{"id":1145,"date":"2018-01-25T07:11:10","date_gmt":"2018-01-25T06:11:10","guid":{"rendered":"http:\/\/portretymiast.blog.polityka.pl\/?p=1145"},"modified":"2018-01-25T07:43:54","modified_gmt":"2018-01-25T06:43:54","slug":"wdechowa-praga","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/2018\/01\/25\/wdechowa-praga\/","title":{"rendered":"Wdechowa Praga"},"content":{"rendered":"
\"\"<\/a>

Wdechy 2017 (Agencja Gazeta)<\/p><\/div>\n

„Wdechy”, nagrody kulturalne serwisu „Co jest grane 24?”<\/a>, w tym roku wygra\u0142a warszawska Praga. I Pablopavo (znaczy Pawe\u0142 So\u0142tys), i Komuna Warszawa<\/a>, i Teatr Powszechny<\/a> to instytucje kultury osadzone na prawym brzegu Wis\u0142y.
\n
\nTrudno o bardziej symboliczne uznanie krzepn\u0105cej kulturotw\u00f3rczej mocy Pragi. Ale te\u017c „wdechy” trafi\u0142y w moment szczeg\u00f3lny, kiedy nagrodzeni zastanawiaj\u0105 si\u0119 nad swoj\u0105 przysz\u0142o\u015bci\u0105.<\/p>\n

Przypomnijmy dla porz\u0105dku:<\/p>\n

Laureatem Wdechy w kategorii Cz\u0142owiek Roku zosta\u0142 Pawe\u0142 So\u0142tys\/Pablopavo. Nagrodzili\u015bmy go za warszawski sznyt, teksty, tw\u00f3rcz\u0105 konsekwencj\u0119, p\u0142yt\u0119 \u201eLadinola\u201d zagran\u0105 z Ludzikami oraz debiutancki zbi\u00f3r opowiada\u0144 \u201eMikrotyki\u201d.<\/p><\/blockquote>\n

No w\u0142a\u015bnie, Pawe\u0142 So\u0142tys poszerzy\u0142 spektrum swej artystycznej ekspresji, co zauwa\u017cyli nie tylko g\u0142osuj\u0105cy na „wdechy”, ale tak\u017ce jurorzy Paszport\u00f3w POLITYKI – „Mikrotyki” zyska\u0142y ich uznanie i nominacj\u0119 w kategorii literatura. Czekamy na kolejne utwory.<\/p>\n

\u201eWdecha\u201d w kategorii Miejsce Roku trafi\u0142a do Komuny Warszawa – teatru, kt\u00f3ry dzia\u0142a na Pradze, za „stworzenie najbardziej pr\u0119\u017cnego teatru alternatywnego w Warszawie, kt\u00f3ry jest jednocze\u015bnie miejscem eksperyment\u00f3w najwa\u017cniejszych re\u017cyser\u00f3w i re\u017cyserek w Polsce”.<\/p><\/blockquote>\n

Tu sprawa jest bardziej z\u0142o\u017cona. Bo rzeczywi\u015bcie, Komuna sta\u0142a si\u0119 jednym z najwa\u017cniejszych miejsc na kulturalnej mapie Warszawy, rozpoznawanym poza stolic\u0105. Ale jej przekle\u0144stwem jest „alternatywny” status oznaczaj\u0105cy konieczno\u015b\u0107 ci\u0105g\u0142ej walki o \u015brodki, o czym przypomnia\u0142a Alina Ga\u0142\u0105zka podczas uroczysto\u015bci. Sposobem na \u0142atanie bud\u017cetu okaza\u0142 si\u0119 crowdfunding. Innym sposobem, systemowym, by\u0142 start zespo\u0142u Komuny w konkursie o Teatr Scen\u0119 Prezentacje. Konkurencja by\u0142a bardzo mocna, komisja zdecydowa\u0142a powierzy\u0107 si\u0119 Scen\u0119 Paw\u0142owi Wodzi\u0144skiemu i Bartkowi Fr\u0105ckowiakowi, kt\u00f3rzy w\u0142a\u015bnie \u015bci\u0105gn\u0119li do Warszawy z Bydgoszczy, gdzie kierowali Teatrem Polskim. Ich projekt Biennale Warszawa<\/a> w\u0142a\u015bnie ruszy\u0142.<\/p>\n

