{"id":1058,"date":"2014-10-31T13:21:18","date_gmt":"2014-10-31T12:21:18","guid":{"rendered":"http:\/\/seryjni.blog.polityka.pl\/?p=1058"},"modified":"2014-10-31T13:51:38","modified_gmt":"2014-10-31T12:51:38","slug":"zabic-i-uciec-kilka-slow-o-sposobie-na-morderstwo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/2014\/10\/31\/zabic-i-uciec-kilka-slow-o-sposobie-na-morderstwo\/","title":{"rendered":"Zabi\u0107 i uciec – kilka s\u0142\u00f3w o \u201eSposobie na morderstwo”"},"content":{"rendered":"

\"How-to-Get-Away-With-Murder-how-to-get-away-with-murder-37620551-3500-2254\"<\/a>\u201eSpos\u00f3b na morderstwo” (How to Get away with Murder) to serial napisany wedle sprawdzonych metod. I schemat\u00f3w. Znajdziemy w nim wszystko, co zwykle jest cz\u0119\u015bci\u0105 tego typu dramat\u00f3w prawniczych: surowego i sprawnego mentora, m\u0142odych adept\u00f3w prawa, niejednoznaczne sprawy klient\u00f3w i m\u0119k\u0119 studi\u00f3w prawniczych. Teoretycznie nic nowego.\u00a0Ale nie spos\u00f3b si\u0119 od tego serialu oderwa\u0107.
\n
\nPunkt wyj\u015bciowy \u2013 kilkoro m\u0142odych student\u00f3w prawa zaczyna sta\u017c u Annalise Keating, prawniczki znanej ze swoich kompetencji, kt\u00f3ra nie tylko uczy student\u00f3w, jak wybroni\u0107 klient\u00f3w z najtrudniejszych spraw, ale te\u017c pozwala im pracowa\u0107 przy swoich kolejnych procesach.\u00a0 <\/p>\n

Studenci nie \u015bpi\u0105, ucz\u0105 si\u0119 fachu, poznaj\u0105 prawo od ka\u017cdej strony. Jednocze\u015bnie dowiadujemy si\u0119, \u017ce kilka miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej sami b\u0119d\u0105 musieli stawi\u0107 czo\u0142a sytuacji, w kt\u00f3rej by\u0107 mo\u017ce czeka ich sprawa o zab\u00f3jstwo. Zreszt\u0105 ca\u0142y serial napisany jest tak, \u017ce niemal wszystko, co ogl\u0105damy na ekranie, jest retrospekcj\u0105 wydarze\u0144, kt\u00f3re doprowadzi\u0142y do feralnej nocy, kiedy nasi bohaterowie znajd\u0105 si\u0119 w \u015brodku lasu z cia\u0142em zamordowanej osoby i narz\u0119dziem zbrodni w r\u0119ku.<\/p>\n

Przygl\u0105daj\u0105c si\u0119 pierwszym odcinkom serialu, nie trudno dostrzec dobrze znane schematy. Scenarzysta Peter Nowalk praktykowa\u0142, pisz\u0105c odcinki do seriali Shondy Rhimes (b\u0119d\u0105cej producentk\u0105 serialu), co wyra\u017anie wida\u0107 w historii. Grupa m\u0142odych prawnik\u00f3w przypomina do z\u0142udzenia grup\u0119 m\u0142odych chirurg\u00f3w znanych nam z \u201eGrey\u2019s Anatomy”. Mamy wi\u0119c idealistycznego g\u0142\u00f3wnego bohatera, jedn\u0105 emocjonalnie zaanga\u017cowan\u0105 dziewczyn\u0119, jedn\u0105 prymusk\u0119, ch\u0142opaka z dobrego domu i nies\u0142ychanie pewnego siebie studenta, kt\u00f3rego najwi\u0119kszym (jak na razie) wyr\u00f3\u017cnikiem jest fakt, \u017ce jest gejem. <\/p>\n

Oczywi\u015bcie mi\u0119dzy bohaterami trwa ci\u0105g\u0142a rywalizacja \u2013 ka\u017cdy chce si\u0119 wybi\u0107, zapewniaj\u0105c sobie nie tylko zaliczenie zaj\u0119\u0107, ale te\u017c w przysz\u0142o\u015bci prac\u0119 dla s\u0142ynnej prawniczki. Do tego nasi pocz\u0105tkuj\u0105cy adepci prawa r\u00f3\u017cnie do tego prawa podchodz\u0105 \u2013 mamy wi\u0119c zar\u00f3wno idealistyczne marzenia o pomocy pokrzywdzonym, jak i\u00a0przekonanie, \u017ce szukaj\u0105c dowod\u00f3w w sprawie, mo\u017cna\u00a0przekroczy\u0107 wszelkie granice. Jednocze\u015bnie wszyscy chc\u0105 si\u0119 wykaza\u0107 zar\u00f3wno przed pani\u0105 Profesor, jak i przed jej pracownikami, kt\u00f3rzy widzieli ju\u017c niejedn\u0105 grup\u0119 zdolnych student\u00f3w.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Ka\u017cdy kolejny tydzie\u0144 przynosi nowych klient\u00f3w, ale od pierwszego odcinka interesuje nas przede wszystkim sprawa zamordowanej na uniwersyteckim kampusie dziewczyny. Czy za zab\u00f3jstwem stoi s\u0105siadka jednego z naszych bohater\u00f3w, a mo\u017ce m\u0105\u017c Annalise? Tw\u00f3rcy robi\u0105 wszystko, by pod koniec ka\u017cdego odcinka podrzuci\u0107 nam nowe w\u0105tki i tropy, kt\u00f3re sprawiaj\u0105, \u017ce mimo wielu wad serialu nie jeste\u015bmy w stanie oprze\u0107 si\u0119 pokusie i nie powr\u00f3ci\u0107 za tydzie\u0144 przed telewizory, chc\u0105c dowiedzie\u0107 si\u0119, kto i dlaczego pope\u0142ni\u0142 zbrodni\u0119. <\/p>\n

