![\"IMG_20160315_193555_edit\"](\"\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/IMG_20160315_193555_edit.jpg\")
<\/a>1. Ksi\u0105\u017cka Dziewczyna z zespo\u0142u<\/em> Kim Gordon <\/strong>ukaza\u0142a si\u0119 po polsku. Na dziesi\u0105tki opowie\u015bci pe\u0142nych rockowego testosteronu wreszcie jaka\u015b rockandrollowe \u015bwiadectwo kobiety. Rzecz m\u00f3wi oczywi\u015bcie g\u0142\u00f3wnie o 27-letnim ma\u0142\u017ce\u0144stwie z Thurstonem Moore’e, kt\u00f3rego rozbicie doprowadzi\u0142o do rozpadu zespo\u0142u Sonic Youth, ale by\u0142bym z\u0142o\u015bliwy, nie sygnalizuj\u0105c tego, jak wiele innych ciekawych w\u0105tk\u00f3w ta \u015bwietna autobiografia podejmuje. Jest to historia o dziewczynie, kt\u00f3ra przyjecha\u0142a do Nowego Jorku i wsi\u0105k\u0142a w tutejszy \u015bwiat artystyczny w najciekawszych dla niego latach 70. Po drugie, historia o kreowaniu w\u0142asnego wizerunku (Nauczyli\u015bmy si\u0119, \u017ce skoro nasza muzyka jest dziwna i dysonansowa, dziewczyna stoj\u0105ca na \u015brodku sceny mo\u017ce pom\u00f3c sprzeda\u0107 zesp\u00f3\u0142<\/em> – notuje Gordon). Po trzecie, do\u015b\u0107 bezceremonialnym miejscami rzutem oka na gwiazdy, kt\u00f3re poznawa\u0142a, w tym Cobaina, kt\u00f3rego zwi\u0105zek z Courtney Love (zdaniem Gordon: narcystyczn\u0105 socjopatk\u0105) rodzi\u0142 si\u0119 na jej oczach (Oho \u2013 powiedzieli\u015bmy sobie wtedy wszyscy. \u2013 Nadchodzi katastrofa<\/em> \u2013 wspomina Gordon), albo Billy’ego Corgana (Nikt go nie lubi\u0142, bo by\u0142 mazgajem i traktowa\u0142 sw\u00f3j zesp\u00f3\u0142 \u015bmiertelnie powa\u017cnie<\/em>). Jest tu wreszcie sporo opowie\u015bci o pracy w Sonic Youth, w tym autobiograficzny w\u0105tek wpisany w m\u00f3j ulubiony utw\u00f3r Death Valley ’69<\/em>. Wszystkiego nie b\u0119d\u0119 zdradza\u0142, cho\u0107 bardzo obszernie opisa\u0142em t\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0119 przy okazji jej oryginalnego wydania<\/a>. Wy mo\u017cecie wi\u0119c klikn\u0105\u0107, a ja nie b\u0119d\u0119 si\u0119 dzi\u0119ki temu powtarza\u0107. <\/p>\n3. Sporo czasu w tym tygodniu zaj\u0119\u0142o mi czytanie o gor\u0105co tu komentowanym Emersonie<\/strong>. Polecam d\u0142ugi artyku\u0142 Lestera Bangsa z pisma „Creem” (1974 r.) przedrukowany w ksi\u0105\u017cce Main Lines, Blood Feasts and Bad Taste<\/em>. Bangs ma oczywi\u015bcie inn\u0105 perspektyw\u0119 na sukcesy ELP. Je\u015bli wybuchnie kryzys energetyczny, tych facet\u00f3w trzeba b\u0119dzie uzna\u0107 za zbrodniarzy wojennych<\/em> – pisze. Stara si\u0119 w tek\u015bcie uzasadni\u0107 (rozmawiaj\u0105c troch\u0119 z muzykami grupy – poza Emersonem, kt\u00f3ry nie zgodzi\u0142 si\u0119 na wywiad). Emerson nigdy w \u017cyciu