{"id":960,"date":"2016-04-21T07:46:07","date_gmt":"2016-04-21T05:46:07","guid":{"rendered":"http:\/\/portretymiast.blog.polityka.pl\/?p=960"},"modified":"2016-04-21T11:04:47","modified_gmt":"2016-04-21T09:04:47","slug":"warszawa-rozmowy-o-programie-rozwoju-kultury-rozkrecaja-sie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/2016\/04\/21\/warszawa-rozmowy-o-programie-rozwoju-kultury-rozkrecaja-sie\/","title":{"rendered":"Warszawa. Rozmowy o Programie Rozwoju Kultury rozkr\u0119caj\u0105 si\u0119"},"content":{"rendered":"
\"PRK_PROM\"

Od lewej: Tomasz Thun-Janowski, dyrektor Biura Kultury; Edwin Bendyk i Jerzy Hausner<\/p><\/div>\n

Konsultacje program\u00f3w operacyjnych<\/a> do warszawskiego Programu Rozwoju Kultury rozkr\u0119caj\u0105 si\u0119.
\n
\nW \u015brod\u0119, 20 marca, prezentowali\u015bmy w PROMie Kultury Saska K\u0119pa, wsp\u00f3lnie z prof. Hausnerem i \u0141ukaszem Ma\u017anic\u0105 z jego zespo\u0142u, opracowane przez nas dokumenty. Przygotowanie artyleryjskie do tego spotkania zrobi\u0142 Maciej Nowak publikuj\u0105c w \u201eSto\u0142ecznej”, jak sam to przyzna\u0142, paszkwil<\/a> na propozycje Jerzego Hausnera.<\/p>\n

Z paszkwilem trudno polemizowa\u0107, zw\u0142aszcza gdy oparty jest na emocjach i projekcjach. Rzeczowa dyskusja natomiast bardzo jest potrzebna, bo argumenty z kategorii, \u017ce teatr musi gra\u0107, b\u0119d\u0105 coraz s\u0142abiej przekonywa\u0107 do konieczno\u015bci finansowania instytucji kultury z publicznych pieni\u0119dzy. Nawet we Francji ci\u0119te s\u0105 bud\u017cety, w zesz\u0142ym roku zmniejszono bud\u017cet festiwalu teatralnego w Awinionie<\/a>, argumentuj\u0105c to m.in. faktem, \u017ce z teatru korzysta zaledwie niewielki odsetek obywateli, a sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na\u0144 wszyscy.<\/p>\n

Je\u015bli nie powstanie nowa argumentacja, to Polsce grozi to, co ju\u017c dzieje si\u0119 w wielu krajach. Albo pe\u0142ne \u201euspo\u0142ecznienie”, czyli polityzacja kultury, jak sta\u0142o si\u0119 to na W\u0119grzech, gdzie kasa publiczna ma s\u0142u\u017cy\u0107 wyra\u017caniu woli narodu i temu te\u017c ma s\u0142u\u017cy\u0107 finansowana z kasy publicznej kultura. Mo\u017cliwy jest te\u017c wariant holenderski, kt\u00f3ry nazywam sekularyzacj\u0105 kultury, polegaj\u0105cy na pozostawieniu jej w gestii prywatnej.<\/p>\n

Ka\u017cdy z tych wariant\u00f3w jest \u015bmiertelnie niebezpieczny, dlatego zamiast zu\u017cywa\u0107 energi\u0119 na paszkwile, lepiej po\u015bwi\u0119ci\u0107 troch\u0119 czasu na przeczytanie propozycji zespo\u0142u Hausnera z uwag\u0105 i zrozumieniem. Na pewno nigdzie w nich nie wyst\u0119puj\u0105 propozycje ograniczenia autonomii instytucji ani te\u017c nie ma tam planu zamachu na wolno\u015b\u0107 artystyczn\u0105. Propozycja, by zacz\u0105\u0107 proces porz\u0105dkowania \u0142adu instytucjonalnego od aktualizacji statut\u00f3w teatr\u00f3w, te\u017c nie polega na tym, \u017ce to w\u0142adza dekretem narzuci nowe regulaminy – istot\u0105 tej propozycji jest proces, kt\u00f3ry ma anga\u017cowa\u0107 wszystkich zainteresowanych. Analogiczne rozwi\u0105zanie wpisano w mazowieck\u0105 strategi\u0119 rozwoju kultury, wi\u0119c jest okazja usp\u00f3jni\u0107 proces porz\u0105dkowania mi\u0119dzy instytucjami maj\u0105cymi r\u00f3\u017cnych gospodarzy.<\/p>\n

