{"id":9803,"date":"2016-03-23T09:20:38","date_gmt":"2016-03-23T08:20:38","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=9803"},"modified":"2016-03-23T10:19:41","modified_gmt":"2016-03-23T09:19:41","slug":"trzy-proste-metody-nawilzania","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/03\/23\/trzy-proste-metody-nawilzania\/","title":{"rendered":"Trzy proste metody nawil\u017cania"},"content":{"rendered":"

Podobno krajowe rezerwy wazeliny s\u0105 ostatnio na wyczerpaniu. A to problem, gdy si\u0119 pisze o p\u0142ytach ludzi, kt\u00f3rych znamy, i to nie tylko przez pryzmat dzia\u0142alno\u015bci artystycznej, ale i wydawniczej. Ja rozumiem zadziera\u0107 z wydawc\u0105. Rozumiem nawet straci\u0107 reputacj\u0119 w oczach artysty. Ale gdy artysta i wydawca s\u0105 jedn\u0105 i t\u0105 sam\u0105 osob\u0105, a cz\u0119sto te\u017c jeszcze mened\u017cerem, technicznym i tragarzem, to jedno z\u0142o\u015bliwe zdanie i recenzent ma przechlapane u wszystkich tych os\u00f3b naraz. Nie ma takiego problemu, gdy si\u0119 cz\u0142owiek rzuca z recenzenckim tasakiem na bezosobowy du\u017cy koncern. Pojawia si\u0119 przy ma\u0142ych, domowych przedsi\u0119wzi\u0119ciach do-it-yourself, kiedy ma\u0142ym kozikiem z\u0142o\u015bliwo\u015bci mo\u017cna wyci\u0105\u0107 ca\u0142y entuzjazm. Bo ca\u0142o\u015b\u0107 nap\u0119dza entuzjazm, pieni\u0119dzy z tego nie ma. Zatem wobec deficytu wazeliny, kt\u00f3rej zapasy tymczasem wywie\u017ali do dzia\u0142\u00f3w publicystyki i informacji, postanowi\u0142em nawil\u017ca\u0107<\/a> umiarkowanie i sposobem. Nie wywiesza\u0107 ocen punktowych kolegom artystom-wydawcom z ma\u0142ych wytw\u00f3rni p\u0142ytowych. Mo\u017ce przyjdzie mi posucharzy\u0107, ale nie b\u0119d\u0119 ignorowa\u0107, bo to ju\u017c by\u0142by grzech \u015bmiertelny.<\/p>\n

Nie ma lekko w tej cz\u0119\u015bci przemys\u0142u rozrywkowego. Po pierwsze, \u017caden z tego przemys\u0142. Czasem wi\u0119cej pisz\u0105cych ni\u017c kupuj\u0105cych. No i z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 – co jasno sugeruje ju\u017c sama oprawa graficzna – nie jest szczeg\u00f3lnie rozrywkowo. Na trzy prezentowane dzi\u015b p\u0142yty, dwie maj\u0105 czarne ok\u0142adki, trzecia (powiedzmy, \u017ce to ta najbli\u017csza rozrywce) jest ciemnoszara. Nie rozja\u015bniaj\u0105 oblicza bran\u017cy wymy\u015blane przez wydawc\u00f3w nazwy ani tytu\u0142y album\u00f3w (Mazut, Komora A, Brak<\/em>), ani symbolika. Tu mamy go\u0142\u0105 ko\u015b\u0107 – przynajmniej do niedawna kojarz\u0105ca si\u0119 ze \u015bmierci\u0105 – tam zn\u00f3w wydruk zdj\u0119cia z fotoradaru, na kt\u00f3rym wydawc\u0119 z\u0142apano, a potwierdzeniem realizmu historii by\u0142 opublikowany gdzie\u015b w sieci bodaj 200-z\u0142otowy mandat. Samo auto skromne, niesportowe. \u017baden tam luksus. Jeszcze gdzie indziej do refleksji sk\u0142ania sama nazwa wytw\u00f3rni BDTA, kt\u00f3rej rozszerzenie by\u0142o tak dojmuj\u0105co smutne, \u017ce wydawca musia\u0142 je skry\u0107 pod eufemistyczn\u0105 form\u0105 skr\u00f3towca, bo nawet urz\u0105d skarbowy, gdy zobaczy\u0142 t\u0119 nazw\u0119, nie chcia\u0142 nalicza\u0107 podatku. Wiatr w oczy, \u017car w pi\u0119ty i smutek tropik\u00f3w. <\/p>\n