Pr\u00f3ba stabilizacji i transformacji Komuny Warszawa do instytucji kultury nie powiod\u0142a si\u0119, pozosta\u0142y stare problemy: pomys\u0142\u00f3w programowych nie brakuje, wi\u0119c nie ma te\u017c problemu z odpowiedzi\u0105 na pytanie, „co robi\u0107?”, gorzej z odpowiedzi\u0105 na pytanie Paprykarza: jak \u017cy\u0107? (a dok\u0142adniej: z czego). Bo cho\u0107, jak zaznaczy\u0142a Alina Ga\u0142\u0105zka, miasto Warszawa systematycznie dofinansowuje Komun\u0119, to jednak ilo\u015b\u0107 \u015brodk\u00f3w na pewno nie odpowiada potencja\u0142owi instytucji. „Wdechy” potencja\u0142 ten potwierdzaj\u0105. O tym, co dalej, ju\u017c niebawem – w kolejnym odcinku.<\/p>\n

Z pytaniem o przysz\u0142o\u015b\u0107 mierzy si\u0119 tak\u017ce Teatr Powszechny kierowany przez Paw\u0142a \u0141ysaka i Paw\u0142a Sztarbowskiego, nagrodzony dwiema „wdechami” (jury i publiczno\u015bci) za spektakl „Kl\u0105twa” w re\u017c. Olivera Frljicia jako wydarzenie roku. Teatr, miejska instytucja kultury, nie musi si\u0119 martwi\u0107 o finansowanie, a dyrekcja ko\u0144cz\u0105ca w\u0142a\u015bnie pierwszy anga\u017c zastanawia si\u0119, jak ustawi\u0107 prac\u0119 w kolejnej kadencji. Bo przecie\u017c „Kl\u0105twa” to nie przypadek, tylko zwie\u0144czenie pomys\u0142u na teatr zaanga\u017cowany (nazywany nawet czasami warszawsk\u0105 Volksb\u00fchne od s\u0142ynnej do niedawna sceny berli\u0144skiej).<\/p>\n

Wymiary tego zaanga\u017cowania to nie tylko program teatralny, ale tak\u017ce aktywno\u015b\u0107 na rzecz lokalnej spo\u0142eczno\u015bci, a tak\u017ce zaanga\u017cowanie w sprawy publiczne i polityczne. Teatr Powszechny by\u0142 organizatorem Kongresu Kultury 2016<\/a> i ubieg\u0142orocznego Forum Przysz\u0142o\u015bci Kultury<\/a>.<\/p>\n

Jak wi\u0119c dalej prowadzi\u0107 instytucj\u0119, kt\u00f3ra nabra\u0142a wyra\u017anego charakteru nieperyferyjnego „teatru na peryferiach”, ocenianego przez Witolda Mrozka, krytyka „Wyborczej” za najwa\u017cniejsz\u0105 scen\u0119 w Polsce? Tym bardziej \u017ce ruszy\u0142o w\u0142a\u015bnie Biennale Warszawa, zapowiadaj\u0105c, \u017ce tak\u017ce „b\u0119dzie si\u0119 wtr\u0105ca\u0107” („teatr, kt\u00f3ry si\u0119 wtr\u0105ca” to has\u0142o Powszechnego). Jako mieszkaniec Warszawy mog\u0119 tylko si\u0119 cieszy\u0107, bo z szukania odpowiedzi na wszystkie postawione wcze\u015bniej pytania powstan\u0105 na pewno odpowiedzi dalej przekszta\u0142caj\u0105ce i wzbogacaj\u0105ce pejza\u017c kultury sto\u0142ecznej metropolii. Jeszcze bardziej ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce mog\u0119 w tych poszukiwaniach uczestniczy\u0107 nie tylko jako widz.<\/p>\n

Najbardziej jednak cieszy, \u017ce Praga – prawobrze\u017cna cz\u0119\u015b\u0107 Warszawy, do kt\u00f3rej wielu mieszka\u0144c\u00f3w lewego brzegu nie wybiera\u0142o si\u0119, bo nie widzia\u0142o wa\u017cnego powodu – dzi\u015b ju\u017c tak \u0142atwo wykpi\u0107 si\u0119 nie mog\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„Wdechy”, nagrody kulturalne serwisu „Co jest grane 24?”, w tym roku wygra\u0142a warszawska Praga. I Pablopavo (znaczy Pawe\u0142 So\u0142tys), i Komuna Warszawa, i Teatr Powszechny to instytucje kultury osadzone na prawym brzegu Wis\u0142y.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[43,18,126,4],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1145"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1145"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1145\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1151,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1145\/revisions\/1151"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1145"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1145"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1145"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}