nie zagra\u0142 interesuj\u0105cej sol\u00f3wki<\/em> – przekonuje dziennikarz. – To w og\u00f3le nie s\u0105 sol\u00f3wki, to tylko kole\u015b, kt\u00f3ry je\u017adzi na wy\u015bcigi po klawiaturze, niczym Liberace pr\u00f3buj\u0105cy gra\u0107 Mozarta na amfetaminie<\/em>. To tak w ramach prze\u0142amywania tez mojego tekstu sprzed paru dni. Cz\u0142owiek umiera, sp\u00f3r pozostanie. <\/p>\n<\/a>2. Iggy Pop<\/strong> wyda\u0142 znakomit\u0105 p\u0142yt\u0119 Post Pop Depression<\/em>. I gdy pisz\u0119 „znakomit\u0105”, nie mam na my\u015bli tego, \u017ce wow, stary cz\u0142owiek i ci\u0105gle mo\u017ce, tylko autentyczne zaskoczenie zwi\u0105zane z p\u0142yt\u0105 pe\u0142n\u0105 pow\u015bci\u0105gliwo\u015bci, inteligentnych rozwi\u0105za\u0144 muzycznych i dobrych tekst\u00f3w. Najbardziej uj\u0119\u0142o mnie to, \u017ce Josh Homme (kt\u00f3rego dzia\u0142ania lubi\u0119 wybi\u00f3rczo, wi\u0119c nie on mnie tu przyci\u0105gn\u0105\u0142), Dean Fertita z The Dead Weather (kt\u00f3rego umiej\u0119tno\u015bci gitarowe ju\u017c tu kiedy\u015b chwali\u0142em) i perkusista Matt Helders (z Arctic Monkeys, kt\u00f3rych fanem nie jestem) stworzyli tu Popowi pe\u0142nokrwisty zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3rego moim zdaniem po prostu nie mia\u0142 w poprzednich dekadach. Pomijaj\u0105c The Stooges, rzecz jasna. Nieco szerzej, ale r\u00f3wnie entuzjastycznie potraktowa\u0142em t\u0119 p\u0142yt\u0119 w recenzji dla „Polityki”<\/a>. Zasugerowa\u0142em „wsp\u00f3lnot\u0119 ocalonych”, bo wiadomo – stary band Iggy’ego \u015bmiertelnie przerzedzony, a jedna z grup Josha Homme’a prze\u017cy\u0142a ostatnio szcz\u0119\u015bliwie strzelanin\u0119 w paryskim Bataclan. Internauci pod recenzj\u0105 zaatakowali mnie za umieszczanie Homme’a w paryskiej sali. Poszar\u017cowa\u0142em z t\u0105 tez\u0105, jasne, ale on tam naprawd\u0119 mia\u0142 gra\u0107! Poza tym warto wszelkimi \u015brodkami opowiada\u0107 o p\u0142ycie Popa, bo s\u0142uchana na przemian z Blackstar <\/em>Bowiego robi wra\u017cenie, \u017ce mamy zn\u00f3w lata 70. i panowie w\u0142a\u015bnie l\u0105duj\u0105 na Dworcu Gda\u0144skim w Warszawie (a przede wszystkim: s\u0105 w pe\u0142ni formy). Jestem ju\u017c zreszt\u0105 w zmowie z Popem, o czym \u015bwiadczy screen z jego Facebooka, z celnym w sumie komentarzem, kt\u00f3ry traktuj\u0119 jako \u017cart. W ka\u017cdym razie z przemian\u0105 materii nie najgorzej, a przesta\u0107 nie zamierzam. Przynajmniej dop\u00f3ki ten prawdziwy Pop nauczy si\u0119 polskiego i zadzwoni, \u017ceby powiedzie\u0107, jak to by\u0142o z podr\u00f3\u017c\u0105 do Polski.
\nPrzy okazji: zbi\u00f3rki na mural <\/a>i neon<\/a> pami\u0119ci Davida Bowiego w Warszawie ci\u0105gle aktualne!<\/p>\n