Trzeba bowiem przyzna\u0107, \u017ce \u201eHow to Get away with Murder” jest serialem nies\u0142ychanie wci\u0105gaj\u0105cym. Niezale\u017cnie od s\u0142\u00f3w krytyki (s\u0142usznych, bo serial w wielu miejscach jest wt\u00f3rny, przeszar\u017cowany i daleki od prawdy zar\u00f3wno psychologicznej, jak i tej prawniczej) chce si\u0119 ogl\u0105da\u0107 kolejne odcinki. Co czyni z \u201eHow to Get away with Murder” jedno z najwi\u0119kszych \u201eguilty pleasures\u201d tej jesieni.<\/p>\n

Za oceanem widz\u00f3w do serialu przyci\u0105gn\u0119\u0142a przede wszystkim Viola Davies \u2013 aktorka nominowana do Oscara, w serialu graj\u0105ca surow\u0105 Annalise. Aktorka rzeczywi\u015bcie b\u0142yszczy w pierwszychch odcinkach, ale niestety jej posta\u0107 jest napisana w spos\u00f3b bardzo niekonsekwentny. Z jednej strony mamy do czynienia z postaci\u0105 tward\u0105 i bezwzgl\u0119dn\u0105, z drugiej \u2013 w \u017cyciu prywatnym \u2013 Annalise wydaje si\u0119 wr\u0119cz nadmiernie emocjonalna.\u00a0 <\/p>\n

Davies znakomicie wypada w scenach s\u0105dowych, ale kiedy ma do zagrania emocjonalne sceny, czasem zdarza si\u0119 jej przeszar\u017cowa\u0107. Tym samym Annalise trafia do szerokiej kategorii serialowych kobiet, kt\u00f3re cho\u0107 s\u0105 nies\u0142ychanie profesjonalne i bezwzgl\u0119dne w pracy, okazuj\u0105 si\u0119 w istocie osobami emocjonalnymi. Zreszt\u0105, jak w przypadku takich schemat\u00f3w bywa, bohaterka miota si\u0119 miedzy m\u0119\u017cem, kt\u00f3rego podejrzewa o\u00a0 morderstwo, a obra\u017conym na ni\u0105 kochankiem. <\/p>\n

W\u015br\u00f3d aktor\u00f3w graj\u0105cych student\u00f3w wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 Alfred Enoch (znany widzom z roli w serii o Harrym Potterze) w roli Wesa \u2013 zaanga\u017cowanego w spraw\u0119 zamordowanej na kampusie dziewczyny g\u0142\u00f3wnie dlatego, \u017ce podejrzan\u0105 jest jego \u0142adna s\u0105siadka.\u00a0W internecie jak na razie najwi\u0119ksz\u0105 popularno\u015bci\u0105 cieszy si\u0119 Jack Falahee w roli Connora, bohatera, kt\u00f3ry troch\u0119 redefiniuje spos\u00f3b przedstawiania homoseksualist\u00f3w w serialach nadawanych przez g\u0142\u00f3wne stacje telewizyjne (s\u0105 one zdecydowanie bardziej tradycyjne ni\u017c stacje kablowe).<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\u201eSpos\u00f3b na Morderstwo” przypomina nieco \u201eSkandal” i \u201eGrey\u2019s Anatomy” \u2013 podobnie jak w tamtych serialach (te\u017c oferowanych przez stacj\u0119 ABC) znajdziemy tu siln\u0105 posta\u0107 kobiec\u0105, sprawy zawodowe mieszaj\u0105ce si\u0119 z prywatnymi i dramatyczne decyzje, przed jakimi stawa\u0107 musz\u0105 bohaterowie. <\/p>\n

Serial jest te\u017c r\u00f3wnie wci\u0105gaj\u0105cy. Cho\u0107 na razie zaplanowano 15 odcink\u00f3w (wydaje si\u0119, \u017ce pierwszy sezon b\u0119dzie stanowi\u0142 zamkni\u0119t\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107), to nie ma w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce mo\u017cemy spodziewa\u0107 si\u0119 wi\u0119cej przyg\u00f3d prawnik\u00f3w ucz\u0105cych nas, jak pope\u0142ni\u0107 morderstwo i wywin\u0105\u0107 si\u0119 od kary.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u201eSpos\u00f3b na morderstwo” (How to Get away with Murder) to serial napisany wedle sprawdzonych metod. I schemat\u00f3w. Znajdziemy w nim wszystko, co zwykle jest cz\u0119\u015bci\u0105 tego typu dramat\u00f3w prawniczych: surowego i sprawnego mentora, m\u0142odych adept\u00f3w prawa, niejednoznaczne sprawy klient\u00f3w i m\u0119k\u0119 studi\u00f3w prawniczych. Teoretycznie nic nowego.\u00a0Ale nie spos\u00f3b si\u0119 od tego serialu oderwa\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[22,9],"tags":[331,368,369,367,370],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1058"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1058"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1058\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1064,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1058\/revisions\/1064"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1058"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1058"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/seryjni\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1058"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}