Kluczowe pytanie ze \u015brodowej dyskusji dotyczy\u0142o realno\u015bci wdro\u017cenia program\u00f3w operacyjnych. Na ich realizacj\u0119 potrzeba dodatkowych pieni\u0119dzy z bud\u017cetu miasta, bez nich programy b\u0119d\u0105 martwym tekstem. Same pieni\u0105dze jednak nie wystarcz\u0105, wiele zale\u017cy te\u017c od rangi, jaka zostanie nadana kulturze w polityce miejskiej i w powstaj\u0105cej w\u0142a\u015bnie strategii Warszawa 2030. Podkre\u015blamy z profesorem Hausnerem, \u017ce kultura w metropolii takiej jak Warszawa nie jest jedynie wyodr\u0119bnionym sektorem aktywno\u015bci, kt\u00f3ry ma s\u0142u\u017cy\u0107 zaopatrzeniu ludycznemu i dostarczaniu rozrywki na czas wolny. Nie da si\u0119 te\u017c kultury zredukowa\u0107 jako prostego zasobu ekonomicznego dla tzw. sektora kreatywnego gospodarki. Znaczenie kultury i zwi\u0105zanych z ni\u0105 zjawisk, jak tw\u00f3rczo\u015b\u0107 i sztuka, wynika z poni\u017cszego stanowiska:<\/p>\n

Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 oraz tw\u00f3rcze uczestnictwo w kulturze jest podstawowym sposobem realizowania autonomii<\/b> osoby ludzkiej i jej pe\u0142nej samorealizacji, co decyduje o autotelicznym charakterze tw\u00f3rczo\u015bci, sztuki i kultury.<\/p>\n

Jednocze\u015bnie jednak tw\u00f3rczo\u015b\u0107 i oparte na niej formy ekspresji kulturowej maj\u0105 fundamentalne znaczenie <\/b>socjotw\u00f3rcze<\/b> i decyduj\u0105 o potencjale rozwojowym spo\u0142eczno\u015bci.<\/p><\/blockquote>\n

Napi\u0119cia mi\u0119dzy dwoma wymiarami nie spos\u00f3b usun\u0105\u0107, bo ono decyduje o sile proces\u00f3w kulturotw\u00f3rczych, a tym samym o zdolno\u015bci do wytwarzania nowych pomys\u0142\u00f3w, idei, poj\u0119\u0107, wyobra\u017ce\u0144 rzeczywisto\u015bci, bez czego niemo\u017cliwa by\u0142aby innowacyjno\u015b\u0107 w innych sferach rzeczywisto\u015bci. Dlatego w\u0142a\u015bnie nadajemy kulturze w naszych programach znaczenie kluczowe, co powinno znale\u017a\u0107 odpowiedni wyraz w polityce miasta.<\/p>\n

Nawet\u00a0jednak je\u015bli tak si\u0119 stanie, ci\u0105gle jeszcze do powodzenia program\u00f3w operacyjnych potrzeba zmiany stylu i praktyki zarz\u0105dzania. Troch\u0119 o tym pisa\u0142em w poprzednim wpisie. Musimy nauczy\u0107 si\u0119 kierowa\u0107 systemem z\u0142o\u017conym, co wymaga wdro\u017cenia (i nauczenia si\u0119) nowych metod pracy nie tylko urz\u0119dnik\u00f3w, ale tak\u017ce innych uczestnik\u00f3w przestrzeni publicznej chc\u0105cych mie\u0107 wp\u0142yw na rodz\u0105ce si\u0119 decyzje i tworzone instrumenty. Proces trudny, lecz niezwykle fascynuj\u0105cy. Zupe\u0142nie jak to, co ju\u017c spontanicznie dzieje si\u0119 w przestrzeni warszawskiej kultury.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Konsultacje program\u00f3w operacyjnych do warszawskiego Programu Rozwoju Kultury rozkr\u0119caj\u0105 si\u0119.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[43,128,4],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/960"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=960"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/960\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":964,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/960\/revisions\/964"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=960"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=960"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/portretymiast\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=960"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}