119 nisz. Oto kolejna pozycja wytw\u00f3rni […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":9782,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,312,120,7,2249,4],"tags":[2320],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9780"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9780"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9780\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9788,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9780\/revisions\/9788"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9782"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9780"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9780"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9780"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}