{"id":1542,"date":"2018-08-21T18:02:12","date_gmt":"2018-08-21T16:02:12","guid":{"rendered":"http:\/\/portretymiast.blog.polityka.pl\/?p=1542"},"modified":"2018-08-21T22:03:35","modified_gmt":"2018-08-21T20:03:35","slug":"miasto-na-plus","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/2018\/08\/21\/miasto-na-plus\/","title":{"rendered":"Miasto na plus"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Samorz\u0105dowa kampania wyborcza rozkr\u0119ca si\u0119 ju\u017c oficjalnie. W oczekiwaniu na kolejne z\u0142ote pomys\u0142y kandydat\u00f3w proponuj\u0119 uspokajaj\u0105c\u0105, lecz bardzo po\u017cywn\u0105 lektur\u0119 – „Miasto na plus. Eseje o polskich przestrzeniach miejskich”<\/a>\u00a0wydawnictwa Wysoki Zamek.
\n
\nTo ksi\u0105\u017cka i z za\u0142o\u017cenia, i w swej tre\u015bci niezwykle optymistyczna. Bo autorzy pomieszczonych esej\u00f3w pokazuj\u0105, \u017ce w polskich miastach mimo do\u015b\u0107 powszechnego przekonania o w\u0142adzy ideologii „niedasizmu” udaje si\u0119 ca\u0142kiem wiele. Hubert Mazur, redaktor tomu, zaczyna sw\u00f3j wst\u0119p do\u015b\u0107 niepokoj\u0105co, bo od krytyki:<\/p>\n

Mieszkamy w miastach, kt\u00f3rych nie kochamy, chodzimy w\u015br\u00f3d budynk\u00f3w, kt\u00f3re nie mog\u0105 si\u0119 podoba\u0107, poruszamy si\u0119 po ulicach, gdzie nikt nie czuje si\u0119 bezpiecznie i komfortowo.<\/p><\/blockquote>\n

Mocno, zw\u0142aszcza gdy doprawione jest stwierdzeniem, \u017ce:<\/p>\n

Miasta w Polsce ostatni raz „kwit\u0142y” – je\u015bli mo\u017cna u\u017cy\u0107 tego s\u0142owa – w \u015bredniowieczu.<\/p><\/blockquote>\n

Forma Huberta Mazura nie opuszcza do ko\u0144ca, gdy stwierdza, \u017ce tomy mo\u017cna napisa\u0107 o przegranych miejskich szansach, przytomnie jednak w ostatnich zdaniach stwierdza, \u017ce je\u015bli ma si\u0119 co\u015b zmieni\u0107, to potrzebny jest przekaz pozytywny, \u017ce jednak mo\u017cna.<\/p>\n

Woonerfy, rewitalizacja, ziele\u0144<\/h2>\n

I potem mamy histori\u0119 Huberta Bara\u0144skiego o woonerfach w \u0141odzi, czyli de facto<\/em> opowie\u015b\u0107 o spo\u0142ecznym przebudzeniu i zaanga\u017cowaniu, kt\u00f3rego nacisk rozumia\u0142 ratusz. Owe woonerfy, czyli specjalne strefy uliczne uspokojonego ruchu, w kt\u00f3rych mo\u017ce kwitn\u0105\u0107 \u017cycie towarzysko-spo\u0142eczne.<\/p>\n

Hanna Gill-Pi\u0105tek z JackiemGrunt-Mejerem opisuj\u0105, jak mo\u017ce (i powinna) wygl\u0105da\u0107 rewitalizacja, kt\u00f3rej celem nie jest jedynie gentryfikacja, czyli podniesienie warto\u015bci grunt\u00f3w i nieruchomo\u015bci, tylko poprawa jako\u015bci \u017cycia, do kt\u00f3rej odnowa infrastruktury jest tylko \u015brodkiem, a nie celem. Marta \u017bakowska z kolei zajmuje si\u0119 miejsk\u0105 zieleni\u0105 i jej relacjami z dobrostanem fizycznym oraz psychicznym mieszka\u0144c\u00f3w.<\/p>\n

Tekst\u00f3w jest znacznie wi\u0119cej, odwo\u0142uj\u0105 si\u0119 do konkretnych przyk\u0142ad\u00f3w pokazuj\u0105cych, co mo\u017cna, lecz tak\u017ce ujawniaj\u0105cych ci\u0105gle n\u0119kaj\u0105ce przeszkody. Oczywi\u015bcie, chcia\u0142oby si\u0119 wi\u0119cej i rozumiem niecierpliwo\u015b\u0107 aktywist\u00f3w, kt\u00f3rzy ju\u017c chcieliby mie\u0107 w Krakowie Kopenhag\u0119, a w Warszawie Amsterdam.<\/p>\n

