{"id":1835,"date":"2019-02-22T11:14:50","date_gmt":"2019-02-22T10:14:50","guid":{"rendered":"http:\/\/portretymiast.blog.polityka.pl\/?p=1835"},"modified":"2019-02-22T11:58:06","modified_gmt":"2019-02-22T10:58:06","slug":"bydgoszcz-dziedzictwo-epoki-przemyslowej","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/2019\/02\/22\/bydgoszcz-dziedzictwo-epoki-przemyslowej\/","title":{"rendered":"Bydgoszcz. Dziedzictwo epoki przemys\u0142owej"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Przemys\u0142 wytw\u00f3rczy ci\u0105gle jest filarem realnej gospodarki, ale epok\u0119 przemys\u0142ow\u0105 mamy ju\u017c za sob\u0105. To ona jednak stworzy\u0142a nowoczesne miasta i ich spo\u0142eczno\u015bci. Dzi\u015b pami\u0119\u0107 czas\u00f3w dominacji przemys\u0142u nale\u017cy nie tylko do historii gospodarczej, ale i jest wa\u017cn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 kulturowej to\u017csamo\u015bci.
\n
\nPRL, mimo \u017ce w latach 80. pr\u00f3bowa\u0142 si\u0119 modernizowa\u0107 i rozwija\u0107 nowe sektory gospodarki, do samego ko\u0144ca by\u0142 systemem opartym na przemy\u015ble wytw\u00f3rczym zorganizowanym w wielkich fabrykach i zak\u0142adach pracy. Nawet w sto\u0142ecznej Warszawie strefa przemys\u0142owa ko\u0144czy\u0142a si\u0119 kilometr przed \u015bcis\u0142ym centrum, a robotnicy tworzyli najwa\u017cniejszy segment \u015bwiata pracy.<\/p>\n

Dzi\u015b trudno w Warszawie odnale\u017a\u0107 \u015blady tej przesz\u0142o\u015bci, ju\u017c nawet fabryka traktor\u00f3w w Ursusie zosta\u0142a „zaorana” i miejsce dawnych hal produkcyjnych zast\u0119puj\u0105 bloki mieszkalne. Zamiast fabryki powstanie nowe, olbrzymie osiedle, na szcz\u0119\u015bcie artystka Ja\u015bmina W\u00f3jcik zd\u0105\u017cy\u0142a przed armagedonem i zrealizowa\u0142a swoje projekty po\u015bwi\u0119cone pami\u0119ci Ursusa i jego pracownik\u00f3w z najwa\u017cniejszym, fantastycznym filmem „Symfonia fabryki Ursus<\/a>„. Do dzi\u015b jednak nie uda\u0142o si\u0119 miastu przej\u0105\u0107 kolekcji zabytkowych ci\u0105gnik\u00f3w, bezcennego skarbu przemys\u0142owego dziedzictwa Warszawy.<\/p>\n

Dziwne, Warszawa aspiruj\u0105ca do \u015bwiatowej metropolii jakby wstydzi\u0142a si\u0119, \u017ce wesz\u0142a do nowoczesno\u015bci jako o\u015brodek przemys\u0142owy. Inaczej do sprawy podchodzi Bydgoszcz, \u015bwiadoma, \u017ce w\u0142a\u015bnie przemys\u0142owe dziedzictwo to jeden z filar\u00f3w miejskiej to\u017csamo\u015bci. Miasto do dzi\u015b jest wa\u017cnym o\u015brodkiem przemys\u0142owym, mimo \u017ce niewiele pozosta\u0142o po Romecie, Fotonie czy Eltrze. Trafi\u0142em do Bydgoszczy akurat, gdy w Miejskim Centrum Kultury odbywa\u0142o si\u0119 podsumowanie „Roku Bydgoskiego Dziedzictwa Przemys\u0142owego”.<\/p>\n

W wydarzeniach Roku nie mia\u0142em niestety okazji uczestniczy\u0107, \u017ca\u0142uj\u0119 zw\u0142aszcza festiwalu TehoFest 2018, ale z tym wi\u0119ksz\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 zaopatrzy\u0142em si\u0119 w publikacje, jakie powsta\u0142y w wyniku dzia\u0142a\u0144: „Bydgoszcz. Miasto wody i przemys\u0142u” Tomasza Izajasza, „Industrial”, album\u00a0z fotografiami Dariusza Gackowskiego,\u00a0„Bydgoszcz przemys\u0142owa. Retro przewodnik – od warsztatu do fabryki”, zeszyt „miejskich czytanek” po\u015bwi\u0119conych bydgoskiemu przemys\u0142owi. I tak nie wszystko, ale przybyszowi spoza miasta ju\u017c ten zbi\u00f3r pozwala uruchomi\u0107 wyobra\u017ani\u0119 i lepiej zrozumie\u0107, czym by\u0142a Bydgoszcz i co stworzy\u0142o jej „ducha” o\u017cywiaj\u0105cego miasto dzi\u015b.<\/p>\n

Tyle \u017ce zach\u0119cona do pracy wyobra\u017ania natrafia w pewnym momencie na wyrw\u0119 – bogato i smacznie ilustrowana industrialna historia miasta pomija okres PRL, czas specyficzny, ale te\u017c najwi\u0119kszego rozwoju zar\u00f3wno bydgoskiego (i polskiego) przemys\u0142u, jak i samego miasta. Fotografie Dariusza Go\u0107kowskiego prezentuj\u0105 ju\u017c co najwy\u017cej ruiny po tkance, kt\u00f3ra przez kilkadziesi\u0105t tworzy\u0142a Bydgoszcz.<\/p>\n

Bydgoszcz jest ci\u0105gle miastem nieoczywistym, ci\u0105gle ma\u0142o w Polsce znanym, cho\u0107 bardzo wartym poznania, zw\u0142aszcza \u017ce w ci\u0105gu ostatniej dekady zmieni\u0142a si\u0119 w niezwyk\u0142y spos\u00f3b. Dla siebie odkry\u0142em to miasto w 2011 r., kiedy na zaproszenie Paw\u0142a \u0141ysaka, kt\u00f3ry kierowa\u0142 w\u00f3wczas bydgoskim\u00a0Teatrem Polskim mia\u0142em okazj\u0119 uczestniczy\u0107 w Bydgoskim Kongresie Kultury. Wydarzenie o niezwyk\u0142ej energii i formule \u015bwietnie pokazywa\u0142o, jak szybko zmienia si\u0119 tkanka polskich miast nie tylko w wymiarze infrastrukturalnym, ale te\u017c spo\u0142ecznym, i jak mieszka\u0144cy staj\u0105 si\u0119 coraz bardziej \u015bwiadomymi obywatelami lokalnej demokracji.<\/p>\n

Teraz spojrzenie na Bydgoszcz od strony historii przemys\u0142owej to kolejne zaproszenie do eksploracji miasta z nowym kluczem w r\u0119ku. Kluczem, po kt\u00f3ry powinny tak\u017ce si\u0119gn\u0105\u0107 (wiele zreszt\u0105 si\u0119ga) tak\u017ce inne miasta w Polsce.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Przemys\u0142 wytw\u00f3rczy ci\u0105gle jest filarem realnej gospodarki ale epok\u0119 przemys\u0142ow\u0105 mamy ju\u017c za sob\u0105. Czytaj dalej →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1838,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[61,43,18],"tags":[186,112,173],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1835"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1835"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1835\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1843,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1835\/revisions\/1843"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1838"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1835"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1835"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1835"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}