{"id":982,"date":"2011-06-21T17:53:51","date_gmt":"2011-06-21T15:53:51","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=982"},"modified":"2011-06-21T17:59:16","modified_gmt":"2011-06-21T15:59:16","slug":"pod-koldra-z-bon-iver","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/06\/21\/pod-koldra-z-bon-iver\/","title":{"rendered":"Pod ko\u0142dr\u0105 z Bon Iver"},"content":{"rendered":"

Z kolejnych ods\u0142uch\u00f3w nowej p\u0142yty Bon Iver<\/strong> wynika zaskakuj\u0105co ma\u0142o. Nie dlatego, \u017ceby to by\u0142a z\u0142a p\u0142yta. Przeciwnie, mo\u017cna jej s\u0142ucha\u0107 w niesko\u0144czono\u015b\u0107, bo jaki\u015b sentymentalny ton, na kt\u00f3ry wszed\u0142 Justin Vernon, kruszy mury zniech\u0119cenia i wywo\u0142uje tak ma\u0142o kontrowersji, \u017ce a\u017c strach, co b\u0119dzie dalej. Przynosi z grubsza wszystko to, co „For Emma, Forever Ago”, wyg\u0142adzaj\u0105c jeszcze, doskonal\u0105c partie wokalne i dodaj\u0105c mn\u00f3stwo roz\u0142o\u017conych ze smakiem akcent\u00f3w instrumentalnych. Mniej lub bardziej dyskretne instrumenty d\u0119te to jak wida\u0107 najnowszy krzyk mody na scenie folk-rockowej, je\u015bli przypomnimy sobie ostatnie albumy Iron & Wine i Fleet Foxes*, a Vernon radzi sobie z nimi znakomicie. Sporo gra efektami, co by\u0142o pewnie jasne dla tych, kt\u00f3rzy poza pierwsz\u0105 p\u0142yt\u0105 ws\u0142uchiwali si\u0119 w EP-k\u0119 „Blood Bank”. Mn\u00f3stwo delay\u00f3w, harmonizer\u00f3w, chorus\u00f3w – to ju\u017c nie s\u0105 d\u017awi\u0119ki z chatki na pustkowiu, a je\u015bli ju\u017c, to z jakiej\u015b zaczarowanej chatki na kurzej \u0142apce. <\/p>\n

Vernon traci troch\u0119 pod jednym wzgl\u0119dem – nie jest ju\u017c tak intymny. Cho\u0107 mo\u017ce jest intymny… inaczej. Pisa\u0142em ju\u017c o tym, \u017ce tym razem Justin Vernon zas\u0142ucha\u0142 si\u0119 miejscami w Bruce’a Hornsby’ego – jestem zreszt\u0105 pod wra\u017ceniem zako\u0144czenia tej p\u0142yty, idealnej puenty jednocze\u015bnie zamykaj\u0105cej ca\u0142o\u015b\u0107 i wychodz\u0105cej daleko poza klimat „Bon Iver, Bon Iver”, czyli utworu „Beth\/Rest”. Przekraczaj\u0105cej granic\u0119 kiczu w kilku elementach, ale jak dla mnie akceptowalnej. Ju\u017c po tej opublikowanej przeze mnie ostatnio uwadze na temat fina\u0142owego utworu p\u0142yty rzuci\u0142em okiem na jeden z wywiad\u00f3w, w kt\u00f3rym Vernon sam opowiada\u0142, \u017ce idzie w stron\u0119 Hornsby’ego – c\u00f3\u017c, ten wzorzec na tle ameryka\u0144skiej konfekcji spod znaku soft-rocka z lat 80. jednak do\u015b\u0107 pozytywny i zupe\u0142nie niekontynuowany, wi\u0119c wypada przyklasn\u0105\u0107 . Ale to zarazem nuta poci\u0105gaj\u0105ca i niepokoj\u0105ca – krok dalej jest Phil Collins, a jeszcze dalej Michael Bolton. Ot\u00f3\u017c ca\u0142a nowa p\u0142yta Bon Iver brzmi jak rasowy erotyk – bez wzgl\u0119du na teksty<\/a> robi wra\u017cenie idealnej muzyki do po\u015bcieli, o centymetry dos\u0142ownie od osuni\u0119cia si\u0119 w \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 pornola. <\/p>\n

I w\u0142a\u015bnie ten lekko u\u017cytkowy charakter muzyki Vernona to jedyne, co mnie niepokoi.<\/p>\n

\"\"<\/a>BON IVER „Bon Iver, Bon Iver”<\/strong>
\n4AD 2011
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Perth”, „Beth\/Rest”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Bon Iver – „Calgary”<\/a> by blatanti<\/a><\/span> <\/p>\n

*O „Helplessness Blues” – bo pojawiaj\u0105 si\u0119 tutaj pytania – pisa\u0142em ju\u017c do\u015b\u0107 dawno temu i do\u015b\u0107 entuzjastycznie w papierowej<\/a> „Polityce” i mam wra\u017cenie, \u017ce z ka\u017cdym kolejnym przes\u0142uchaniem, troch\u0119 inaczej ni\u017c u Bon Iver, s\u0142ysz\u0119 w tych prostych piosenkach zupe\u0142nie nowe rzeczy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Z kolejnych ods\u0142uch\u00f3w nowej p\u0142yty Bon Iver wynika zaskakuj\u0105co ma\u0142o. Nie dlatego, \u017ceby to by\u0142a z\u0142a p\u0142yta. Przeciwnie, mo\u017cna jej s\u0142ucha\u0107 w niesko\u0144czono\u015b\u0107, bo jaki\u015b sentymentalny ton, na kt\u00f3ry wszed\u0142 Justin Vernon, kruszy mury zniech\u0119cenia i wywo\u0142uje tak ma\u0142o kontrowersji, \u017ce a\u017c strach, co b\u0119dzie dalej. Przynosi z grubsza wszystko to, co „For Emma, Forever […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,3,120,435,106],"tags":[370],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/982"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=982"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/982\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":985,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/982\/revisions\/985"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=982"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=982"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=982"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}