Lubimy swoje miejscowo\u015bci<\/h2>\n

W miastach jednak \u017cyj\u0105 nie tylko aktywi\u015bci i wbrew negatywnym wielkim kwantyfikatorom Huberta Mazura ze wst\u0119pu wi\u0119kszo\u015b\u0107 (92 proc.) Polek i Polak\u00f3w jest zadowolonych ze swoich miejscowo\u015bci, pe\u0142ne zadowolenie deklaruje 41 proc. badanych (CBOS, lipiec 2018 r.).<\/p>\n

Najbardziej zadowoleni s\u0105 w\u0142a\u015bnie mieszka\u0144cy du\u017cych miast, gdzie odsetek pozytywnych si\u0119ga 94 proc. Je\u015bli narzekamy, to g\u0142\u00f3wnie na sytuacj\u0119 w s\u0142u\u017cbie zdrowia (na kt\u00f3r\u0105 akurat gminy wielkiego wp\u0142ywu nie maj\u0105) i na stan dr\u00f3g. W trzeciej kolejno\u015bci, ze wskazaniami 24 proc., pojawia si\u0119 stan \u015brodowiska i zanieczyszczenie powietrza. Wygl\u0105d, bezpiecze\u0144stwo, transport pojawiaj\u0105 si\u0119 na odleg\u0142ych miejscach. CBOS zapyta\u0142 te\u017c o ocen\u0119 dynamiki zmian w ostatnich latach. 59 proc. badanych uzna\u0142o, \u017ce sytuacja w ich miejscowo\u015bci zmieni\u0142a si\u0119 na lepsze, 32 proc. nie dostrzeg\u0142o zmiany. Jakie zmiany s\u0105 najwi\u0119kszym powodem do zadowolenia? Wygl\u0105d miejscowo\u015bci (72 proc.), stan dr\u00f3g (57), czysto\u015b\u0107 (52), remonty budynk\u00f3w u\u017cyteczno\u015bci publicznej (49), funkcjonowanie instytucji kultury (41).<\/p>\n

\u0179r\u00f3d\u0142o niedasizmu<\/h2>\n

Najwyra\u017aniej optyka mieszka\u0144c\u00f3w w ich masie r\u00f3\u017cni si\u0119 od optyki niekt\u00f3rych przynajmniej aktywist\u00f3w miejskich. Warto jednak wczyta\u0107 si\u0119 w wyniki analiz CBOS (powtarzane s\u0105 systematycznie), bo pokazuj\u0105, \u017ce wizja ze wst\u0119pu „Miasta na plus” nie musi by\u0107 nieprawdziwa, na pewno jednak nie jest podzielana przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w i mieszkanek polskich miast.<\/p>\n

A skoro tak, to oparte na takiej wizji strategie aktywistyczne i komunikacyjne\u00a0nie mog\u0105 przynosi\u0107 wi\u0119kszego skutku. By\u0107 mo\u017ce wi\u0119c niedasizm nie jest skutkiem oporu materii, tylko wynikiem b\u0142\u0119du poznawczego. Nie da si\u0119 zmienia\u0107 rzeczywisto\u015bci spo\u0142ecznej, kt\u00f3ra nie istnieje.<\/p>\n

Najciekawsze eseje „Miasta na plus” to w\u0142a\u015bnie historie o tym, \u017ce dopiero pokora i uznanie dla tej rzeczywisto\u015bci, zar\u00f3wno ze strony w\u0142adz, jak i aktywist\u00f3w, otwiera szans\u0119 na pozytywne zmiany. Szansa ro\u015bnie, gdy aktywi\u015bci i w\u0142adze w tym rozpoznaniu spotkaj\u0105 si\u0119 i uznaj\u0105, \u017ce warto budowa\u0107 wsp\u00f3lne strategie dzia\u0142ania.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nieprawda, \u017ce si\u0119 nie da – „Miasto na plus” pokazuje, co mo\u017cna zrobi\u0107 w polskich miastach. Czytaj dalej →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1543,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[148,126,20,163],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1542"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1542"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1542\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1547,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1542\/revisions\/1547"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1543"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1542"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1542"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1542"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}